
بعد از مشخصشدن قرعهکشی مرحله یکهشتم نهایی اروپا بسیاری بر این باور بودند که سیتی میتواند بارسلونا را از گردونه رقابتها حذف کند و از بازی بارسلونا مقابل منچسترسیتی به عنوان یکی از جذابترین بازیها نام میبردند اما این بازی کاملا یکطرفه بود. اتفاقات داوری در هر دو دیدار را کنار بگذاریم چون همیشه در چنین مسابقاتی تیم بازنده تصمیمات داوری را دلیل اصلی باخت میداند اما اگر بخواهیم واقعبین باشیم دلیل شکست سیتی تصمیمات داوری نبود، بلکه عملکرد ضعیف سرمربی و بازیکنان این تیم بود. به سراغ بازی دو تیم برویم. از بازی رفت شروع کنیم جایی که طرفداران منچسترسیتی بسیار امیدوار بودند بارسلونا را در آنجا شکست دهند و با خیال راحت به سراغ بازی برگشت بروند اما مصدومیت آگوئرو و آمادهنبودن سمیر نصری ترکیب سیتیزنها را ناقص کرده بود و ترکیبی که پیگرینی وارد زمین کرد بیشتر برای گرفتن یک تساوی و در صورت امکان یک برد خفیف بود. بازی دادن به نگردو در نگاه اول هوشمندانه میآمد چون اسپانیایی بود و به سبک بازی بارسا آشنا اما کند بودن او سرعت تیمی را از منچسترسیتی گرفته بود و وقتی ژکو در دقیقه 74 به زمین آمد سیتی خود را پیدا کرد. ژکو در همان 16 دقیقه حضورش از نگردو بسیار بهتر کار کرد اما اشتباهات او بعد از اخراجشدن دمیکلیس و گل بارسلونا رقم خورد. تعویض کولاروف با لسکات را هیچکس درک نکرد، چون کولاروف هم میتواند دفاع چپ بازی کند و هم تا به آن لحظه عملکرد بسیار بهتری از کلیشی داشت، کلیشی بارها مقابل نیمار و دنی آلوز جا ماند تا بالاخره دنی آلوس گل دوم را بزند. پیگرینی شاید اگر کلیشی را تعویض میکرد اتفاقات به گونه دیگر میافتاد. دیگر تصمیم اشتباه او این بود که احساساتی شد و دو تعویض را در جهتی انجام داد که سیتی 10 نفره به گل برسد، آن هم مقابل بارسلونا. تعویض ژکو بسیار خوب بود اما آوردن نصری به جای ناواس دقیقا کاری بود که مارتینو انتظار داشت. با ماندن سیلوا در بازی و آوردن نصری منچسترسیتی جلو کشید تا گل بزند و مارتینو با آوردن نیمار و سرجیو روبرتو بارها روی ضدحمله موقعیت ایجاد کرد که بالاخره یکی از آنها هم گل شد. پیگرینی میتوانست با به بازی آوردن همزمان لسکات و ریچاردز یا خاوی گارسیا تیم را در فاز تدافعی تقویت کند. با این کار او از دو جهت شانس داشت، اول اینکه میتوانست بازی را یک بر صفر تمام کند تا در بازی برگشت امید بیشتری داشته باشد و از طرف دیگر شاید بارسلونا برای زدن گل دیگر جلو میکشید و آنها میتوانستند روی ضد حمله دروازه بارسلونا را تهدید کنند. در نهایت باید گفت باختن با یک گل بهتر از باختن با دو گل بود ولی به هر حال سیتی آن بازی را 2 بر صفر باخت. در بازی برگشت همه انتظار داشتند سیتی به ترکیب 2-2-2-4 روی بیاورد چون تمام بازیکنانش را در اختیار داشت اما باز هم پیگرینی با یک مهاجم وارد زمین شد و میخواست با بازی دادن همزمان میلنر، فرناندینیو و توره وسط زمین را از بارسلونا بگیرد. به نظر میرسید پیگرینی قصد دارد نیمه اول را بدون خوردن گل تمام کند و نیمه دوم با تمام توان به سمت دروازه بارسا هجوم ببرد ولی وقتی در نیمه دوم آگوئرو از زمین خارج شد و ژکو به زمین آمد بازی برای منچسترسیتی کاملا تمام شد. بازی کاملا در دست بارسلونا بود و از منچسترسیتی به جز خطاهای پیدرپی چیز دیگری در زمین ندیدیم، تنها گاهی سیتی تا دروازه بارسلونا جلو میآمد که توپها را بهراحتی از دست میدادند و در چند صحنه هم حرکتهای فوقالعاده مسی دروازه آنها را تهدید میکرد. پیگرینی در بازی برگشت اصلا ریسک نکرد و شاید باید کسی به او یادآوری میکرد که چیزی برای از دستدادن ندارد. چهره او روی سکوها کاملا نشان میداد که بازی را باخته و تصمیمات عجیب و غریبش بازی را برای بارسلونا درآورد. از طرف دیگر مارتینو نشان داد مربیای است که در بازیهای بزرگ خوب تصمیم میگیرد و بسیار سنجیده عمل میکند. تکتک تصمیمات او با برنامه و منطقی بود، تحتتاثیر جو ورزشگاه قرار نگرفت و تمرکز خود را در شرایط تحت فشار حفظ کرد و همین رمز موفقیت او بود.عملکرد پیگرینی در بازی رفت و برگشت غیرقابل قبول بود و میتوان تصمیمات او را اصلیترین دلایل حذف منچسترسیتی عنوان کرد. آبیهای شهر منچستر اصلا نتوانستند عملکرد خیرهکننده خود را در لیگ برتر تکرار کنند و شاید این به عدم اعتماد به نفس آنها در لیگ قهرمانان برمیگردد، اعتماد بهنفسی که مهندس میتوانست برای بازیکنانش ایجاد کند اما در انجام آن موفق نبود. مانوئل پیگرینی باید میدانست که برای رسیدن به گنج باید تلاش کرد، باید ریسک را به جان خرید، باید خطر کرد اما نمایش دو بازی رفت و برگشت منچسترسیتی برابر بارسلونا مانند یک تیم ترسو بود که تنها آمده بود از بارسلونا نبازد. سیتی آن تیمی نبود که همه از آن میترسیدند؛ یک تیم معمولی بود که در مقابل تجربه بارسا حرفی برای گفتن نداشت.