«حامد قدوسی از فعالان دانشجویی طرفدار میرحسین موسوی طی یادداشتی تحت عنوان «نظریه بازی به زبان ساده 3: استراتژی بلوف» در وبلاگ «یک لیوان چای داغ»، تازه‌ترین فرضیه خود و برخی اصلاح‌طلبان درباره انتخابات 22 خرداد و حوادث پس از آن را ارائه داد. متن کامل این یادداشت بدون هیچ اظهارنظری در اختیار خوانندگان قرار می‌گیرد.
فرض کنیم که تقلبی صورت نگرفته بود و یا تقلب جزئی بود. به نظرم می‌شود به این سوال هم فکر کرد که چه کسانی دست آخر و در بلندمدت از اینکه اکثریت طبقه دارای آگاهی و با مشارکت بالای سیاسی، باور کنند که تقلب گسترده‌ای صورت گرفته بود، سود می‌برند؟ ما فعلا در اتاق تاریک هستیم و داده‌ای برای رد و قبول قطعی این ادعا نداریم ولی می‌شود این فرض را هم بررسی کرد که شاید شواهد تقلب هم توسط عده‌ای که منافع‌شان در گستراندن این باور است، القا شده است. به نظرم حالا که گرد و غبار خوابیده می‌توان به یک سناریوی به لحاظ منطقی سازگار (Internally Consistent) هم فکر کرد. ماجرا این است که باید بین «میل» به تقلب و «توان» تقلب در حد گسترده تفاوت گذاشت. برای سال‌ها استدلال بسیاری از کسانی که در انتخابات شرکت نمی‌کردند همین اطمینان نداشتن به صحت نتایج بود. در انتخابات اخیر این باور کنار رفت و مردم حضور پیدا کردند. نکته اساسی این‌جاست که بر خلاف طرفداران بسیار شکننده جناح ضد اصلاحات، طرفداران اصلاحات جمعیت نسبتاً پایدار و خودآگاهی را تشکیل می‌دهند. شکننده از این جهت که طرفداران واقعی و مرکزی جناح محافظه‌کار چیزی در حدود 7 الی 10 میلیون نفر هستند و بقیه رای‌ها صرفا به خاطر بازی‌های احمدی‌نژاد جمع شده است و با نبودن او جمع نمی‌شود (چیزی شبیه تفاوت رای خاتمی و اصلاح‌طلبان). اگر احمدی‌نژاد و عوام‌فریبی‌هایش را از جناح راست کنار بگذاریم و همین جمعیت 15 میلیونی طرفدار جنبش سبز در صحنه باشند به احتمال خوبی در انتخابات بعدی، جناح راست شکستی همچون شکست دوم خرداد و مجلس ششم را متحمل می‌شود. حالا یک استراتژی پرفایده برای جناح راست این است که حریف را تشویق کند تا داوطلبانه از بازی بیرون برود. به طور پیشینی (Ex-Ante) محاسبات آنها می‌تواند این طور باشد که اول تقلب را القا می‌کنیم (یا حداقل از ارائه دلایلی که می‌تواند تقلب را رد کند خودداری می‌کنیم)، بعد حریف به خیابان می‌آید و یکی- دو روزی شلوغ می‌کند و ما هم مقداری هزینه اعتراضات بعد از انتخابات را تحمل می‌کنیم ولی در عوض چند انتخابات بعدی را بدون حضور حریف می‌بریم. البته اینکه بعد از وقوع (Ex-Post) هزینه اعتراضات برای مخالفان اصلاحات چقدر شد و آیا روند ماجرا از محاسبات هزینه - فایده آنها بالا زد، بحث مجزایی است. در کنار بیرون بردن حریف به این فایده کناری هم فکر کنید که پیش کشیدن تقلب توسط اصلاح‌طلبان می‌توانست فرصت سرکوب طیف وسیعی از آنان را فراهم کند که کرد. در واقع حریف ممکن بود فکر کند با یک تیر 2 نشان می‌زند. هم مردم را دلسرد می‌کند و هم مخالفان را قلع و قمع می‌کند (و بهانه برای رد صلاحیت چهره‌های شاخص آنها را هم به دست می‌آورد). نکته نهایی اینکه اگر فکر می‌کنید عدم شرکت مردم باعث کاهش مشروعیت آنها می‌شود دقت کنید که اگر مردم و جناح مقابل در انتخابات نباشند، دستکاری در نتایج (بویژه در جهت افزایش نرخ مشارکت) کار خیلی سختی نخواهد بود. این کلا یک فرضیه است که من مدتی است به آن فکر می‌کنم. همان طور که گفتم فعلا یک فرضیه است و باید با شواهد رد و قبولش کرد. پیامد پذیرفتن این فرض هم این است که بر خلاف جو احساسی روزهای پس از انتخابات باید با این ایده که «من دیگر در هیچ انتخاباتی شرکت نمی‌کنم» مقابله کرد چرا که این ایده دقیقا خواسته مخالفان ما است. اگر این اتفاق بیفتد تیم ما در بهترین شرایط و بالاترین آمادگی در بازی‌های بعدی در زمین حاضر نمی‌شود و بازی را به حریف واگذار می‌کند. استراتژی بلوف
«حامد قدوسی از فعالان دانشجویی طرفدار میرحسین موسوی طی یادداشتی تحت عنوان «نظریه بازی به زبان ساده 3: استراتژی بلوف» در وبلاگ «یک لیوان چای داغ»، تازه‌ترین فرضیه خود و برخی اصلاح‌طلبان درباره انتخابات 22 خرداد و حوادث پس از آن را ارائه داد. متن کامل این یادداشت بدون هیچ اظهارنظری در اختیار خوانندگان قرار می‌گیرد.
فرض کنیم که تقلبی صورت نگرفته بود و یا تقلب جزئی بود. به نظرم می‌شود به این سوال هم فکر کرد که چه کسانی دست آخر و در بلندمدت از اینکه اکثریت طبقه دارای آگاهی و با مشارکت بالای سیاسی، باور کنند که تقلب گسترده‌ای صورت گرفته بود، سود می‌برند؟ ما فعلا در اتاق تاریک هستیم و داده‌ای برای رد و قبول قطعی این ادعا نداریم ولی می‌شود این فرض را هم بررسی کرد که شاید شواهد تقلب هم توسط عده‌ای که منافع‌شان در گستراندن این باور است، القا شده است. به نظرم حالا که گرد و غبار خوابیده می‌توان به یک سناریوی به لحاظ منطقی سازگار (Internally Consistent) هم فکر کرد. ماجرا این است که باید بین «میل» به تقلب و «توان» تقلب در حد گسترده تفاوت گذاشت. برای سال‌ها استدلال بسیاری از کسانی که در انتخابات شرکت نمی‌کردند همین اطمینان نداشتن به صحت نتایج بود. در انتخابات اخیر این باور کنار رفت و مردم حضور پیدا کردند. نکته اساسی این‌جاست که بر خلاف طرفداران بسیار شکننده جناح ضد اصلاحات، طرفداران اصلاحات جمعیت نسبتاً پایدار و خودآگاهی را تشکیل می‌دهند. شکننده از این جهت که طرفداران واقعی و مرکزی جناح محافظه‌کار چیزی در حدود 7 الی 10 میلیون نفر هستند و بقیه رای‌ها صرفا به خاطر بازی‌های احمدی‌نژاد جمع شده است و با نبودن او جمع نمی‌شود (چیزی شبیه تفاوت رای خاتمی و اصلاح‌طلبان). اگر احمدی‌نژاد و عوام‌فریبی‌هایش را از جناح راست کنار بگذاریم و همین جمعیت 15 میلیونی طرفدار جنبش سبز در صحنه باشند به احتمال خوبی در انتخابات بعدی، جناح راست شکستی همچون شکست دوم خرداد و مجلس ششم را متحمل می‌شود. حالا یک استراتژی پرفایده برای جناح راست این است که حریف را تشویق کند تا داوطلبانه از بازی بیرون برود. به طور پیشینی (Ex-Ante) محاسبات آنها می‌تواند این طور باشد که اول تقلب را القا می‌کنیم (یا حداقل از ارائه دلایلی که می‌تواند تقلب را رد کند خودداری می‌کنیم)، بعد حریف به خیابان می‌آید و یکی- دو روزی شلوغ می‌کند و ما هم مقداری هزینه اعتراضات بعد از انتخابات را تحمل می‌کنیم ولی در عوض چند انتخابات بعدی را بدون حضور حریف می‌بریم. البته اینکه بعد از وقوع (Ex-Post) هزینه اعتراضات برای مخالفان اصلاحات چقدر شد و آیا روند ماجرا از محاسبات هزینه - فایده آنها بالا زد، بحث مجزایی است. در کنار بیرون بردن حریف به این فایده کناری هم فکر کنید که پیش کشیدن تقلب توسط اصلاح‌طلبان می‌توانست فرصت سرکوب طیف وسیعی از آنان را فراهم کند که کرد. در واقع حریف ممکن بود فکر کند با یک تیر 2 نشان می‌زند. هم مردم را دلسرد می‌کند و هم مخالفان را قلع و قمع می‌کند (و بهانه برای رد صلاحیت چهره‌های شاخص آنها را هم به دست می‌آورد). نکته نهایی اینکه اگر فکر می‌کنید عدم شرکت مردم باعث کاهش مشروعیت آنها می‌شود دقت کنید که اگر مردم و جناح مقابل در انتخابات نباشند، دستکاری در نتایج (بویژه در جهت افزایش نرخ مشارکت) کار خیلی سختی نخواهد بود. این کلا یک فرضیه است که من مدتی است به آن فکر می‌کنم. همان طور که گفتم فعلا یک فرضیه است و باید با شواهد رد و قبولش کرد. پیامد پذیرفتن این فرض هم این است که بر خلاف جو احساسی روزهای پس از انتخابات باید با این ایده که «من دیگر در هیچ انتخاباتی شرکت نمی‌کنم» مقابله کرد چرا که این ایده دقیقا خواسته مخالفان ما است. اگر این اتفاق بیفتد تیم ما در بهترین شرایط و بالاترین آمادگی در بازی‌های بعدی در زمین حاضر نمی‌شود و بازی را به حریف واگذار می‌کند. ارسال نظر
پربیننده