سرنوشت تلخ 2 خواهر دانشجو

گروه حوادث: مرگ دختری جوان در جریان تصادف شدید، پای پزشکان را به دادگاه کشید. پدر بازاری این خانواده، با مرگ دختر دانشجویش و فلج شدن پای دختر دیگرش از 4 سال پیش در پیچ و خم‌ بیمارستان‌ها و پزشکان گرفتار شده است. حادثه تلخ 25 آذرماه سال 84 پریسا و پرستو وقتی از دانشگاه خود در چالوس بیرون آمدند، خواستند از عرض خیابان عبور کرده و سوار بر خودرویی به سمت تهران حرکت کنند اما هیچگاه به سمت دیگر خیابان نرسیدند. رهگذران بسیاری در آن مسیر شاهد برخورد 2 خواهر دانشجو با خودروی پیکانی بودند که با سرعت زیادی در حرکت بود. پریسا و پرستو ناله‌کنان به بیمارستانی در ساری و رامسر انتقال داده شدند و راننده بی‌احتیاط از سوی پلیس بازداشت شد. در بیمارستان پدر و مادر 2 خواهر دانشجو وقتی در جریان تصادف آنها قرار گرفتند خیلی سریع خود را به ساری رساندند. اما وقتی با پیکر پریسا در سردخانه بیمارستان مواجه شدند شوکه شدند، هرگز تصور نمی‌کردند دختر جوان‌شان که روزی امید زندگی در سر داشت، به خواب ابدی فرو رفته باشد. پزشک در همان لحظات نخست خود را به بالای سر پیکر بی‌جان پریسا رساند تا از داخل سردخانه وی را تحویل خانواده‌اش دهد اما نفس‌های کوتاه و بریده‌بریده دختر جوان نشان از زنده بودن وی داد که او را به سرعت به اتاق عمل انتقال دادند و باز امید زنده ماندن این دختر جوان به دل پدر و مادرش نشست. پرستو 23 ساله در بیمارستان رامسر در کما فرورفته بود که با اصرارهای مادرش به بیمارستانی در تهران انتقال یافت. با تشکیل شدن تیم پزشکی در این بیمارستان، امید تازه‌ای در دل پدر و مادر دختر جوان به وجود آمد. مراقبت‌ها و دل‌نگرانی‌های شبانه‌روزی خانواده پرستو پس از گذشت 64 روز در سیزدهم بهمن‌ماه 84 باعث شد تا دختر جوان به هوش بیاید. با به هوش آمدن پرستو دنیای غم از دل مادر جدا شد و بعد از مدت‌ها لبخند به چهره‌اش نشست. مادر نمی‌دانست که این نگاه‌ها برای آخرین‌بار است که با چشمان دخترش گره می‌خورد. 13 روز طول نکشید که دختر جوان به‌خاطر وجود لخته خون در مجرای مری بار دیگر به کما رفت. پدر پرستو انگار چیزی می‌دانست که مادر از آن خبر نداشت. درمان و مراقبت‌های شبانه‌روزی، داروهای گران‌قیمت و پرستاران خصوصی دیگر فایده‌ای نداشت، 6 ماه طول نکشیده که پرستو تسلیم مرگ شد. شانه‌های پدر از این غم می‌لرزید. مرد به یاد روزی افتاده بود که برای نخستین‌بار دخترش را در قنداق کوچکی از پشت شیشه دید و حالا چه زود و چه غریبانه باید باز از این دختر وداع می‌کرد. مادر نجوا می‌کرد: «دخترم تو را به خدا می‌سپارم. نمی‌خواستم هرگز تو را از خود جدا کنم» اما اشک‌ها امان نمی‌دهد هق‌هق گریه‌هایش پایانی ندارد... زن دست‌هایش را به سوی آسمان می‌گیرد: خدایا! از تو تنها آرامش و شادی روحش را می‌خواهم. با رخت بستن نگاه پرستو، پدر و مادر یک‌شبه پیر شدند و توفان حادثه زندگی‌شان را نابود کرد. وقتی مادر بر سر خاک دخترش نشست به یاد 2 سال پیش افتاد که پرستو وارد دانشگاه شده بود و با هوش و استعدادی که داشت در 2 رشته مختلف ادامه تحصیل می‌داد. حالا چه زود این دختر در لباس سفید به خواب رفته و مادر را تنها گذاشته است. جراحی‌های ناموفق پریسا هنوز مراسم سوگواری پرستو به پایان نرسیده بود که جراحی‌های پی در پی پریسا آغاز شد. دخترک هر بار با آرزوی معالجه راهی اتاق عمل می‌شد اما دل‌شکسته بیرون می‌آمد. 28 بار جراحی در مدت 4 سال تنها توانسته بود بخشی از زانوهای دختر 25 ساله را درمان کند اما دست دختر جوان هرگز به حالت عادی بازنگشت. پدر که با شنیدن عطر نفس‌های پریسا به یاد دختر جوانش می‌افتد می‌خواهد هر طوری که شده او را مداوا کند. اما به هر بیمارستانی که مراجعه می‌کند با تجویزهای متفاوت پزشکانی مواجه می‌شود که با پیچاندن نسخه‌های گران و جراحی‌های گران‌تر سعی در بهبود پریسا دارند. در پیچ و خم بیمارستان‌ها، مرد 47 ساله با دختری که عصایی به بغل دارد و دستی که اصلا حرکتی ندارد مجبور است طبقات بیمارستان را پشت سر ‌گذارد تا با مداوای پریسایش، مادر روی لبخند به خود ببیند. شکایت در دادسرا پریسا که از تحصیل بازمانده است 23 فروردین ماه سال‌ جاری به همراه پدرش به دادسرای جرائم پزشکی رفت و از پزشکان خود و خواهرش شکایت کرد. پدر پریسا به خبرنگار «وطن امروز» گفت: وقتی دخترانم را راهی دانشگاه کردم هرگز تصور نمی‌کردم به این سرنوشت دچار شوم. هرچه تلاش کردم دختر بزرگ‌ترم زنده بماند و با اینکه همه دارایی‌ام را فروختم، پریسا نیز معالجه نشد. زمانی که آنها را به دانشگاه فرستادم تنها آرزویم دیدن آنها در لباس سفید عروسی بود ولی حالا... . هرگز فکر نمی‌کردم دخترانم به چنین سرنوشتی دچار شوند. کاخ آرزوهایم ویرانه شد. می‌خواهم از دادگاه تقاضای کمک کنم و از پزشکانی که قصور کرده‌اند شکایت کنم تا شاید دیواره خانه ویرانه‌اش را از نو بنا کند و مرهمی بر دل زخمی‌اش باشد. این روزها مدام دلتنگ می‌شود، نمی‌داند کجاست و چه می‌کند! اما دلتنگ می‌شود چند شب پیش خوابش را دیده، پریشان‌تر از خروش دریا بود. حالش را که پرسید، گریه کرد. نمی‌دانست چرا گریه می‌کند. کاش می‌دانست. تصویر تو همیشه اینجا روی قلب من است و اگر یک لحظه تصویر تو را از چشمان من دور کنند، چشمم کور می‌شود. در رویاهایش فرشته‌ای می‌بیند که در آسمان به پرواز درآمده است اما دردناک‌تر از آن نگاه دختری است که به‌خاطر قصور پزشکان باید در خانه بنشیند و با چشمانی منتظر به فردایی بهتر بیندیشد. پریسا چه گفت؟ پریسا که به سختی راه می‌رود در میان کلامش تنها از خواهری صحبت می‌کند که بار سفر ابدی‌اش را بسته است. وی به خبرنگار «وطن امروز» گفت: پرستو شاهد روزهای بزرگ شدنم، لحظه‌لحظه قد کشیدنم، بزرگ شدن آرزوها، نیازها و خواسته‌هایم بود. کاش همان غصه‌های لذت‌بخش دوران کودکی و نوجوانی بودند؛ چیزهایی که بودن‌شان دلیل بودن من و پرستو بود، ولی چه حیف... با وجود پرستو بود که تمایلم به دانشگاه رفتنم بیشتر می‌شد در حالی که رویای ورود به دانشگاه سرابی بیش نبود. با سماجت‌ها و کمک‌های خواهرم پا به دانشگاه گذاشتم اما هم‌اکنون پس از گذشت 4 سال و با این وضعیت دشوار، رفتن به دانشگاه کابوسی بیش نیست. لحظه‌ای چهره خواهرم از برابر دیدگانم محو نمی‌شود. نمی‌خواهم بی‌‌پرستو پا در جایی بگذارم که روزی برای ما آرمان مشترکی بود. وی یادآور ساعت‌هایی که روی تخت سردخانه بسر می‌برد، شد و به خبرنگار «وطن امروز» گفت: هرگز باورم نمی‌شد روزی با مرگ دسته و پنجه نرم کنم اما خداوند دل رنجیده پدر و مادرم را دید و دعاهای آنان را شنید. من داشتم می‌مردم اما زمانی که چشم‌هایم را باز کردم و چهره مادرم را دیدم با شوق نگاهش متوجه عمق ساعت‌های پر التهاب‌شان شدم. در میان کلام پدرم زندگی دوباره را می‌شد احساس کرد. وقتی از آنچه را که به من گذشته بود صحبت کردند حتی نمی‌توانستم لحظه‌ای از آن را به یاد بیاورم ولی احساس آنان را بخوبی درک می‌کردم. به گزارش خبرنگار «وطن امروز»، با شکایت پدر و دختر جوان در دادسرای جرائم پزشکی پرونده به کمیسیون پزشکی ارسال شد تا میزان قصور پزشکان در این حادثه مشخص شود.