ساجده قنبری : «گوآردیولا تنها یک چیز از فوتبال برای حمله می‌فهمد و آن مالکیت و به حرکت درآوردن توپ در زمین است به‌طوری که تیم‌های دیگر به دنبال آن بدوند؛ همان کاری که او در بارسا انجام داد. تیم او می‌بایست نسبت به تیم‌های دیگر مالکیت توپ بیشتری داشته باشد». این متنی است که در سایت بارسا برای توصیف گوآردیولا به عنوان مربی رویایی آبی و اناری‌ها نوشته شده است. همان چیزی که نشان‌دهنده تفکر این مربی بوده و هست. چیزی که در دوره مربیگری او در بارسا دیده‌ایم گواه این مدعاست. بارسا حتی در بسیاری از بازی‌هایی که بازنده بوده به واسطه پاسکاری‌های متعدد بازیکنانش همواره مالکیت توپ را با اختلاف زیادی در دست داشته است. همین پاسکاری‌ها یا «تیکی تاکا»ی معروف از بارسا در همان سال‌ها تیمی ساخته بود که به هیچ حریفی رحم نمی‌کرد. بارسا آن روزها با همین تفکر و همین سبک بازی هر کاری دلش می‌خواست انجام می‌داد. آنها بارها و بارها ال‌کلاسیکو را به نفع خود به پایان رساندند. بارسا انواع جام‌ها را فتح می‌کرد و با بازی چشمنوازش برای هوادارانش دلبری می‌کرد. کسب سه‌گانه در فصل 2009-2008 و در سال بعد کسب سوپر جام اسپانیا، سوپرجام اروپا و جام باشگاه‌های جهان نشان می‌داد بارسا اتفاقی جدید را در دنیای فوتبال رقم زده و به افتخاری رسیده که تکرار آن حتی برای خود این تیم دشوار یا حتی غیرممکن است. ارزش کار این تیم در سال‌های بعد بیشتر دیده شد، زمانی که رئال مادرید رقیب همیشگی بارسلونا کم‌کم راه شکست این تیم را پیدا کرد و در کسب جام‌ها در اسپانیا با بارسا شریک شد. یک سال بعد در فینال کوپا‌دل‌ری به رئال باخت و قهرمانی را از دست داد، سال بعد دیدار برگشت ال‌کلاسیکو را در یک دیدار کاملا تراژیک از دست داد و قهرمانی لالیگا را تقدیم رئال کرد. بعد از آن در لیگ قهرمانان هم مغلوب بازی کاملا دفاعی یا به اعتقاد هوادارانش مغلوب ضد فوتبال چلسی شد و از راهیابی به فینال چمپیونز لیگ بازماند. هرچند آن سال هم قهرمانی جام حذفی را از آن خود کرد اما گوآردیولا اعلام کرد دیگر چیزی برای آموختن به بازیکنان باهوش بارسا ندارد و آن فصل آخرین حضور این مربی در تیم آبی و اناری‌ها بود.سال بعد دستیار گوآردیولا یعنی تیتو ویلانووا به عنوان سرمربی روی نیمکت مربیگری بارسا نشست. آغاز فصل با تیتو باز هم برای بارسا و هوادارانش رویایی بود. بارسا به رکوردهایی جدید دست یافت و همه منتظر توفانی دیگر بودند اما این توفان بیماری ویلانووا بود که داشت همه رویاهای بارسایی‌ها را از بین می‌برد. بارسای ویلانووا اما رکوردی جدید در لالیگا خلق کرد. ثبت رکورد قهرمانی با 100 امتیاز که قبل از این در دست رئال مورینیو بود اما از دست دادن جام حذفی و شکست تحقیرآمیز 7 بر صفر در دو دیدار رفت و برگشت نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان مقابل بایرن‌مونیخ نشان می‌داد بارسا از روزهای اوجش فاصله گرفته است. آخر فصل ویلانووا به دلیل بیماری وداعی زودهنگام با نوکمپ داشت و نوبت به مارتینو رسید تا سکان هدایت این تیم را برعهده بگیرد. رکورد مارتینو هم در ابتدای فصل قابل توجه بود. بارسای مارتینو از 57 امتیاز ممکن 50 امتیاز کسب کرده بود و صدر جدول را از آن خود کرده بود اما کم‌کم نوسان در نتایج بارسا به چشم آمد تا جایی که بارسا در 3 بازی اخیرش در لالیگا 2بازی را به دو تیم سوسیداد و وایادولید واگذار کرده است.آنچه در این بین مهم است، تغییرناپذیری تاکتیک بارسلونا از زمان پپ گوآردیولاست. این روزها دیگر تیکی تاکا از بارسا یک غول نساخته چرا که امثال رئال و چلسی از همان آخرین روزهای حضور گوآردیولا دست بارسا را خوانده بودند و راه‌هایی هم برای شکست این تیم یافته بودند. به نظر می‌رسد تیتو و مارتینو چیزی به بارسای پپ اضافه نکرده‌اند و آنچه از بارسای امروز می‌بینیم تکیه بر تیکی‌تاکای سابق و توانایی فردی بالای بازیکنان است. بارسا به تاکتیکی جدید نیاز دارد، تاکتیکی که برای حریفان ناشناخته باشد و رقیبان برای گرفتن توپ به دنبال بازیکنان آبی و اناری‌پوش بدوند. کاتالان‌ها نیاز دارند از سایه گوآردیولا بیرون بیایند تا بار دیگر حریفی قدرتمند شوند برای تمام رقبا. بارسا این روزها مانند شیر خسته‌ای است که گهگاهی غرش می‌کند و باز به خواب می‌رود. بی‌شک اگر مارتینو بتواند ابتدا ضعف خط دفاعی تیمش را با به خدمت گرفتن یک مدافع در حد و اندازه بارسا بپوشاند، قدرت فیزیکی تیم را بالا ببرد و البته به دنبال تاکتیکی جدید برای تیم باشد می‌تواند نام خودش را به عنوان مربی‌ای بزرگ در تاریخ باشگاه ثبت کند. بارسلونا نیاز دارد بار دیگر خود را احیا کند، بایستد و حرکت کند، چرا که اینگونه ادامه دادن نتیجه‌اش می‌شود همین نتایج نوسانی تیم که کسی را راضی نمی‌کند.