مهرداد بذرپاش: در زمان معرفی کابینه، خطر کم‌تحرکی کابینه را گوشزد کردیم و گفتیم این مسیر، دولت را از تحقق شعارهایش بازمی‌دارد و دولت را تبدیل به دولتی کم‌تحرک و ناکارآمد می‌کند که به آن گوش داده نشد و الان شما می‌بینید وضع دولت در حوزه اجرا چگونه است. ماجرای برف شمال و قطعی گاز در شهرها و سبد کالا تنها نمونه کوچکی از قدرت اجرایی دولت در مهار مشکلات کشور است. هنوز هم دیر نشده است باید کاری کرد دولت پویاتر و کارآمدتر باشد. دولت محترم باید با تقویت کابینه و وقت‌گذاشتن بیشتر و دقت کافی در امور به حل‌و فصل مشکلات کشور همت گمارد نه اینکه با دوقطبی‌سازی‌های ارتجاعی در حوزه فرهنگ سعی در پوشش‌دادن و مخفی‌کردن ضعف‌های خود در حوزه اقتصادی، اجرایی و معیشت مردم داشته باشد. ماجرای صحبت‌های گاه و بیگاه وزیر فرهنگ و بعضاً خود رئیس‌جمهور از این جنس است؛ القای اینکه مشکلات فرهنگی کشور از مسیر برخی اقدامات خاص مانند Face Book و آزادسازی ماهواره حل خواهد شد، اقداماتی که حتی سردمداران غرب مانند اوباما نیز به مخرب‌بودن برخی استفاده‌ها از آنها اذعان دارند. یا اظهارنظرهایی درباره اینکه هنرمند غیرارزشی نداریم، تصمیمات اباحه‌گرانه در برخورد با محصولات فرهنگی و... از این جنس است. البته به نظر می‌رسد اکثر این مانورها با هدف ایجاد فضای دوقطبی در جامعه به قطب آزادی و قطب محدودیت انجام می‌شود که بسیاری از ناکارآمدی‌های اقتصادی و اجرایی دولت در پس آن پنهان می‌شود. البته این امر از کسانی که خود را فرزند حوزه می‌دانند و کسی که متصل به بیت وارسته عالم جلیل‌القدر و انقلابی‌ای همچون حضرت آیت‌الله جنتی است بعید است که از طریق بازی با دین مردم کسب محبوبیت کنند. کاری که فکر می‌کنیم محبوبیت ظاهری دارد ولی در عمل چیزی جز خسران دنیوی و عقاب اخروی نداشته و ندارد، چراکه در دوران اصلاحات از افراطی‌ترین روش‌ها برای دین‌زدایی و ترویج شُل‌دینی در جامعه استفاده شد ولی در انتخابات‌های بعدی نه تنها باعث جذب آرای مردم نشد بلکه شکست‌های پیاپی را برای آنها در پی داشت. باید دید که تقی‌زاده این دولت کیست البته مشخص است ولی زمان همه چیز را مشخص‌تر خواهد کرد. اگر تقی‌زاده توانست منویات شل‌دینی و بعضا بی‌دینی خود را در جامعه ایرانی و اسلامی تحمیل کند دیگران هم خواهند توانست.
دانشگاه آزاد یک دانشگاه ملی و متعلق به اموال بیت‌المال است و باید مدیریت آن از دست یک فرد خارج شود. این چه نگاهی است که آن را متعلق به یک خاندان بدانیم؟ آیا مردم شریف که با خون دل شهریه تحصیل فرزندانشان را پرداخت کرده‌اند می‌پذیرند که چند صد هزار میلیارد سرمایه که از امکانات عمومی و بیت‌المال و منابع پرداختی توسط دانشجویان این مرز و بوم و حمایت نظام ایجاد شده، متعلق به یک خاندان باشد و آن را ملک طلق آنها بدانیم.
جناب آقای رئیس‌جمهور! توقع ملت این است که دانشگاه آزاد را به ملت بازگردانید و از دست یک خاندان خاص خارج کنید. صحبت از چندصد هزار میلیارد تومان سرمایه ملی یک ملت است، نکند رودربایستی با آقای هاشمی شما را از این امر مهم باز دارد. به اعتماد مردم پاسخ دهید.
امنیتی‌ترین دولت تاریخ انقلاب را باید کم‌تحمل‌ترین آن هم دانست چراکه افراد حاضر در دولت اکثرشان دارای سوابق طولانی امنیتی می‌باشند (البته این جمله نافی زحمات و مجاهدت‌های نیروهای خدوم جامعه امنیتی کشور نیست که اگر آنها نبودند معلوم نبود چه بر سر کشور می‌رفت) ولی لازمه امنیتی بودن، صبر و وقار بیشتر است. فله‌ای شکایت‌کردن از رسانه‌ها به گواه اسناد حاضر نشان از تحمل مخالف نمی‌دهد. لااقل اگر می‌خواهیم اینگونه رفتار کنیم فرار به جلو نکنیم و صادقانه با مردم سخن بگوییم نه اینکه در یک جشنواره غیررسمی و فرمایشی نکاتی را به زبان برانیم که 180 درجه خلاف واقعیت است. اینکه منتقدان را کم‌سواد، اندک و بی‌پشتوانه از رأی مردم نشان دهیم و سعی کنیم برای آنها پرونده‌سازی کنیم، نشان می‌دهد نوعی روحیه مک‌کارتیستی در حال شکل گرفتن است، دولت نباید به پرونده سازترین دولت بعد از انقلاب ملقب شود ولی جهت یادآوری یک نکته راجع به میزان پشتوانه آرای مردمی باید عرض کنم خوب است به انتخابات مجلس هفتم، هشتم و نهم نگاهی بیندازیم و لیست اعضای کابینه فعلی را ملاحظه و آرای آنها را نگاه کنیم بعد به آرای دیگران بتازیم چراکه بسیاری از وزرا، معاونان رئیس‌جمهور و استانداران در همین انتخابات اخیر هم نتوانستند به مجلس راه یابند. و اما سؤال جدی‌تر این است که مدل سیاست خارجی این دولت از چه الگویی تبعیت می‌کند؟ در ادامه چند نمونه از ویژگی‌های این رویکرد را برمی‌شماریم، قضاوت با شما.
1- کمک گرفتن از طرف خارجی برای بالابردن قدرت چانه‌زنی در داخل: اگر این فرض درست باشد که اطلاعات، همه در تایید این فرض است، آیا این مبنای دیپلماسی خمینی‌کبیر بود؟ آیا سفر برخی وزرای خارجه اروپایی و دیدار آنها با زندانیان امنیتی و بعد هم یک تذکر ساده شبیه به شوخی از طرف سخنگوی دستگاه دیپلماسی، کمک‌گرفتن از طرف خارجی جهت افزایش چانه‌زنی این عزیزان در داخل نیست.
2- رسمیت دادن به مداخلات کشورهای غربی در امور داخلی ایران: هنوز ماجرای اوکراین در پیش چشمان ماست که چگونه مسؤولان کشورهای غربی از جمله این خانم تازه سفرکرده به کشور ما، استقلال آن کشور را به مخاطره انداختند و کودتایی عجیب رقم زدند. اینکه دستگاه دیپلماسی اقدامی درخور در مقابل این کارها انجام ندهد و موضعی نگیرد، دو احتمال پیش می‌آید: اولا حواسشان نبوده که اگر این باشد وااسفا و ثانیا با هماهنگی بوده است که اگر این باشد پس دستگاه سیاست خارجی به‌دنبال رسمیت‌دادن به مداخلات کشورهای غربی در امور ایران است.
3- پذیرش اینکه باید برای غربی‌ها در همه موضوعات اعتمادسازی کنیم از جمله حقوق بشر: همگان می‌دانیم که حقوق بشر مطرح شده ازطرف بی‌آبروترین کشور در موضوع حقوق بشر برای طرف ایرانی در درجه اول، تعطیلی بسیاری از احکام اسلام و در درجه بعد، تطهیر براندازان و منافقان داخلی است. کدام یک از این دو موضوع را دولت قصد دارد انجام دهد؟ به نظر هیچ کدام ولی در عمل چیز دیگری را مشاهده می‌کنیم. آیا بازگشایی لانه‌جاسوسی دیگری به اسم دفتر اتحادیه اروپایی را در این مسیر نمی‌بینیم؟
آیا به وزیر امور خارجه ما اجازه ملاقات با یک مجرم نه امنیتی بلکه مواد مخدر را هم در کشورهای غربی می‌دهند؟ آیا به وزیر امور خارجه ما اجازه ملاقات با یک مجرم ایرانی در بند زندان‌های کشورهای غربی را می‌دهند؟ راستی! دستگاه‌های اطلاعاتی ما کجا هستند که اینگونه اتفاقات در کشور در حال رخ دادن است؟ همگان می‌دانیم هدف این 4-3 کشور غربی برای کشور ما، جز براندازی نیست که آن را در دو مرحله دنبال می‌کنند: مرحله اول تولید مصونیت برای فتنه‌گران و براندازان و مرحله دوم ایجاد شبکه و زیرساخت‌های داخلی برای برهم‌زدن اوضاع داخلی کشور.
4- فرض اینکه مذاکرات ما برد- برد باید باشد: این فرض بر این مبنا استوار است که ما حقی را از طرف غربی گرفتیم و حال باید جبران کنیم و یک امتیاز ما باید بدهیم و یک امتیاز باید بگیریم. آیا ما حقی از کشوری ضایع کردیم؟ آیا ما به کشوری تعرض کردیم؟ آیا ما کشوری را تحریم کردیم؟ پس بازی برد- برد به چه معناست؟ این در صورتی است که سیاست ما نه تنها در این مقطع بلکه در جنگ تحمیلی و همه زمان‌هایی که دشمن بر ما فشار وارد می‌کرد سیاست دفع متجاوز و دفع شر بوده است.
در موضوع هسته‌ای هم مرتباً هشدارهایی از طرف دلسوزان، داده می‌شود ولی از آنجا که در دولت محترم کمتر گوش شنوایی را می‌توان یافت که صدای منتقدان را با ملایمت بشنود و پاسخ دهد نه با توهین و تهدید، حال چه تضمینی است که در مذاکرات که سرنوشت یک ملت است هم شاهد مدیریت سبدکالایی نباشیم؟ و اما فساد و برخورد با آن امری بسیار پسندیده است ولی چه خبر از کرسنت و استات اویل و دانشگاه آزاد و 650 میلیون یورو و شهرام جزایری و... بگذارید مردم این شعار شما را صادقانه بدانند نه یک امر تبلیغاتی برای از میدان به در‌کردن رقبا و درباره زنجانی نیز قوه‌قضائیه سریعا رسیدگی کرده و به اطلاع مردم برساند که این زنجانی زاییده چه دورانی است و به چه کسانی منتسب است.
نطق میان‌دستور دیروز در صحن علنی مجلس