ع.آبان. افتلت: چقدر خدا خوب است؟! خدا چقدر خوب است؟! خوب بودن چقدر خوب است. معشوق خوب و با معرفت و با گذشت واقعاً قابل پرستش است. باید مقابل پاهایش نماز برد و تعظیم کرد. روی هیچ حرفش نباید نه آورد. هر چه گفت و خواست و اشاره کرد باید برای انجامش سر و دست و وجود را هدیه کرد، مگر نه این است که با یک اشاره معشوق حاضری قله دماوند را از جا در بیاوری؟! یا 3 برابر وزن خودت، باری سنگین را بر دوش بگذاری و تا توچال و درکه و دربند ببری و هزار کار دیگر که اگر غیر از او بگوید، حتی نیم سانتی‌متر هم نمی‌بری؟ چرا؟! چون معشوق هرچه گفت،همان است. از او به یک اشاره، از عاشق به سر دویدن! حالا قضاوت کنیم که معشوق ماندگار و با حال و بخشنده و با گذشت که در همه حال، چه اینجا چه آنجا، چه در حالت تهیدستی و چه ثروتمندی،چه سلامت و چه بیماری و... هوایت را دارد، جز خدای دوست‌داشتنی، کسی دیگر می‌تواند باشد؟ خدایی که نان و آب را آفرید، خورشید و صبح را آفرید، در بیابان‌ها مه نمناک و در جنگل‌ها باران را آفرید، دوست داشتن، عاشق شدن، عاقل شدن و لبخند و اشک را هدیه کرد، پس مگر می‌توان برابر چنین معشوقی سرپیچی کرد! یا لحظه‌ای فراموشش کرد و برای رسیدن به او و دیدار از نزدیک و رخ تو رخ او پرهیز کرد؟ هرگز! عاشق راه‌های رسیدن به معشوق را کنار نمی‌زند، از دست نمی‌دهد. پس چرا عاشق برابر خدا تعظیم نکند و خدای نکرده نماز نخواند؟ چرا دیگران را دوست نداشته باشد؟ چرا ازدواج نکند؟ چرا حق دیگری را ضایع کند؟ چرا دروغ بگوید؟ اینها همه تابلوهای ورود ممنوع به حریم عشق است. یکی از راه‌های خیلی جدی‌تر کنار جدی‌های دیگر این است که در سال، یک ماه از اذان صبح تا اذان مغرب چیزی نخوری، دروغ نگویی، چشم هوس باز نکنی، دستگیری کنی، راز و نیاز را پر رنگ‌تر کنی تا پله‌های عروج به سمت معشوق را کم‌کم طی کنی. کلمه روزه، مرکب است از روز + ه که این پسوند نسبت به وحده است،مثل هفته یعنی منسوب به هفت،ساله و ماهه و زرده و... حتما می‌دانیم که روزه فقط نخوردن نیست، نگفتن و ندیدن و نرفتن و نزدن و نخوردن به ترتیب حرف‌های دروغ و پوچ، حرام‌ها و عوامل غیراخلاقی، به راه خطا و خلاف، جیب و اموال دیگران و خوراک و حق دیگران. آورده‌اند که خانم گاندی هفته‌ای یک بار روزه سکوت می‌گرفت و آن روز با هیچ‌کسی حرف نمی‌زد، پس می‌توان روزه نگاه، روزه گوش و روزه‌های گوناگون گرفت تا به تعالی و تکامل فردی و انسانی رسید،به رستگاری و خود باوری و مردی،اصلا کاری به کسی نداشته باش، به اصطلاح امروزی، خودمان را بسازیم چون معشوق واقعی، عاشق را به سمت و سوی بدی و ناسلامتی و پستی نمی‌برد، با یک ماه روزه نه تنها نمی‌میریم بلکه دوباره متولد می‌شویم. بیاییم هر سال یک بار
متولد شویم.
روزه
ع.آبان. افتلت: چقدر خدا خوب است؟! خدا چقدر خوب است؟! خوب بودن چقدر خوب است. معشوق خوب و با معرفت و با گذشت واقعاً قابل پرستش است. باید مقابل پاهایش نماز برد و تعظیم کرد. روی هیچ حرفش نباید نه آورد. هر چه گفت و خواست و اشاره کرد باید برای انجامش سر و دست و وجود را هدیه کرد، مگر نه این است که با یک اشاره معشوق حاضری قله دماوند را از جا در بیاوری؟! یا 3 برابر وزن خودت، باری سنگین را بر دوش بگذاری و تا توچال و درکه و دربند ببری و هزار کار دیگر که اگر غیر از او بگوید، حتی نیم سانتی‌متر هم نمی‌بری؟ چرا؟! چون معشوق هرچه گفت،همان است. از او به یک اشاره، از عاشق به سر دویدن! حالا قضاوت کنیم که معشوق ماندگار و با حال و بخشنده و با گذشت که در همه حال، چه اینجا چه آنجا، چه در حالت تهیدستی و چه ثروتمندی،چه سلامت و چه بیماری و... هوایت را دارد، جز خدای دوست‌داشتنی، کسی دیگر می‌تواند باشد؟ خدایی که نان و آب را آفرید، خورشید و صبح را آفرید، در بیابان‌ها مه نمناک و در جنگل‌ها باران را آفرید، دوست داشتن، عاشق شدن، عاقل شدن و لبخند و اشک را هدیه کرد، پس مگر می‌توان برابر چنین معشوقی سرپیچی کرد! یا لحظه‌ای فراموشش کرد و برای رسیدن به او و دیدار از نزدیک و رخ تو رخ او پرهیز کرد؟ هرگز! عاشق راه‌های رسیدن به معشوق را کنار نمی‌زند، از دست نمی‌دهد. پس چرا عاشق برابر خدا تعظیم نکند و خدای نکرده نماز نخواند؟ چرا دیگران را دوست نداشته باشد؟ چرا ازدواج نکند؟ چرا حق دیگری را ضایع کند؟ چرا دروغ بگوید؟ اینها همه تابلوهای ورود ممنوع به حریم عشق است. یکی از راه‌های خیلی جدی‌تر کنار جدی‌های دیگر این است که در سال، یک ماه از اذان صبح تا اذان مغرب چیزی نخوری، دروغ نگویی، چشم هوس باز نکنی، دستگیری کنی، راز و نیاز را پر رنگ‌تر کنی تا پله‌های عروج به سمت معشوق را کم‌کم طی کنی. کلمه روزه، مرکب است از روز + ه که این پسوند نسبت به وحده است،مثل هفته یعنی منسوب به هفت،ساله و ماهه و زرده و... حتما می‌دانیم که روزه فقط نخوردن نیست، نگفتن و ندیدن و نرفتن و نزدن و نخوردن به ترتیب حرف‌های دروغ و پوچ، حرام‌ها و عوامل غیراخلاقی، به راه خطا و خلاف، جیب و اموال دیگران و خوراک و حق دیگران. آورده‌اند که خانم گاندی هفته‌ای یک بار روزه سکوت می‌گرفت و آن روز با هیچ‌کسی حرف نمی‌زد، پس می‌توان روزه نگاه، روزه گوش و روزه‌های گوناگون گرفت تا به تعالی و تکامل فردی و انسانی رسید،به رستگاری و خود باوری و مردی،اصلا کاری به کسی نداشته باش، به اصطلاح امروزی، خودمان را بسازیم چون معشوق واقعی، عاشق را به سمت و سوی بدی و ناسلامتی و پستی نمی‌برد، با یک ماه روزه نه تنها نمی‌میریم بلکه دوباره متولد می‌شویم. بیاییم هر سال یک بار
متولد شویم.
ارسال نظر
پربیننده