تیری میسان*: در این دنیای جهانی‌سازی شده، هر منازعه‌ای در پیوند تنگاتنگ با منازعات دیگر قابل درک خواهد بود. آنچه امروز در اوکراین به وقوع پیوسته از مناطق دیگری سر برمی‌آورد. رجزخوانی‌های امروز واشنگتن برای جنگ علیه مسکو نیست بلکه برای آن است تا اروپایی‌هایی را وادار کند به نفع واشنگتن از منافع خودشان چشمپوشی کنند. به همین‌گونه، ترک روند گفت‌وگوهای ژنو می‌تواند به عنوان بی‌اعتنایی به منافع سعودی‌ها و تمرکز روی حل مساله فلسطین تلقی شود. غربی‌ها بحران اوکراین را تدارک دیده و به اجرا گذاشتند، سپس به شکل کودتا در چشم‌انداز خشونت‌های میدانی و خیابانی از طریق تلویزیون به نمایش گذاشتند. روسیه با مهارت و با الهام از استراتژی «سون تسو» (استراتژیست عهد باستان چین) پاسخ گفت، به این معنا که بدون مبارزه کریمه را گرفت و مشکلات اقتصادی و سیاسی کشور را برای حریفان باقی گذاشت. با وجود رجزخوانی‌های گستاخانه بروکسل (ناتو) و واشنگتن (کاخ سفید)، غربی‌ها در دور دوم بازی نخواهند کرد و روسیه را به شکلی معنی‌دار به تحریم اقتصادی محکوم نخواهند کرد اما چرا؟ زیرا اتحادیه اروپا 7 درصد از تولیداتش را به روسیه صادر می‌کند (123 میلیارد یورو در اشکال ماشین‌آلات، ابزار، اتومبیل، تولیدات شیمیایی و...) و 12 درصد از تولیدات روسیه را وارد می‌کند (215 میلیارد یورو به طور کلی هیدروکربور). انگلستان، آلمان، ایتالیا، هلند، لهستان و فرانسه بویژه تحت تأثیر این مبادلات هستند. مرکز تجاری لندن به شکلی گسترده توسط دارایی‌های روسیه سرمایه‌گذاری شده و همانگونه که اطلاعیه داخلی داون‌استریت نشان داده و توسط نشریه بریتانیایی عکسبرداری شده، در حال تبخیر است. شرکت‌هایی مانند بریتیش پترولیوم، شل، انی، فولکس واگن، کنتینانتال، زیمنس، دویچ تله‌کوم، ریفسن، یونی کاردی و خیلی‌های دیگر سقوط خواهند کرد. در ایالات متحده، وضعیت بهتر است ولی برخی شرکت‌های چندملیتی مثل دومین شرکت تجاری کشور، اکسون، در روسیه به شکل شایان توجهی سرمایه‌گذاری کرده‌اند. در هر صورت، واشنگتن روش خیلی سرسختانه‌ای را در پیش گرفته است که مجبور به واکنش خواهد شد. همه رویدادها به شکلی صورت گرفت که گویی کودتا توسط افراطی‌های رژیم (پشت پرده) ایالات متحده (نومحافظه‌کارانی مثل ویکتوریا نولاند، جان مک‌کین و...) تدارک دیده شده بوده و ابتدا رئیس‌جمهور اوباما را با مشکل روبه‌رو کرد ولی وضعیت جدید به او اجازه می‌داد برای حل بحران اقتصادی به بهای متضرر ساختن همپیمانانش از فرصت غیرقابل تصوری استفاده کند. اغتشاشات اوکراین، اگر در سطح اقتصادی و سیاسی به اروپا سرایت کند، بازتاب آن سرازیر شدن سرمایه‌های موجود در قاره اروپا به وال‌استریت خواهد بود. به عبارت دیگر موضوع چنین است که همزمان نظریه ولفوویچ در سال 1992 (جلوگیری از اتحادیه اروپا که به رقیب ایالات متحده تبدیل نشود) و نظریه کریستینا رومر در سال 2009 را به کار خواهند برد (یعنی نجات اقتصاد ایالات متحده از طریق جذب سرمایه‌های اروپایی، مانند آنچه طی بحران 1929 روی داد). به همین علت باید منتظر توقف مناسبات دیپلماتیک (یا همان تحریم‌ها پرطمطراق) بین واشنگتن و مسکو باشیم، دست‌کم به شکل ظاهری و فشاری قوی بدین شکل روی گرده اروپای سال 2014
قرار می‌گیرد.
*روزنامه‌نگار و محقق افشاگر فرانسوی ساکن دمشق