سفید و شور و گاهی کدر و گاهی هم مثل آرد. نوع پودر شده‌اش برای انسان و نوع سنگی‌اش برای حیوان که معروف به نمک گاوی نیز هست، اما این شیء به ظاهر حاشیه‌ای، اعتبار و اهمیتی در حد مرگ و زندگی دارد. حتی تصور اینکه انسان بدون نمک زندگی کند، ملال‌‌آور است و جالب‌تر اینکه نمک تنها چیزی است که در همان لحظه می‌تواند بازدارنده انسان در مصرف زیاد یا کم باشد. معتدل خوش‌ترین حالت نمک است. افرادی که پزشک آنها را از خوردن نمک منع می‌کند، بیشتر لذت آن را می‌دانند، اما این کلمه در شخصیت وجود انسان تبدیل می‌شود به یک حسن و محبوبیت. فرد! ممکن است بعد از 2 دیدار از چشم و دل بیفتد اما فرد بانمک همیشه برای دیگران دوست‌داشتنی و قابل احترام است. هرچند با نمک بودن و زیبایی در ذات خود یکی‌اند، چون زیبایی هم یعنی دوست داشتنی نه مثلا خوشگل! روایت معروفی است که از حضرت رسول (ص) پرسیدند، شما زیباترید یا یوسف؟ فرمود: انا املح و یوسف جمیل. یوسف زیبا بود ولی من بانمک‌ترم. یا حافظ اشاره می‌کند که زیبایی ظاهری باید همراه نمک باشد وگرنه نافذ نیست اما با زیبایی و نمک می‌توان بر دنیا حکومت کرد. حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت / آری به اتفاق جهان می‌توان گرفت؛ حال پرسیده می‌شود فاکتور‌های نمکین شدن چیست؟ از نظر این حقیر پاسخ ساده است. «هر چیز جای خود»! به این معنی که چهره نیاز به لبخند دارد چشم می‌خواهد ببیند، گوش بشنود، زبان بگوید؛ فکر و اندیشه سرشار باشد، چنانچه فرد با اعتدال از این هدیه‌‌های آسمانی ولی بجا و ظریف و لطیف بهره ببرد، می‌شود بانمک! اما اینگونه انسان‌ها همواره در معرض خطرند، چون هر لحظه ممکن است تبدیل به انسانی «شور» شوند که متأسفانه معمولا این اتفاق ناخوشایند می‌‌افتد. شوخی، جدی، خنده، شادی، ناراحتی،رفاقت، معنویت، مادیت و... اگر در حد اعتدال باشد مطمئنا نمک در انسان ظاهر می‌شود.
نمک
سفید و شور و گاهی کدر و گاهی هم مثل آرد. نوع پودر شده‌اش برای انسان و نوع سنگی‌اش برای حیوان که معروف به نمک گاوی نیز هست، اما این شیء به ظاهر حاشیه‌ای، اعتبار و اهمیتی در حد مرگ و زندگی دارد. حتی تصور اینکه انسان بدون نمک زندگی کند، ملال‌‌آور است و جالب‌تر اینکه نمک تنها چیزی است که در همان لحظه می‌تواند بازدارنده انسان در مصرف زیاد یا کم باشد. معتدل خوش‌ترین حالت نمک است. افرادی که پزشک آنها را از خوردن نمک منع می‌کند، بیشتر لذت آن را می‌دانند، اما این کلمه در شخصیت وجود انسان تبدیل می‌شود به یک حسن و محبوبیت. فرد! ممکن است بعد از 2 دیدار از چشم و دل بیفتد اما فرد بانمک همیشه برای دیگران دوست‌داشتنی و قابل احترام است. هرچند با نمک بودن و زیبایی در ذات خود یکی‌اند، چون زیبایی هم یعنی دوست داشتنی نه مثلا خوشگل! روایت معروفی است که از حضرت رسول (ص) پرسیدند، شما زیباترید یا یوسف؟ فرمود: انا املح و یوسف جمیل. یوسف زیبا بود ولی من بانمک‌ترم. یا حافظ اشاره می‌کند که زیبایی ظاهری باید همراه نمک باشد وگرنه نافذ نیست اما با زیبایی و نمک می‌توان بر دنیا حکومت کرد. حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت / آری به اتفاق جهان می‌توان گرفت؛ حال پرسیده می‌شود فاکتور‌های نمکین شدن چیست؟ از نظر این حقیر پاسخ ساده است. «هر چیز جای خود»! به این معنی که چهره نیاز به لبخند دارد چشم می‌خواهد ببیند، گوش بشنود، زبان بگوید؛ فکر و اندیشه سرشار باشد، چنانچه فرد با اعتدال از این هدیه‌‌های آسمانی ولی بجا و ظریف و لطیف بهره ببرد، می‌شود بانمک! اما اینگونه انسان‌ها همواره در معرض خطرند، چون هر لحظه ممکن است تبدیل به انسانی «شور» شوند که متأسفانه معمولا این اتفاق ناخوشایند می‌‌افتد. شوخی، جدی، خنده، شادی، ناراحتی،رفاقت، معنویت، مادیت و... اگر در حد اعتدال باشد مطمئنا نمک در انسان ظاهر می‌شود.
ارسال نظر
پربیننده