سحر قشقایی: با شروع ماه مبارک رمضان شبکه‌های مختلف سیما در تدارک برنامه‌های متعددی هستند؛ برنامه‌هایی که دستاندرکاران آنها بیش از محتوا به رقابتی که بین شبکه‌های سیما پیش می‌آید توجه دارند. حالا بماند که امسال نه برنامه‌های ترکیبی و نه سریال‌های تلویزیونی چندان چنگی به دل نمی‌زنند، اما نکتهای که این وسط وجود دارد و شاید خیلی‌ها به آن توجهی ندارند این است که برنامه‌های ترکیبی هر سال با دکورهای جدید و به‌روز‌تری روی آنتن می‌روند؛ دکور‌هایی که با رنگ و لعاب خاصی به تصویر کشیده می‌شود، اما نکتهای که وجود دارد این است که این‌گونه برنامه‌ها با هزینه‌های گزاف ساخته می‌شوند و خرج‌های آن‌چنانی‌ای در آنها صورت می‌گیرد. جالب اینجاست که این برنامه‌ها مخاطبان را که همان مردم باشند به قناعت، اسراف نکردن و چیز‌هایی دیگر از این دست دعوت می‌کنند، در حالی که خودشان هر ساله با هزینه‌های زیادی روی آنتن می‌روند.
مجریان برنامه‌های قبل از افطار هم که حکایت خاص خودشان را دارند. مثلا مجری محترم برنامه‌ای با کت و شلوار‌های آنچنانی که قطعا قیمت آنها کمتر از یک‌میلیون نیست با آن گریم خاص و رتوش شده اش مقابل دوربین سیما می‌ایستد و دم از کمک و همیاری می‌زند و سعی می‌کند با احساس مخاطب بازی کند. ضمن اینکه حالا دیگر دستاندرکاران این برنامه‌ها نقطه ضعف مخاطب را هم پیدا کرده‌اند و دقیقا کمی قبل از افطار تلاش می‌کنند احساس مخاطب را به بازی بگیرند. برای مثال درست قبل از اذان آیتمی از افراد بی‌بضاعت و خانه به دوش را به نمایش می‌گذارند و از این طریق سعی می‌کنند اشک مخاطب را دربیاورند یا افراد خاصی را مقابل دوربین می‌نشانند و... . حالا دیگر قضاوت با خودتان است. کسی نیست به دستاندرکاران این برنامه‌ها بگوید اگر قناعت و اسراف نکردن و کمک کردن به دیگران خوب است چرا خودتان خرج‌های آنچنانی می‌کنید و هر روز دکورهایتان را با فرش‌های قرمز، سبز و آبی به تصویر می‌کشید یا مجریان محترمتان با جدیدترین مد کت و شلوار پا به صحنه می‌گذارند؟ از پهن کردن سفره‌های افطارشان هم که دیگر نگویم، بهتر است.
به هر حال می‌توان گفت دیگر نه سادگی‌ای باقی مانده است و نه صداقتی. از طرفی می‌توان به مبلمان‌های خاصی که در این برنامه‌ها وجود دارد اشاره کرد. کسی نیست به مجریان محترم این برنامه‌ها بگوید آخر شما که به حرف‌هایی که می‌زنید اعتقاد ندارید چرا می‌زنید یا حداقل چرا اصرار دارید مخاطب حرف شما را باور کند.
شمایی که روی مبلمان چندصد‌میلیونی تکیه زده‌ای دیگر نمی‌توانی حال کسی را که مدت‌هاست تکیه‌گاهی نداشته بفهمی یا شما که سر سفره افطارت انواع و اقسام خوراکی‌ها پیدا می‌شود دیگر برایت سخت است که درک کنی کسی به قول خودت آن طرف‌تر سال‌هاست که رنگ سفره‌اش پریده.
مطمئن باشید آن خدایی هم که بالاست دیگر از این همه شعار و حرف‌های قشنگ اما بیهوده خسته شده است. شاید حالا دیگر ما هم خسته شده‌ایم و چشم‌هایمان کمتر این همه نور و زرق و برق را باور می‌کند. حالا دیگر این زرق و برق‌ها هستند که چشمانمان را می‌زنند و کمتر دلمان را آسمانی می‌کنند. باور کنید همه ما مسؤول هستیم. چرا باید آبروی کسی را ببریم و خانه کوچک کسی را درست در زمان مناجات با خدا بر سرش خراب کنیم، آن هم با ترحم هزاران چشم بسته. می‌خواهم به آن مجری ماه رمضانی بگویم، قبل از اینکه مقابل هزاران بلکه میلیون‌ها چشم قرار بگیری و قبل از اینکه سعی کنی نوشته‌های هرگز درک نکرده روی کاغذ را حفظ کنی، کمی به خودت بیایی چرا که حرفی که از دل برآید لاجرم بر دل نشیند.
وقتی مقابل آینه نشستی و منتظر هستی چهره‌پرداز دستی بر صورتت بکشد مراقب باش خودت عوض نشوی، مواظب باش به مخاطبت چه می‌گویی و چگونه او را به نشستن بر سر سفره خدا دعوت می‌کنی.
ماه رمضان ماه میهمانی خداست؛ ماه دور هم نشستن و نه یکدیگر را به بازی گرفتن. ای کاش مسؤولان سازمان صدا و سیما که حالا به واسطه رسانه‌های مختلف شان عضوی از خانواده همه ما شده‌اند متوجه می‌شدند که نه دکورهای میلیونی و یک بار‌مصرف برنامه‌هایشان دردی از مردم دوا می‌کند و نه پهن کردن سفره‌های رنگارنگ قبل از افطار. کاش یاد می‌گرفتند حرفی از جنس مردم بزنند؛ حرفی که نه شعار باشد و نه تحقیر. کاش کمی به آیه‌های قبل از افطار توجه می‌کردیم. کاش کمی به خدا نزدیک‌تر می‌شدیم. کاش به رقابت میان بنده‌های خوب خدا فکر می‌کردیم و نه پهن‌کردن سفره‌ها و دکورهای رنگارنگ... و ای کاش می‌توانستیم این واژه را فراموش کنیم که هر سال دریغ از پارسال... .
خدایا! من آن نیستم که همه می‌پندارند. تنها تو آگاهی و من که براستی درون من چیست. خدایا تو مرا نزد همگان خوب و شایسته جلوه دادی و من بهتر از هرکسی می‌دانم که شایسته آن نام‌‌های نیکو نبودم. اما با دریای لطف تو چه می‌توان کرد؟ پروردگارا! چگونه می‌توانم به همگان بگویم که من آنی نیستم که مرا می‌خوانند... . درباره برنامه‌های قبل از افطار سیما
لاجرم بر دل ننشيند!
سحر قشقایی: با شروع ماه مبارک رمضان شبکه‌های مختلف سیما در تدارک برنامه‌های متعددی هستند؛ برنامه‌هایی که دستاندرکاران آنها بیش از محتوا به رقابتی که بین شبکه‌های سیما پیش می‌آید توجه دارند. حالا بماند که امسال نه برنامه‌های ترکیبی و نه سریال‌های تلویزیونی چندان چنگی به دل نمی‌زنند، اما نکتهای که این وسط وجود دارد و شاید خیلی‌ها به آن توجهی ندارند این است که برنامه‌های ترکیبی هر سال با دکورهای جدید و به‌روز‌تری روی آنتن می‌روند؛ دکور‌هایی که با رنگ و لعاب خاصی به تصویر کشیده می‌شود، اما نکتهای که وجود دارد این است که این‌گونه برنامه‌ها با هزینه‌های گزاف ساخته می‌شوند و خرج‌های آن‌چنانی‌ای در آنها صورت می‌گیرد. جالب اینجاست که این برنامه‌ها مخاطبان را که همان مردم باشند به قناعت، اسراف نکردن و چیز‌هایی دیگر از این دست دعوت می‌کنند، در حالی که خودشان هر ساله با هزینه‌های زیادی روی آنتن می‌روند.
مجریان برنامه‌های قبل از افطار هم که حکایت خاص خودشان را دارند. مثلا مجری محترم برنامه‌ای با کت و شلوار‌های آنچنانی که قطعا قیمت آنها کمتر از یک‌میلیون نیست با آن گریم خاص و رتوش شده اش مقابل دوربین سیما می‌ایستد و دم از کمک و همیاری می‌زند و سعی می‌کند با احساس مخاطب بازی کند. ضمن اینکه حالا دیگر دستاندرکاران این برنامه‌ها نقطه ضعف مخاطب را هم پیدا کرده‌اند و دقیقا کمی قبل از افطار تلاش می‌کنند احساس مخاطب را به بازی بگیرند. برای مثال درست قبل از اذان آیتمی از افراد بی‌بضاعت و خانه به دوش را به نمایش می‌گذارند و از این طریق سعی می‌کنند اشک مخاطب را دربیاورند یا افراد خاصی را مقابل دوربین می‌نشانند و... . حالا دیگر قضاوت با خودتان است. کسی نیست به دستاندرکاران این برنامه‌ها بگوید اگر قناعت و اسراف نکردن و کمک کردن به دیگران خوب است چرا خودتان خرج‌های آنچنانی می‌کنید و هر روز دکورهایتان را با فرش‌های قرمز، سبز و آبی به تصویر می‌کشید یا مجریان محترمتان با جدیدترین مد کت و شلوار پا به صحنه می‌گذارند؟ از پهن کردن سفره‌های افطارشان هم که دیگر نگویم، بهتر است.
به هر حال می‌توان گفت دیگر نه سادگی‌ای باقی مانده است و نه صداقتی. از طرفی می‌توان به مبلمان‌های خاصی که در این برنامه‌ها وجود دارد اشاره کرد. کسی نیست به مجریان محترم این برنامه‌ها بگوید آخر شما که به حرف‌هایی که می‌زنید اعتقاد ندارید چرا می‌زنید یا حداقل چرا اصرار دارید مخاطب حرف شما را باور کند.
شمایی که روی مبلمان چندصد‌میلیونی تکیه زده‌ای دیگر نمی‌توانی حال کسی را که مدت‌هاست تکیه‌گاهی نداشته بفهمی یا شما که سر سفره افطارت انواع و اقسام خوراکی‌ها پیدا می‌شود دیگر برایت سخت است که درک کنی کسی به قول خودت آن طرف‌تر سال‌هاست که رنگ سفره‌اش پریده.
مطمئن باشید آن خدایی هم که بالاست دیگر از این همه شعار و حرف‌های قشنگ اما بیهوده خسته شده است. شاید حالا دیگر ما هم خسته شده‌ایم و چشم‌هایمان کمتر این همه نور و زرق و برق را باور می‌کند. حالا دیگر این زرق و برق‌ها هستند که چشمانمان را می‌زنند و کمتر دلمان را آسمانی می‌کنند. باور کنید همه ما مسؤول هستیم. چرا باید آبروی کسی را ببریم و خانه کوچک کسی را درست در زمان مناجات با خدا بر سرش خراب کنیم، آن هم با ترحم هزاران چشم بسته. می‌خواهم به آن مجری ماه رمضانی بگویم، قبل از اینکه مقابل هزاران بلکه میلیون‌ها چشم قرار بگیری و قبل از اینکه سعی کنی نوشته‌های هرگز درک نکرده روی کاغذ را حفظ کنی، کمی به خودت بیایی چرا که حرفی که از دل برآید لاجرم بر دل نشیند.
وقتی مقابل آینه نشستی و منتظر هستی چهره‌پرداز دستی بر صورتت بکشد مراقب باش خودت عوض نشوی، مواظب باش به مخاطبت چه می‌گویی و چگونه او را به نشستن بر سر سفره خدا دعوت می‌کنی.
ماه رمضان ماه میهمانی خداست؛ ماه دور هم نشستن و نه یکدیگر را به بازی گرفتن. ای کاش مسؤولان سازمان صدا و سیما که حالا به واسطه رسانه‌های مختلف شان عضوی از خانواده همه ما شده‌اند متوجه می‌شدند که نه دکورهای میلیونی و یک بار‌مصرف برنامه‌هایشان دردی از مردم دوا می‌کند و نه پهن کردن سفره‌های رنگارنگ قبل از افطار. کاش یاد می‌گرفتند حرفی از جنس مردم بزنند؛ حرفی که نه شعار باشد و نه تحقیر. کاش کمی به آیه‌های قبل از افطار توجه می‌کردیم. کاش کمی به خدا نزدیک‌تر می‌شدیم. کاش به رقابت میان بنده‌های خوب خدا فکر می‌کردیم و نه پهن‌کردن سفره‌ها و دکورهای رنگارنگ... و ای کاش می‌توانستیم این واژه را فراموش کنیم که هر سال دریغ از پارسال... .
خدایا! من آن نیستم که همه می‌پندارند. تنها تو آگاهی و من که براستی درون من چیست. خدایا تو مرا نزد همگان خوب و شایسته جلوه دادی و من بهتر از هرکسی می‌دانم که شایسته آن نام‌‌های نیکو نبودم. اما با دریای لطف تو چه می‌توان کرد؟ پروردگارا! چگونه می‌توانم به همگان بگویم که من آنی نیستم که مرا می‌خوانند... . ارسال نظر
پربیننده