حسین جوادی: این روزها بازار شکایت و محرومیت در فوتبال آنقدر داغ شده که خیلی از سرشناس‌های اروپایی وقت‌شان را در راهروهای دادگاه فیفا می‌گذرانند. مثل فرانک آرسن، استعدادیاب باشگاه متمول چلسی که یک تنه آبراموویچ و دارودسته‌اش را به ورطه نابودی کشید و جالب اینجاست که اگر باخبر شدید روزی بنفیکای پرتغال از شن‌سای ساوه ایران شکایت کرد میخکوب نشوید! واقعاً چه بخت بلندی است وقتی آگهی فراخوان استعدادیابی باشگاه شن‌سا را در یکی از جراید پرتیراژ وطنی به قاعده 12 کادر مشاهده می‌کنید. «شن‌سا در مصاف با بزرگ‌ترین تیم‌های اروپایی» و... و درست پایین تیتر و روتیتر آگهی تصویر بازیکنان زیر 18 سال بنفیکا در حال خوش و بش با جوانان با استعداد ساوه‌ای نشان داده می‌شود. واقعاً از اینکه مسؤولان یک باشگاه فرهنگی- ورزشی دست به شخم زدن فرهنگی در زیربنای فوتبال می‌زنند و اینگونه از اعتبارشان برای پرورش استعدادهای جوان مایه می‌گذارند به خود می‌بالیم، کاش می‌شد چندتن از مدیران اجرایی شن‌سا در سطح اول فدراسیون فوتبال کشور از دور دستی بر آتش داشتند تا لااقل بچه‌های بزرگسال تیم ملی به جای بازی با بحرین و ازبکستان برابر تیم‌های دوم بنفیکا و رئال مادرید و میلان محک می‌خوردند. فکرش را بکنید... وای خدای من چه تورنمنتی می‌شد! البته جای نگرانی نیست چون قرار است شن‌سایی‌ها (زیر 18 سال و زیر 21 سالشان) در تورنمنت بین‌المللی قطر با رئال، بنفیکا، میلان و... چند مسابقه جانانه برگزار کنند و در این میان با یک تیر 2 هدف بزنند؛ هم افتخار رقابت با بزرگان اروپایی نصیب‌شان می‌شود و هم استعدادهای ناب و شکوفا شده این مرز و بوم را شناسایی می‌کنند. واقعاً چه بخت بلندی است! آنقدر بلند که آدم از ترس ارتفاع‌اش به یاد برج میلاد می‌افتد. راستی خوب شد آنها آگهی‌شان را چاپ کردند تا ما بخت بلندمان به بدبختی‌مان و به همه آن چیزهایی که وقتی چند دقیقه برای فکر کردنش وقت می‌گذاری، گریه‌ات می‌گیرد و... پی می‌بریم و جالب اینجاست نقل قولی از «ک.الف» که به گفته خودشان یکی از بازیکنان زیر 18 سال شن ساست، می‌نویسند: «برای من که در یکی از محروم‌ترین روستاهای مرزی ایران زندگی می‌کنم، حتی بازی کردن در یک تیم تهرانی هم رویایی دست نیافتنی است اما در مدت کمتر از 4 ماه خودم را در کشور پرتغال دیدم، حتی توانستم به قهرمان پرتغال گل بزنم»، راستی حالا ما چکار کنیم وقتی دستمان از این همه استعداد جوان رو می‌شود؟! چکار کنیم با امثال فرانک آرسن و استعدادیاب‌های اروپایی، اگر آنها عزم کردند که جوان روستایی را با زد و بند تطمیع کنند و از چنگ شن‌سای ساوه درآورند، چه باید کرد، به کدام دادگاه شکایت کنیم؟! شاید هم از ما ... کنند، چون دستشان که به اروپایی‌ها نمی‌رسد، نه ببخشید می‌رسد، حداقل عکس آگهی این طور نشان می‌دهد! واقعاً متاسفم برای این فوتبال، برای فوتبالی که بازی در لیگ یک آن چیزی حدود 20 میلیون برای بازیکن آب می‌خورد، برای فوتبالی که تازه از شر دلال‌های قدیمی راحت شده، برای فوتبالی که می‌خواهد به این شکل جوانان و نوجوانانش را فریب دهد، واقعاً متاسفم برای بخت بلندمان...
استعدادیاب‌های اروپایی در کمین جوانان شن‌سا
بچه‌ها مراقب باشید
حسین جوادی: این روزها بازار شکایت و محرومیت در فوتبال آنقدر داغ شده که خیلی از سرشناس‌های اروپایی وقت‌شان را در راهروهای دادگاه فیفا می‌گذرانند. مثل فرانک آرسن، استعدادیاب باشگاه متمول چلسی که یک تنه آبراموویچ و دارودسته‌اش را به ورطه نابودی کشید و جالب اینجاست که اگر باخبر شدید روزی بنفیکای پرتغال از شن‌سای ساوه ایران شکایت کرد میخکوب نشوید! واقعاً چه بخت بلندی است وقتی آگهی فراخوان استعدادیابی باشگاه شن‌سا را در یکی از جراید پرتیراژ وطنی به قاعده 12 کادر مشاهده می‌کنید. «شن‌سا در مصاف با بزرگ‌ترین تیم‌های اروپایی» و... و درست پایین تیتر و روتیتر آگهی تصویر بازیکنان زیر 18 سال بنفیکا در حال خوش و بش با جوانان با استعداد ساوه‌ای نشان داده می‌شود. واقعاً از اینکه مسؤولان یک باشگاه فرهنگی- ورزشی دست به شخم زدن فرهنگی در زیربنای فوتبال می‌زنند و اینگونه از اعتبارشان برای پرورش استعدادهای جوان مایه می‌گذارند به خود می‌بالیم، کاش می‌شد چندتن از مدیران اجرایی شن‌سا در سطح اول فدراسیون فوتبال کشور از دور دستی بر آتش داشتند تا لااقل بچه‌های بزرگسال تیم ملی به جای بازی با بحرین و ازبکستان برابر تیم‌های دوم بنفیکا و رئال مادرید و میلان محک می‌خوردند. فکرش را بکنید... وای خدای من چه تورنمنتی می‌شد! البته جای نگرانی نیست چون قرار است شن‌سایی‌ها (زیر 18 سال و زیر 21 سالشان) در تورنمنت بین‌المللی قطر با رئال، بنفیکا، میلان و... چند مسابقه جانانه برگزار کنند و در این میان با یک تیر 2 هدف بزنند؛ هم افتخار رقابت با بزرگان اروپایی نصیب‌شان می‌شود و هم استعدادهای ناب و شکوفا شده این مرز و بوم را شناسایی می‌کنند. واقعاً چه بخت بلندی است! آنقدر بلند که آدم از ترس ارتفاع‌اش به یاد برج میلاد می‌افتد. راستی خوب شد آنها آگهی‌شان را چاپ کردند تا ما بخت بلندمان به بدبختی‌مان و به همه آن چیزهایی که وقتی چند دقیقه برای فکر کردنش وقت می‌گذاری، گریه‌ات می‌گیرد و... پی می‌بریم و جالب اینجاست نقل قولی از «ک.الف» که به گفته خودشان یکی از بازیکنان زیر 18 سال شن ساست، می‌نویسند: «برای من که در یکی از محروم‌ترین روستاهای مرزی ایران زندگی می‌کنم، حتی بازی کردن در یک تیم تهرانی هم رویایی دست نیافتنی است اما در مدت کمتر از 4 ماه خودم را در کشور پرتغال دیدم، حتی توانستم به قهرمان پرتغال گل بزنم»، راستی حالا ما چکار کنیم وقتی دستمان از این همه استعداد جوان رو می‌شود؟! چکار کنیم با امثال فرانک آرسن و استعدادیاب‌های اروپایی، اگر آنها عزم کردند که جوان روستایی را با زد و بند تطمیع کنند و از چنگ شن‌سای ساوه درآورند، چه باید کرد، به کدام دادگاه شکایت کنیم؟! شاید هم از ما ... کنند، چون دستشان که به اروپایی‌ها نمی‌رسد، نه ببخشید می‌رسد، حداقل عکس آگهی این طور نشان می‌دهد! واقعاً متاسفم برای این فوتبال، برای فوتبالی که بازی در لیگ یک آن چیزی حدود 20 میلیون برای بازیکن آب می‌خورد، برای فوتبالی که تازه از شر دلال‌های قدیمی راحت شده، برای فوتبالی که می‌خواهد به این شکل جوانان و نوجوانانش را فریب دهد، واقعاً متاسفم برای بخت بلندمان...
ارسال نظر
پربیننده