انتخابات ریاست‌جمهوری افغانستان در شرایطی برگزار شد که نیروهای امنیتی بومی و همچنین نیروهای ائتلاف نتوانسته بودند نخستین شرط حضور مردم را در انتخابات فراهم کنند. در تمام مدت اشغال افغانستان، امنیت به دغدغه اصلی مردم این کشور بدل شده و این دغدغه در آستانه انتخابات اهمیتی دو چندان یافته بود. افغان‌ها انتظار داشتند بتوانند در امنیت کامل به پای صندوق‌های رأی بروند و بدون واهمه از حملات انتحاری طالبان و انتقام‌جویی بعدی آنها، آرای خود را به صندوق‌های رأی بریزند؛ چیزی که در حد یک رؤیا باقی ماند و عملا هیچگاه محقق نشد. هرچند در این مدت نیروهای ناتو تلاش کردند وانمود کنند برای حفظ امنیت انتخابات بیکار ننشسته‌اند، اما به هیچ‌وجه موفق نبودند. عملیات خنجر که چند هفته پیش از برگزاری انتخابات آغاز شد، به واقع همین هدف را دنبال می‌کرد و می‌کوشید زمینه حضور مردم افغانستان در انتخابات و پاکسازی مناطق مختلف این کشور از طالبان را فراهم کند، اما این عملیات که تفنگداران آمریکایی بدنه اصلی آن را تشکیل می‌دادند، به شکست منجر شد و عملا دستاورد خاصی به دنبال نداشت و تنها موجبات تقویت بیشتر نیروهای طالبان را فراهم کرد تا جایی که معادلات عکس شد و در شرایطی که نیروهای امنیتی می‌خواستند برای طالبان
عرض اندام کنند این شبه‌نظامیان طالبان بودند که در آستانه انتخابات به قدرت‌‌نمایی پرداختند و با حمله به مقر ناتو نشان دادند، می‌توانند هر نقطه‌ای را در خاک افغانستان تهدید کنند.
دست آخر کار به جایی رسید که صندوق‌های رأی به برخی از مناطقی که شاهد تسلط بیشتر طالبان بودند، نرفت و مردم این نواحی از دادن رأی محروم شدند. نتیجه عدم مقابله با طالبان و شکست در مقابل این شبه‌نظامیان، حضور حداقلی مردم افغانستان در انتخابات بود، به نحوی که کمتر از
50 درصد در انتخابات شرکت کردند و به کاندیداهای انتخابات ریاست‌جمهوری رأی دادند. حتی طالبان تهدید کرده بود که انگشت شرکت‌کنندگان در انتخابات را قطع خواهد کرد؛ تهدیدی که پس از برگزاری انتخابات عملی شد و طالبان انگشت چند نفر را قطع کرد. در چنین فضایی که بحران امنیت بر کل افغانستان مستولی است، به نظر می‌رسد این کشور آبستن بحرانی سیاسی نیز هست؛ بحرانی که می‌تواند عدم وجود امنیت را تشدید کرده و افغان‌ها را بیش از پیش با ناامنی‌ها دست به گریبان کند. در حال حاضر دکتر عبدالله عبدالله و حامد کرزای، به عنوان 2 کاندیدای اصلی انتخابات افغانستان خود را پیروز انتخابات می‌دانند و به نظر می‌رسد در صورت اعلام نتایج رسمی انتخابات و شکست هر یک از این 2 کاندیدا، حامیان کاندیدای دیگر به خیابان‌ها ریخته و به نتیجه انتخابات افغانستان اعتراض کنند؛ اعتراضاتی که می‌تواند بسیار شدید باشد بویژه که مردم افغانستان در نتیجه جنگ‌های داخلی و خارجی متعددی که تجربه کرده‌اند، عمدتا مسلح هستند. به هر حال به نظر می‌رسد مسأله تقلب در انتخابات افغانستان چندان دور از ذهن نباشد،
چرا که مردم افغانستان تحت پروژه‌ای که ایالات متحده تدوین کرده است به پای صندوق‌های رأی رفتند و طبیعی است که کاخ سفید نیز کوشیده باشد در جریان طراحی این پروژه بستر را برای رأی آوردن کاندیدای مورد حمایت خود یعنی حامد کرزای فراهم کند. از دیگر سو باید گفت که نبود سرشماری‌های دقیق در افغانستان ظن امکان تقلب در انتخابات را تقویت می‌کند، چرا که طبق اطلاعات کمیسیون انتخابات افغانستان، در انتخابات جاری این کشور ١٧ میلیون نفر واجد شرایط بودند که این تعداد در سال ٢٠٠٤، ٥/١٢ میلیون گزارش شد؛ امری که امکان شورش‌های خیابانی طرفداران دو طرف را تقویت می‌کند. رمضان بشردوست، یکی دیگر از کاندیداهای این انتخابات نیز با اشاره به احتمال زیاد تقلب در انتخابات، آن را بیشتر یک کمدی خوانده تا یک انتخابات صحیح. حتی دکتر عبدالله عبدالله، کاندیدای مجاهدین نیز ضمن انتقاد شدید از تقلب در انتخابات اعلام کرده است در برخی از صندق‌ها بیش از 4 برابر واجدین شرایط رأی داده‌اند.
حتی پیش از برگزاری انتخابات گفته می‌شد با بسیاری از فرماندهان طالبان در بسیاری از استان‌های افغانستان توافقاتی به‌عمل آمده است که اجازه دهند انتخابات با هدایت و هماهنگی طالبان و به نفع کرزای که وی نیز مانند قاطبه طالبان یک پشتون است، برگزار شده و پیش برود. حتی قرار بود کرزای پس از رسیدن مجدد به قدرت این گروه از طالبان را جذب و آنها را در نیروهای نظامی یا دیگر حوزه‌ها ادغام کند؛ اقدامی که می‌تواند بیش از پیش به طالبانیزه شدن افغانستان منجر شود و اوضاع این کشور را بیش از پیش برای مردم وخیم کند.
فارغ از آنکه رئیس‌جمهور آتی افغانستان چه کسی است، به علت ساختارهای ضعیفی که در این کشور وجود دارد، افغان‌ها به رئیس‌جمهوری قوی نیازمندند که قبل از هرچیز به شرایط امنیتی این کشور ثبات بخشد؛ رئیس‌جمهوری که بتواند با وجود گروه‌هایی چون طالبان، قدرت را در دولت متمرکز کند و اختیارات مورد نیاز استان‌ها را به آنها اعطا کرده و تمام گروه‌های غیر قانونی را خلع سلاح کند. بی‌شک ادامه حضور رئیس‌جمهوری ضعیف مانند کرزای در رأس هرم قدرت افغانستان زمینه را برای ادامه حیات طالبان بیش از پیش فراهم خواهد کرد. تأملی در انتخابات ریاست‌جمهوری افغانستان
طالبان حرف اول را می‌زند
انتخابات ریاست‌جمهوری افغانستان در شرایطی برگزار شد که نیروهای امنیتی بومی و همچنین نیروهای ائتلاف نتوانسته بودند نخستین شرط حضور مردم را در انتخابات فراهم کنند. در تمام مدت اشغال افغانستان، امنیت به دغدغه اصلی مردم این کشور بدل شده و این دغدغه در آستانه انتخابات اهمیتی دو چندان یافته بود. افغان‌ها انتظار داشتند بتوانند در امنیت کامل به پای صندوق‌های رأی بروند و بدون واهمه از حملات انتحاری طالبان و انتقام‌جویی بعدی آنها، آرای خود را به صندوق‌های رأی بریزند؛ چیزی که در حد یک رؤیا باقی ماند و عملا هیچگاه محقق نشد. هرچند در این مدت نیروهای ناتو تلاش کردند وانمود کنند برای حفظ امنیت انتخابات بیکار ننشسته‌اند، اما به هیچ‌وجه موفق نبودند. عملیات خنجر که چند هفته پیش از برگزاری انتخابات آغاز شد، به واقع همین هدف را دنبال می‌کرد و می‌کوشید زمینه حضور مردم افغانستان در انتخابات و پاکسازی مناطق مختلف این کشور از طالبان را فراهم کند، اما این عملیات که تفنگداران آمریکایی بدنه اصلی آن را تشکیل می‌دادند، به شکست منجر شد و عملا دستاورد خاصی به دنبال نداشت و تنها موجبات تقویت بیشتر نیروهای طالبان را فراهم کرد تا جایی که معادلات عکس شد و در شرایطی که نیروهای امنیتی می‌خواستند برای طالبان
عرض اندام کنند این شبه‌نظامیان طالبان بودند که در آستانه انتخابات به قدرت‌‌نمایی پرداختند و با حمله به مقر ناتو نشان دادند، می‌توانند هر نقطه‌ای را در خاک افغانستان تهدید کنند.
دست آخر کار به جایی رسید که صندوق‌های رأی به برخی از مناطقی که شاهد تسلط بیشتر طالبان بودند، نرفت و مردم این نواحی از دادن رأی محروم شدند. نتیجه عدم مقابله با طالبان و شکست در مقابل این شبه‌نظامیان، حضور حداقلی مردم افغانستان در انتخابات بود، به نحوی که کمتر از
50 درصد در انتخابات شرکت کردند و به کاندیداهای انتخابات ریاست‌جمهوری رأی دادند. حتی طالبان تهدید کرده بود که انگشت شرکت‌کنندگان در انتخابات را قطع خواهد کرد؛ تهدیدی که پس از برگزاری انتخابات عملی شد و طالبان انگشت چند نفر را قطع کرد. در چنین فضایی که بحران امنیت بر کل افغانستان مستولی است، به نظر می‌رسد این کشور آبستن بحرانی سیاسی نیز هست؛ بحرانی که می‌تواند عدم وجود امنیت را تشدید کرده و افغان‌ها را بیش از پیش با ناامنی‌ها دست به گریبان کند. در حال حاضر دکتر عبدالله عبدالله و حامد کرزای، به عنوان 2 کاندیدای اصلی انتخابات افغانستان خود را پیروز انتخابات می‌دانند و به نظر می‌رسد در صورت اعلام نتایج رسمی انتخابات و شکست هر یک از این 2 کاندیدا، حامیان کاندیدای دیگر به خیابان‌ها ریخته و به نتیجه انتخابات افغانستان اعتراض کنند؛ اعتراضاتی که می‌تواند بسیار شدید باشد بویژه که مردم افغانستان در نتیجه جنگ‌های داخلی و خارجی متعددی که تجربه کرده‌اند، عمدتا مسلح هستند. به هر حال به نظر می‌رسد مسأله تقلب در انتخابات افغانستان چندان دور از ذهن نباشد،
چرا که مردم افغانستان تحت پروژه‌ای که ایالات متحده تدوین کرده است به پای صندوق‌های رأی رفتند و طبیعی است که کاخ سفید نیز کوشیده باشد در جریان طراحی این پروژه بستر را برای رأی آوردن کاندیدای مورد حمایت خود یعنی حامد کرزای فراهم کند. از دیگر سو باید گفت که نبود سرشماری‌های دقیق در افغانستان ظن امکان تقلب در انتخابات را تقویت می‌کند، چرا که طبق اطلاعات کمیسیون انتخابات افغانستان، در انتخابات جاری این کشور ١٧ میلیون نفر واجد شرایط بودند که این تعداد در سال ٢٠٠٤، ٥/١٢ میلیون گزارش شد؛ امری که امکان شورش‌های خیابانی طرفداران دو طرف را تقویت می‌کند. رمضان بشردوست، یکی دیگر از کاندیداهای این انتخابات نیز با اشاره به احتمال زیاد تقلب در انتخابات، آن را بیشتر یک کمدی خوانده تا یک انتخابات صحیح. حتی دکتر عبدالله عبدالله، کاندیدای مجاهدین نیز ضمن انتقاد شدید از تقلب در انتخابات اعلام کرده است در برخی از صندق‌ها بیش از 4 برابر واجدین شرایط رأی داده‌اند.
حتی پیش از برگزاری انتخابات گفته می‌شد با بسیاری از فرماندهان طالبان در بسیاری از استان‌های افغانستان توافقاتی به‌عمل آمده است که اجازه دهند انتخابات با هدایت و هماهنگی طالبان و به نفع کرزای که وی نیز مانند قاطبه طالبان یک پشتون است، برگزار شده و پیش برود. حتی قرار بود کرزای پس از رسیدن مجدد به قدرت این گروه از طالبان را جذب و آنها را در نیروهای نظامی یا دیگر حوزه‌ها ادغام کند؛ اقدامی که می‌تواند بیش از پیش به طالبانیزه شدن افغانستان منجر شود و اوضاع این کشور را بیش از پیش برای مردم وخیم کند.
فارغ از آنکه رئیس‌جمهور آتی افغانستان چه کسی است، به علت ساختارهای ضعیفی که در این کشور وجود دارد، افغان‌ها به رئیس‌جمهوری قوی نیازمندند که قبل از هرچیز به شرایط امنیتی این کشور ثبات بخشد؛ رئیس‌جمهوری که بتواند با وجود گروه‌هایی چون طالبان، قدرت را در دولت متمرکز کند و اختیارات مورد نیاز استان‌ها را به آنها اعطا کرده و تمام گروه‌های غیر قانونی را خلع سلاح کند. بی‌شک ادامه حضور رئیس‌جمهوری ضعیف مانند کرزای در رأس هرم قدرت افغانستان زمینه را برای ادامه حیات طالبان بیش از پیش فراهم خواهد کرد. ارسال نظر
پربیننده