گروه سیاسی: ارسال موفقیت‌آمیز 5 نفتکش ایرانی حامل سوخت به سمت ونزوئلا واجد اهمیت‌های فراوانی بود؛ نفتکش‌هایی که فراتر از محموله بنزینی‌شان حامل پیام‌های سیاسی زیادی نیز در عرصه معادلات جهانی بودند. ارسال این نفتکش‌ها و تاثیرات مستقیم آن بر وجهه جهانی ایران که نشان‌دهنده یک مانور مقتدرانه نیز بود، می‌تواند نشانی از یک الگو برای پیشبرد نظام مبادلات اقتصادی در سطح جهانی باشد.
به گزارش «وطن امروز»، رابطه استراتژیک و نزدیک میان جمهوری اسلامی ایران و دولت‌های مستقل آمریکای لاتین یکی از سیاست‌های قابل‌قبولی بوده که از اوایل دهه 80 در پیش گرفته شد و از همان هنگام نیز واکنش‌های مختلفی نسبت به آن صورت گرفت. در این میان تلاش غیرقابل انکار آمریکا برای سرکوب هرگونه دولت مستقل در آمریکای لاتین در راستای حفظ حیاط خلوت خود برای پیشبرد اهداف استکباری آن باعث شده تیغ تحریم‌های آمریکایی بر تن این کشورها نیز اصابت کند. در چنین موقعیتی، وجود رابطه نزدیک اقتصادی و سیاسی میان ایران و دولت‌های مستقل آمریکای لاتین می‌تواند فراتر از نتایج سیاسی خود و تضعیف هژمونی آمریکا برای دیگر دولت‌ها، واجد تاثیرات و مواهب اقتصادی نیز باشد. حرکت نفتکش‌های ایرانی به سمت ونزوئلا برای ارسال سوخت به این کشور تحریمی و دریافت طلا در قبال آن و همچنین سابقه متقابل این امر و پشتیبانی ونزوئلا از ایران در زمانی که بیم تحریم بنزینی کشورمان پیش از خودکفایی در این زمینه می‌رفت را می‌توان مشتی نمونه خروار مزایای ارتباط نزدیک میان این دولت‌ها دانست. عقد قراردادهای مختلف اقتصادی در زمینه ساخت مسکن، سد، صادرات خودرو و... را می‌توان از دیگر مواردی دانست که فراتر از تحکیم روابط سیاسی میان دولت‌های مستقل، باعث پیدا کردن بازار بزرگی برای صنایع کشورمان نیز شد. برای نمونه زمانی که جریان غرب‌گرای داخلی با تمسخر روابط اقتصادی کشورمان با ونزوئلا، سعی در هدایت اقتصادی و سیاسی کشور به سوی اروپا و آمریکا داشت، سال 2011 صادرات خودروهای ایرانی به ونزوئلا به 16 هزار دستگاه در سال رسید.
از دیگر دستاوردهای ارسال نفتکش‌های ایرانی به سمت ونزوئلا می‌توان به اصطکاک ایجاد شده در نظام تحریمی آمریکا اشاره کرد. تبدیل این مبادله به الگویی ضدتحریمی از مهم‌ترین نکاتی است که باید مورد توجه قرار گیرد. این اقدام به‌رغم مقطعی و منحصر به فرد بودنش ضربه محکمی به نظام تحریمی آمریکا به شمار می‌رفت. همچنین تعهدی که ایران در زمینه ارسال نفتکش‌های خود به سمت ونزوئلا نشان داد می‌تواند پیام مهمی برای دیگر دوستان ایران به شمار رود که حکایت از همراهی حداکثری کشورمان با متحدان استراتژیک خود دارد.
حدس و گمان‌های متفاوت نسبت به سرانجام نفتکش‌های ایرانی در نخستین روزهای انتشار حرکت آنها در آب‌های آزاد باعث شده بود از سرنوشت آنها به عنوان سنگ محکی برای پیش بردن سیاست‌های جدید در مواجهه با نظام تحریمی آمریکا یاد شود. حال در شرایطی که این ماموریت با موفقیت کامل به سرانجام رسیده و تبدیل به یک مانور موفقیت‌آمیز نیز شده است، تکثیر الگوی مبادله با ونزوئلا به سایر دولت‌های مستقل که برای مبادلات‌شان به دنبال اجازه آمریکا نیستند می‌تواند گامی بلند در جهت تضعیف نظام تحریم‌ها و پیش بردن اهداف اقتصادی کشورمان باشد.
افزایش روابط سیاسی و اقتصادی با دولت‌هایی مانند چین که در سال‌های اخیر تجربه‌های موفقیت‌آمیزی نیز در رابطه با آنها داشته‌ایم می‌تواند به تحکیم بلوک کشورهای مورد غضب آمریکا کمک کند. سابقه همکاری‌های ایران و چین، در نمونه‌هایی همانند مانور مشترک دریایی بین ایران، روسیه و چین در سال گذشته شاهد مثال‌های مهمی در این امر است که تاثیرات بلندمدت آن به افزایش حوزه نفوذ و حیطه قدرت جمهوری اسلامی می‌انجامد.