کیف انگلیسی در دستان فرانسوی!
آغاز يك داستان مرموز
وقتی در سال 2007 مبارزه انتخاباتی ریاست یوفا درگرفت، پلاتینی فرانسوی با شعار حمایت از کشورهای ضعیف‌تر اروپا به جنگ لنارت یوهانسن، رئیسی که 17 سال بر مسند قدرت تکیه زده بود، شتافت. تصور اینکه پلاتینی بتواند مرد سوئدی را که از پشتیبانی بسیاری از تیم‌های G14 (14 باشگاه بزرگ اروپا) و فدراسیون‌های مهم اروپایی همچون اتحادیه فوتبال انگلستان و اسپانیا برخوردار بود به زیر بکشد، خیلی سخت به نظر می‌آمد ولی این اتفاق افتاد و سرآغاز تحولاتی شد که پیامدهای آن به مرور مشاهده می‌شود. نخستین بحث برای پلاتینی جوان که بارها در کنفرانس‌های مطبوعاتی مطرح شد، تقویت تیم‌های ضعیف اروپایی بود ولی به چه قیمتی؟! در پوشش این شعارهای زیبا تسویه‌حساب‌های پنهان آغاز شد بویژه در برابر باشگاه‌های انگلیسی که قدرتی بزرگ در اروپا هستند و در چند سال اخیر دائم در بین 4 تیم نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان دیده می‌شوند و حتی گاهی با قرعه نامناسب، به تیم انگلیسی دیگری نیز برخورد می‌کنند! این حکایت حتی برای تیم‌های اسپانیایی نیز گاهی دیده می‌شود. ظاهرا تلاش بر این است که قدرت فوتبال اروپا انحصاری نشود اما ریشه کینه‌ورزی میشل پلاتینی در جای دیگر است. با نگاهی به تاریخ قهرمانی باشگاه‌های اروپا و عدم موفقیت تیم‌های فرانسوی در این تورنمنت، می‌توان به ژرفای عقده خودکم‌بینی فرانسویان در اروپا پی برد. آنان در طول سال‌ها حضور خود در رقابت‌های باشگاهی قاره سبز فقط در 1993 توسط مارسی قهرمان شدند که آن هم با رو شدن اختلاس و تبانی مدیر وقت مارسی از آنان سلب شد. حال می‌خواهند با تضعیف دیگر تیم‌ها و برنامه‌های خزنده بار دیگر خود را مطرح کنند، چه اینکه ریاست یوفا را نیز به دست آورده و براحتی در جای‌جای فوتبال اروپا می‌توانند اعمال نفوذ کنند. در نهایت مساله دیگری که توجیه‌کننده این برخورد خواهد بود، تسویه‌حساب پلاتینی با کسانی است که با ریاست وی بر یوفا مخالفت کردند.
اسناد و پرسش‌های موجود
مصاحبه‌ها و اظهارنظرهای پلاتینی قبل از اینکه به‌عنوان یک مدیر مدبر بی‌طرفانه باشد، برای بسیاری بودار، مغرضانه و حتی منزجرکننده است! سال پیش، اندکی قبل از فینال لیگ قهرمانان وی صریحا از بارسلونا طرفداری کرد که پس از بازی مساله‌دار آنها با چلسی و ناداوری شدیدی که اتفاق افتاده بود (نگرفتن 4 پنالتی محرز توسط داور نروژی برای آبی‌پوشان لندن) بسیار شگفت‌آور می‌نمود! و این تفکر را تداعی می‌کرد که رئیس یوفا تلویحا از عدم قهرمانی یک تیم انگلیسی دیگر (منچستریونایتد برای دومين بار متوالی) حمایت می‌کند! این نقطه نظرات مرموز با ترانسفرهای بزرگ سپیدپوشان مادریدی ادامه یافت و اظهار مخالفت صریح پلاتینی با سیاست‌های پرس و تهدید آنان به تصویب قوانین سخت‌تر و محدودکننده برای باشگاه‌های بزرگ اروپا ادامه یافت و بیم آن می‌رود که رئال هم قربانی بعدی پلاتینی باشد! آیا ترانسفرهای مادریدی فقط اشکال دارد و دیگر تیم‌ها پول گزاف خرج نمی‌کنند؟ طی روزهای اخیر نیز رخدادهایی حادث شد که این اندیشه‌ها را تقویت می‌کند. نخستین اتفاق محرومیت ادواردو، بازیکن برزیلی آرسنال است که برای دایوینگ (شیرجه زدن در محوطه جریمه) در بازی با سلتیک اسکاتلند 2 جلسه از لیگ قهرمانان محروم شد. کجای فوتبال دنیا تاکنون چنین تنبیه سختی برای این خطا در نظر گرفته‌اند؟ چرا تاکنون این قانون اعمال نمی‌شد؟ آیا باید حتما نخستین مجازات برای یکی از تیم‌های انگلیسی در نظر گرفته شود؟
دستان فرانسوی
حوادث بعدی جالب‌ترند؛ محرومیت 2 ساله چلسی از نقل و انتقال بازیکن با شکایت تیم فرانسوی «لانس» اتفاق می‌افتد، شایعه مشابه برای منچستر یونایتد و تکذیب آن توسط فیفا و خبر اسکای اسپورتس مبنی بر اعلام رسمی شکایت تیم فرانسوی «لوهاور» از شیاطین سرخ، ادعای جدید تیم فرانسوی «ASPTT» از چلسی بخاطر وسوسه بازیکن 11 ساله تیمشان بعد از یک سال و مصاحبه صریح پلاتینی رئیس فرانسوی یوفا مبنی بر پشتیبانی از محرومیت چلسی! این جولان دادن فرانسوی‌ها علیه انگلیسی‌ها (و بزودی علیه بقیه قدرت‌های اروپایی) به پشتوانه کدام نیرو صورت می‌گیرد؟ تمام این اتفاقات با شعار زیبای حمایت از «توقف انتقالات غیرقانونی بازیکنان جوان» مطرح می‌شود. کیست که نداند سال‌هاست بازیکنان مستعد ولی فقیر کشورهای آفریقایی، آمریکای جنوبی و آسیا توسط اروپایی‌ها استثمار می‌شوند بویژه توسط باشگاه‌های فرانسوی. حال چه شده که پیشگامان استعمار نوین فوتبال حامی فقرا شده‌اند؟ کسانی که حتی بالای 80 درصد تیم ملی‌شان از بازیکنان غیربومی تشکیل شده است! چگونه است که میشل پلاتینی هنگامی که تیم‌های فرانسوی بازیکنان درجه چندمشان را با چندین برابر قیمت واقعی به باشگاه‌های بزرگ می‌فروشند اعتراض نمی‌کند؟ مگر در سال 2006 رسوایی کالچوپولی (تبانی و اختلاس در باشگاه‌های ایتالیا) گریبان بزرگ‌ترین تیم‌های ایتالیایی را نگرفت؟ آیا یوهانسن، رئیس سابق یوفا و هیات مدیره‌اش تیم‌های ایتالیایی را از رقابت‌های اروپایی محروم کردند؟ اکنون دستان فرانسوی کیف انگلیسی را حمل می‌کنند اما فردا به‌طور حتم چمدان اسپانیایی و کوله ایتالیایی را نیز با خود خواهند برد. آیا اتفاقات اخیر سناریوی از پیش طراحی شده یک توطئه است؟
یادداشت
کیف انگلیسی در دستان فرانسوی!
آغاز يك داستان مرموز
وقتی در سال 2007 مبارزه انتخاباتی ریاست یوفا درگرفت، پلاتینی فرانسوی با شعار حمایت از کشورهای ضعیف‌تر اروپا به جنگ لنارت یوهانسن، رئیسی که 17 سال بر مسند قدرت تکیه زده بود، شتافت. تصور اینکه پلاتینی بتواند مرد سوئدی را که از پشتیبانی بسیاری از تیم‌های G14 (14 باشگاه بزرگ اروپا) و فدراسیون‌های مهم اروپایی همچون اتحادیه فوتبال انگلستان و اسپانیا برخوردار بود به زیر بکشد، خیلی سخت به نظر می‌آمد ولی این اتفاق افتاد و سرآغاز تحولاتی شد که پیامدهای آن به مرور مشاهده می‌شود. نخستین بحث برای پلاتینی جوان که بارها در کنفرانس‌های مطبوعاتی مطرح شد، تقویت تیم‌های ضعیف اروپایی بود ولی به چه قیمتی؟! در پوشش این شعارهای زیبا تسویه‌حساب‌های پنهان آغاز شد بویژه در برابر باشگاه‌های انگلیسی که قدرتی بزرگ در اروپا هستند و در چند سال اخیر دائم در بین 4 تیم نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان دیده می‌شوند و حتی گاهی با قرعه نامناسب، به تیم انگلیسی دیگری نیز برخورد می‌کنند! این حکایت حتی برای تیم‌های اسپانیایی نیز گاهی دیده می‌شود. ظاهرا تلاش بر این است که قدرت فوتبال اروپا انحصاری نشود اما ریشه کینه‌ورزی میشل پلاتینی در جای دیگر است. با نگاهی به تاریخ قهرمانی باشگاه‌های اروپا و عدم موفقیت تیم‌های فرانسوی در این تورنمنت، می‌توان به ژرفای عقده خودکم‌بینی فرانسویان در اروپا پی برد. آنان در طول سال‌ها حضور خود در رقابت‌های باشگاهی قاره سبز فقط در 1993 توسط مارسی قهرمان شدند که آن هم با رو شدن اختلاس و تبانی مدیر وقت مارسی از آنان سلب شد. حال می‌خواهند با تضعیف دیگر تیم‌ها و برنامه‌های خزنده بار دیگر خود را مطرح کنند، چه اینکه ریاست یوفا را نیز به دست آورده و براحتی در جای‌جای فوتبال اروپا می‌توانند اعمال نفوذ کنند. در نهایت مساله دیگری که توجیه‌کننده این برخورد خواهد بود، تسویه‌حساب پلاتینی با کسانی است که با ریاست وی بر یوفا مخالفت کردند.
اسناد و پرسش‌های موجود
مصاحبه‌ها و اظهارنظرهای پلاتینی قبل از اینکه به‌عنوان یک مدیر مدبر بی‌طرفانه باشد، برای بسیاری بودار، مغرضانه و حتی منزجرکننده است! سال پیش، اندکی قبل از فینال لیگ قهرمانان وی صریحا از بارسلونا طرفداری کرد که پس از بازی مساله‌دار آنها با چلسی و ناداوری شدیدی که اتفاق افتاده بود (نگرفتن 4 پنالتی محرز توسط داور نروژی برای آبی‌پوشان لندن) بسیار شگفت‌آور می‌نمود! و این تفکر را تداعی می‌کرد که رئیس یوفا تلویحا از عدم قهرمانی یک تیم انگلیسی دیگر (منچستریونایتد برای دومين بار متوالی) حمایت می‌کند! این نقطه نظرات مرموز با ترانسفرهای بزرگ سپیدپوشان مادریدی ادامه یافت و اظهار مخالفت صریح پلاتینی با سیاست‌های پرس و تهدید آنان به تصویب قوانین سخت‌تر و محدودکننده برای باشگاه‌های بزرگ اروپا ادامه یافت و بیم آن می‌رود که رئال هم قربانی بعدی پلاتینی باشد! آیا ترانسفرهای مادریدی فقط اشکال دارد و دیگر تیم‌ها پول گزاف خرج نمی‌کنند؟ طی روزهای اخیر نیز رخدادهایی حادث شد که این اندیشه‌ها را تقویت می‌کند. نخستین اتفاق محرومیت ادواردو، بازیکن برزیلی آرسنال است که برای دایوینگ (شیرجه زدن در محوطه جریمه) در بازی با سلتیک اسکاتلند 2 جلسه از لیگ قهرمانان محروم شد. کجای فوتبال دنیا تاکنون چنین تنبیه سختی برای این خطا در نظر گرفته‌اند؟ چرا تاکنون این قانون اعمال نمی‌شد؟ آیا باید حتما نخستین مجازات برای یکی از تیم‌های انگلیسی در نظر گرفته شود؟
دستان فرانسوی
حوادث بعدی جالب‌ترند؛ محرومیت 2 ساله چلسی از نقل و انتقال بازیکن با شکایت تیم فرانسوی «لانس» اتفاق می‌افتد، شایعه مشابه برای منچستر یونایتد و تکذیب آن توسط فیفا و خبر اسکای اسپورتس مبنی بر اعلام رسمی شکایت تیم فرانسوی «لوهاور» از شیاطین سرخ، ادعای جدید تیم فرانسوی «ASPTT» از چلسی بخاطر وسوسه بازیکن 11 ساله تیمشان بعد از یک سال و مصاحبه صریح پلاتینی رئیس فرانسوی یوفا مبنی بر پشتیبانی از محرومیت چلسی! این جولان دادن فرانسوی‌ها علیه انگلیسی‌ها (و بزودی علیه بقیه قدرت‌های اروپایی) به پشتوانه کدام نیرو صورت می‌گیرد؟ تمام این اتفاقات با شعار زیبای حمایت از «توقف انتقالات غیرقانونی بازیکنان جوان» مطرح می‌شود. کیست که نداند سال‌هاست بازیکنان مستعد ولی فقیر کشورهای آفریقایی، آمریکای جنوبی و آسیا توسط اروپایی‌ها استثمار می‌شوند بویژه توسط باشگاه‌های فرانسوی. حال چه شده که پیشگامان استعمار نوین فوتبال حامی فقرا شده‌اند؟ کسانی که حتی بالای 80 درصد تیم ملی‌شان از بازیکنان غیربومی تشکیل شده است! چگونه است که میشل پلاتینی هنگامی که تیم‌های فرانسوی بازیکنان درجه چندمشان را با چندین برابر قیمت واقعی به باشگاه‌های بزرگ می‌فروشند اعتراض نمی‌کند؟ مگر در سال 2006 رسوایی کالچوپولی (تبانی و اختلاس در باشگاه‌های ایتالیا) گریبان بزرگ‌ترین تیم‌های ایتالیایی را نگرفت؟ آیا یوهانسن، رئیس سابق یوفا و هیات مدیره‌اش تیم‌های ایتالیایی را از رقابت‌های اروپایی محروم کردند؟ اکنون دستان فرانسوی کیف انگلیسی را حمل می‌کنند اما فردا به‌طور حتم چمدان اسپانیایی و کوله ایتالیایی را نیز با خود خواهند برد. آیا اتفاقات اخیر سناریوی از پیش طراحی شده یک توطئه است؟
ارسال نظر
پربیننده