بازگشت به ایران پس از گذشت 24 سال؛ البته این بدون احتساب 4-3 باری است که برای دیدن اقوام و بازی در تیم ملی به ایران آمده‌ای.
این بار آمده‌ام تا برای یک سال در ایران زندگی کنم. من قبلا هم به ایران آمده بودم اما هرگز حسی مثل حالا نداشتم. فکر می‌کنم حالا وقت زیادی دارم تا بتوانم خودم را، مردم ایران را و جایی که در آن به دنیا آمده‌ام را بشناسم. من زیاد در ایران نبوده‌ام و وقتی 4-3 سال داشته‌ام از کشور خارج شدم، به همین دلیل علاقه زیادی به ماندن در اینجا دارم. همه چیز همان طور که فکر می‌کردم، بود. در برنامه‌هایم بود که روزی زندگی کردن در ایران را تجربه کنم. دفعات قبل که به ایران می‌آمدم فرصت کافی نداشتم اما حالا شرایط فرق می‌کند و می‌توانم یکسری از کارهای ناتمامم را تمام کنم؛ کار‌هایی که حس کنجکاوی مرا ترغیب به انجام دادن آنها می‌کند.
و این حس کنجکاوی مربوط به ...
همه‌اش به دوران کودکی‌ام برمی‌گردد. مثل تمام انسان‌های دیگر دوست دارم بدانم در کجا به دنیا آمده‌ام، محل تولدم کدام منطقه از تهران بوده است، آن زمان که من آنجا را ترک کرده‌ام چطور بوده و حالا چه تفاوت‌هایی با گذشته دارد، مردم آنجا چطور زندگی می‌کنند و هزار و یک سوال دیگر که با دیدن آنجا جواب‌هایش را پیدا می‌کنم. می‌خواهم بدانم آن چند سالی که در ایران زندگی کرده‌ام در چه منطقه‌ای بوده‌ام. من هم مثل پدرم بچه تهران هستم اما نمی‌دانم کجای تهران. حتی نمی‌دانم خانواده‌ام در کدام محله زندگی می‌کردند. قصد دارم در اولین فرصت این کار را بکنم چون برایم خیلی جالب و مهم است. مطمئنا منطقه‌ای که در آن به دنیا آمده‌ام حالا تغییرات زیادی کرده و این نیز در نوع خودش جالب است.
اما این به نظر کمی سخت است. دانستن محل تولد بدون داشتن هیچ اطلاعاتی در شهر بزرگی مثل تهران مثل پیدا کردن سوزنی در کاه است.
می‌دانم چه می‌گویی. این یک ضرب‌المثل است، اما من در تهران تنها نیستم، اقوام زیادی در ایران دارم که کمک حالم هستند. آنها اجازه نمی‌دهند در اینجا تنها باشم. حتی خیلی از آنها اصرار زیادی دارند تا با آنها زندگی کنم اما در حال حاضر در هتل راحت‌ترم. این‌طور بهتر است و مزاحم کسی نمی‌شوم. فامیل‌هایم در این مدت کم بارها به دیدنم آمدند و احتمالا باز هم می‌آیند. شاید از آنها برای رفتن به محله‌ای که در آن به دنیا آمدم کمک بگیرم. بدون شک آنها می‌دانند و می‌توانند کمکم کنند که این کار را انجام دهم.
زندگی در تهران چطور است؟ خیلی‌ها با شیوه زندگی در اینجا مشکل دارند.
از نظر من مشکل خاصی وجود ندارد و من از شرایط راضی‌ام، اما باید به یک نکته مهم اشاره کنم؛ نکته‌ای که بارها برایم تکرار شده و مسلما باز هم تکرار خواهد شد. سیستم رانندگی در اینجا کلی با آلمان فرق می‌کند. در آلمان اگر مثلا خیابانی 2 لاین داشته باشد همه در همان 2 لاین و پشت سر هم حرکت می‌کنند اما اینجا می‌بینی 5-4 ماشین در 2 لاین از کنار هم می‌گذرند. حقیقتش را بخواهید جرات ندارم رانندگی کنم، ضمن اینکه خیابان‌ها را بلد نیستم. در ضمن تهران شهر بسیار شلوغی است که رانندگی کردن در آن حوصله می‌خواهد.
برخلاف راحت صحبت کردنت به زبان فارسی، شنیده‌ایم که خواندن یا نوشتن فارسی را بلد نیستی.
نه متاسفانه، فارسی را خوب حرف می‌زنم اما به نظرم کمی لهجه دارم. البته یادگیری‌ام روز به روز بهتر می‌شود. من سن و سال زیادی نداشتم که به آلمان رفتیم. البته آنجا همیشه خانواده‌ام با من فارسی حرف می‌زدند تا یادم نرود. خواندن و نوشتن فارسی را بلد نیستم و همین مصاحبه‌ای که الان با شما انجام می‌دهم را یکی از دوستانم برایم خواهد خواند. با این حال اینجا مشکل زبان ندارم و فقط ترافیک تهران کمی اذیتم می‌کند. در تهران برای رفتن به یک جای دیگر در یک زمان از روز، 5 دقیقه بیشتر زمان نبرد و همین مسیر را اگر در ساعتی دیگر بروید یک ساعت طول بکشد. ترافیک در اینجا بیش از اندازه سنگین است و جالب اینجاست که مردم هم آن را تحمل می‌کنند.
حضورت در ایران کمی غیرمنتظره بود؛ یکدفعه بیشتر مطبوعات ایران تیتر زدند که شاپورزاده به ایران می‌آید.
خودم بارها به این فکر کرده بودم که به ایران بیایم، اما هرگز موقعیت آن فراهم نمی‌شد. دوست داشتم حضور در لیگ ایران را تجربه کنم. وقتی مدیر برنامه‌هایم گفت، از ایران پیشنهادی رسیده است، لبخند کوچکی زدم. البته زود تصمیم نگرفتم، باید بیشتر دقت می‌کردم و با دوستانم که باتجربه‌تر از من بودند حرف می‌زدم. من با فریدون هم صحبت کردم و او تمام شرایط ایران را برایم تشریح کرد. بارها با او تماس می‌گرفتم و درباره تیم‌های ایرانی از او می‌پرسیدم. البته چند بار هم با آقاي مرزبان مشورت کرده و در نهایت استیل‌آذین را انتخاب کردم.
اما بارها گفته بودی که اولویت براي تو بازی کردن در آلمان است.
همه چیز به طور ناگهانی اتفاق افتاد. نمی‌دانم اما هر چه هست حالا پشیمان نیستم. پس از توافقات نهایی، کمی طول کشید تا کارهای اداری‌ام را انجام بدهم. در ضمن باید یک اثاث‌‌کشی کوچک هم انجام می‌دادم که این باعث شد آمدنم به ایران طول بکشد. مشکل خاص دیگری برای آمدنم به اینجا نبود و بازهم می‌گویم همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد.
فکر می‌کنی انتخابت برای بازی در ایران درست بود؟
از تیمم راضی هستم. می‌دانم که آنها تازه به لیگ برتر صعود کرده‌اند، اما شرایط تیم به گونه‌ای است که انگار تجربه چندین سال حضور در آن را داشته‌اند. به نظرم انتخاب خوبی داشته‌ام. ما نفرات خوبی داریم، اینجا همه حرفه‌ای کار می‌کنیم، تیمی داریم که اخلاق بچه‌هایش به هم می‌خورد، از مسؤولان و مربیان گرفته تا تدارکات همه زحمت می‌کشند. حضور بازیکن بزرگی مثل کریمی در این تیم، جو را کاملا تغییر داده است.
کریمی بازیکن باارزشی است که می‌تواند نقش خوبی در تیم ایفا کند. او واقعا در بازی‌ها تاثیرگذار است. خوشحالم که در کنار این بازیکنان و در تیم خوبی مثل استیل‌آذین بازی می‌کنم. اینجا همه چیز خوب است و همه به هم احترام می‌گذارند. از اینکه به ایران آمده‌ام اصلا پشیمان نیستم. من همیشه در زندگی برای انتخاب‌هایی که مقابلم قرار می‌گیرند تحقیق می‌کنم و پس از سنجیدن همه جوانب، انتخاب نهایی‌ام را انجام می‌دهم. به همین دلیل است که باید بگویم انتخاب درستی کرده‌ام و به هیچ عنوان از آمدنم به ایران پشیمان نیستم.
از لحاظ امکانات چطور؟ مسلما فاصله اینجا با فوتبال آلمان خیلی زیاد است.
در این مدتی که با استیل‌آذین تمرین کردم امکانات این تیم را که تنها 2 سال از تاسیس آن می‌گذرد بسیار خوب دیدم. ما در باشگاه همه چیز داریم؛ از فیزیوتراپی خوب گرفته تا امکانات دیگر. شاید درست نباشد که بخواهیم فوتبال ایران را از لحاظ امکانات آن با آلمان مقایسه کنیم. امکانات چیز خوبی است اما خیلی از کشور‌ها مثل امارات، قطر و... هستند که به‌رغم امکانات بالا از لحاظ فوتبالی در سطح پایین‌تری نسبت به ایران قرار دارند. شاید امکانات اینجا با آلمان برابری نکند اما به نظرم راضی‌کننده است و تیم‌ها شرایط خوبی دارند.
با این حساب همه چیز راضی‌کننده است؟
خوب خوب. فقط مشکلم پیدا کردن خانه است که آن هم بزودی حل می‌شود، البته این را هم بگویم که حضور فریدون زندی در استیل‌آذین برایم خیلی خوب است. دیگر زیاد احساس تنهایی نمی‌کنم. هر چند بقیه بازیکنان تیم هم از هیچ کمکی به من دریغ نکرده‌اند. یک چیز دیگر هم هست؛ هنوز به آب و هوای اینجا عادت نکرده‌ام. فکر می‌کنم کمی زمان می‌برد که این مشکلم حل شود. تهران خیلی گرم است. فکر کنم گرمای هوای تهران این روزها بالای 40 درجه است، در حالی که در این فصل اگر در آلمان تمرین می‌کردیم، بارندگی هم داشتیم. هیچ وقت فکر نمی‌کردم پایتخت ایران هوایی به این گرمی داشته باشد.
پس این روزها حسابی سرت شلوغ است؛ تمرین، پیدا کردن خانه و...
تقریبا! هر وقت فرصت کنم به دنبال خانه می‌روم، البته مسؤولان باشگاه هم خیلی کمکم می‌کنند، اما باید خانه‌ای اجاره کنم که نزدیک به محل تمرین باشد. فاصله محل تمرین با مرکز شهر بسیار زیاد است و اگر خانه‌ای که قرار است اجاره کنم نزدیک به اتوبان نباشد برایم مشکل‌ساز می‌شود. دوست ندارم دیر به محل تمرین برسم و باید نقطه‌ای از شهر را انتخاب کنم که برایم از لحاظ رفت و آمد مشکل‌ساز نشود.
فکر می‌کنی استیل‌آذین با حمید استیلی می‌تواند موفق شود؟
استیلی مربی خوبی است و خیلی خوب تمرین می‌دهد، کادر فنی ما تمرین‌هایش کاملا به‌روز است و من به‌شخصه تفکرات استیلی را خیلی دوست دارم و مطمئنم در کارش موفق می‌شود، اما هنوز خیلی زود است که بخواهیم درباره آینده حرف بزنیم. ما تازه در ابتدای راه هستیم و حتی در مقطعی هم صدرنشین بودیم، اما هنوز 29 هفته از لیگ باقی مانده و ممکن است پیش‌بینی‌ها اشتباه از آب دربیاید. حتما نتایج آن بازی‌ها تغییرات زیادی در جدول به وجود می‌آورد. با این حال می‌گویم که ما تیم خوبی داریم. پس باید تلاش‌مان را بیشتر کنیم و زحمت بکشیم تا همین روند ادامه پیدا کند. در حال حاضر تمرینات را به خوبی پیگیری می‌کنیم و بازیکنان روز به روز بیشتر با یکدیگر هماهنگ می‌شوند. به نظرم مصدومیت بازیکنان به تیم ضرر خواهد زد و باید در نبود آنان تغییر سیستم داد، مثلا مصدومیت کعبی و اسدی می‌تواند تاثیرگذار باشد.
تلاش زیادی برای گلزنی می‌کنی. به نظر می‌رسد دوست داری بیشتر از اینها تاثیرگذار باشی.
البته باید بگویم مهم موفقیت تیم است و همه بازیکنان تلاش می‌کنند تا پیروز میدان شویم. من هم مانند دیگر بازیکنان دوست دارم گلزنی کنم، اما هدف اولم پیروزی تیم است. دوست دارم زمانی گل بزنم که تیمم پیروز میدان شود نه اینکه من گل بزنم و بازی را واگذار کنیم.
قرارداد شاپورزاده با استیل‌آذین یک ساله است. آیا این احتمال وجود دارد که فصل آینده نیز لیگ برتر شاهد حضور تو باشد؟
به نظرم فصل تازه شروع شده و وقتی من با استیل‌آذین قرارداد دارم، اصلا درست نیست به مسائل دیگری فکر کنم. در حال حاضر چیزی معلوم نیست و من فقط به استیل‌آذین و موفقیت با آن در فصل جاری فکر می‌کنم اما در پایان فصل هر چیزی ممکن است اتفاق بیفتد. فوتبال شرایطی کاملا حرفه‌ای دارد و در ایران هم همه چیز به سمت حرفه‌ای شدن در حال حرکت است.
نظرت درباره لیگ ایران چیست؟ استقلال، پرسپولیس و. . . اینها از تیم‌های پرطرفدار لیگ برتر هستند.
درباره همه آنها شنیده‌ام، اما بهتر است نظری درباره آنها نداشته باشم. من بازیکن استیل‌آذین هستم و تنها می‌توانم زمانی که تیمم با آنها بازی داشت یا پس از بازی درباره آن اظهار نظر کنم. درباره لیگ ایران هم باید بگویم در سطح بالایی قراردارد. فکر می‌کنم اینجا هیچ تیمی به باختن فکر نمی‌کند و انگیزه‌ها آنقدر زیاد است که آدم را ترغیب به فوتبال بازی کردن می‌کند. آن‌طور که فهمیده‌ام، هواداران در فوتبال ایران هم همینطور هستند. آنها دوست ندارند تیمشان بازنده باشد و فقط پیروزی می‌خواهند. این باعث می‌شود نوعی رقابت ذاتی بین تیم‌ها به وجود بیاید. رقابت، بازی فوتبال را زیبا می‌کند.
اما استیل‌آذین طرفداران زیادی در مقایسه با استقلال و پرسپولیس ندارد.
این حرف درست است اما هر تیمی طرفداران خاص خودش را دارد. ما شاید به اندازه استقلال و پرسپولیس طرفدار نداشته باشیم اما مطمئنم که این روند همینطور باقی نمی‌ماند. تیم ما نخستین سال حضورش در لیگ برتر را تجربه می‌کند و جذب تماشاگر نیاز به زمان، قدمت تیم و حتی بازیکنان آن دارد. خیلی‌ها برای تماشای بازی کریمی به استادیوم می‌آیند و این خودش یکی از همان دلایلی است که گفتم.
استقلال و پرسپولیس پیشنهادی به شما نداده بودند؟
یک زمان بحث‌های زیادی برای آمدنم به پرسپولیس مطرح بود، اما فکر می‌کنم همه‌چیز در حد حرف باقی ماند. قسمت این طور بود که به استیل‌آذین بیایم و نخستین سال حضورم در ایران را در این تیم تجربه کنم.
اگر برای فصل آینده از این 2 تیم پیشنهاد داشته باشی، چطور؟
فوتبال در حال حاضر حرفه‌ای است و شرایط حرفه‌ای هم ایجاب می‌کند تا پایان قراردادم درباره تیم آینده‌ام حرفی نزنم. من بازیکن استیل‌آذین هستم و تا آخرین روزی که با این تیم قرار داد دارم به هیچ تیم دیگری فکر نمی‌کنم. باز هم می‌گویم، در آخر فصل که قراردادم تمام شد ممکن است هر اتفاقی بیفتد اما در شرایط فعلی اولویتم استیل‌آذین است. البته این را هم بگویم این امکان وجود دارد که قراردادم را برای یک سال دیگر با استیل‌آذین تمدید کنم. من از شرایط بازی در این تیم راضی هستم.
چه فرقی بین فوتبال ایران و آلمان وجود دارد؟
فکر می‌کنم فوتبال ایران بیشتر تکنیکی است تا سرعتی. منظورم این است که بازیکنان در ایران زیاد سرعتی نیستند و برعکس، تکنیک بالایی دارند. این دقیقا عکس بازیکنان در آلمان است. در بوندس‌لیگا و کلا فوتبال آلمان بازیکنان سرعت بالا به همراه تاکتیک‌های متنوعی را اجرا می‌کنند. فکر می‌کنم بازیکنان ایرانی تا حدودی در اجرای کارهای تاکتیکی در قیاس با فوتبال آلمان با مشکل مواجه هستند.
رابطه‌ات با مردم چطور است؟ مردم تهران بسیار
میهمان نواز هستند.
دقیقا همینطور است. آنها واقعا به من محبت دارند. البته میهمان‌نوازی در خون تمام مردم ایران است، اما هرجای تهران که می‌روم مردم خیلی گرم و صمیمی با من برخورد می‌کنند. در ایران آدم حس می‌کند هیچ وقت تنها نیست و همیشه کسانی هستند که در کنار او باشند.
از آخرین باری که به تیم ملی دعوت شدی زمان زیادی می‌گذرد. بازی در تیم (ب) ایران و پس از آن مصدومیت که دیگر اجازه نداد تا مدتی شاپورزاده حتی فکر بازی کردن در تیم ملی ایران را در سر بپروراند.
می‌توان اسمش را بدشانسی گذاشت. دوران خوبی را در تیم ملی تجربه کردم و همه چیز واقعا راضی‌کننده بود. دقیقا پیش از آغاز رقابت‌های جام ملت‌های آسیا بود که امیر قلعه‌نویی من و اشکان دژاگه را به تیم ملی دعوت کرد. نمی‌دانم اشکان به چه دلیلی این دعوت را قبول نکرد، اما من به جمع ملی‌پوشان اضافه شدم. بازی کردن در تیم (ب) خیلی خوب بود. من با این تیم قهرمان غرب آسیا شدم و هنوز از آن بابت خوشحالم، اما پس از آن و رهایی از مصدومیت هرگز نتوانستم با این موضوع کنار بیایم که چرا دیگر کسی از کادر فنی تیم ملی حتی به من فکر نمی‌کند. مصدومیتم برطرف شده بود و شرایط بازی کردن در تیم ملی را داشتم، اما هرگز دعوت نشدم. نمی‌دانم دلیل آن چه بود، اما حالا انگیزه‌های بسیاری دارم و تمام تلاشم این است که با دعوت به تیم ملی کاری برای این تیم کرده باشم.
فکرش را هم می‌کردی که روزی با پیراهن تیم ملی ایران به میدان بروی و دست آخر هم در همان گام اول به یک عنوان قهرمانی دست پیدا کنی؟
راستش را بخواهید نه، همه چیز غیرمنتظره بود؛ اینکه امیر شاپورزاده برای تیم ملی ایران 3 بازی در رقابت‌های غرب آسیا انجام بدهد و همراه این تیم به قهرمانی هم دست پیدا کند. فکر می‌کردم پس از جام ملت‌ها می‌توانم به تیم ملی کشورم کمک زیادی بکنم، اما مصدومیتم اجازه این کار را نداد. پس از آن هم دایی یک بار به من زنگ زد و حالم را پرسید، اگرچه دیگر خبری از هیچ کدام از مسؤولان تیم ملی نشد. به هر حال من هدفم رسیدن به اوج در تیم ملی است که مطمئنم به آن می‌رسم.
در پست تو بازیکنان زیادی هستند که همگی جوان و باانگیزه‌اند. فکر نمی‌کنی این شانس تو را برای حضور در تیم ملی کم کند؛ مثل خسرو حیدری و . . . ؟
من تلاشم را می‌کنم و کاری به این ندارم که چه بازیکنی هم‌پست من است. مطمئنا هر کس بهتر باشد به تیم ملی دعوت می‌شود. لیگ برتر ایران بازیکنان خوبی دارد، این حرف قطبی است که هر بازیکنی و از هر تیمی شانس دعوت شدن به تیم ملی ایران را دارد. البته دوست ندارم در شرایط فعلی خودم را گول بزنم. من هنوز آنقدر آماده نیستم که بتوانم برای تیم ملی بازی کنم. به عنوان یک بازیکن حرفه‌ای به خوبی می‌دانم که برای ملی‌پوش شدن، ابتدا باید در تیم باشگاهی خودم جا بیفتم.
زمانی که تیم ملی از جام جهانی حذف شد تو در آلمان بودی بازی‌های ایران را دنبال می‌کردی؟
خیلی دوست داشتم در مرحله مقدماتی جام جهانی حضور داشتم و به تیم ملی کمک می‌کردم، اما هیچ چیز آن‌طور که من می‌خواستم پیش نرفت. به هر حال فکر می‌کنم ایران لیاقت این را داشت که به جام‌جهانی صعود کند. ما تنها کمی بدشانس بودیم که در ایران بازی را به عربستان واگذار کردیم. البته از حالا باید به فکر آینده بود. فرصت حضور در جام جهانی2010 دیگر از دست رفته است و نباید غصه آن را خورد، بلکه باید تلاش کرد تا جام جهانی آینده از دست نرود. در ضمن ما جام ملت‌ها را در پیش داریم و موفقیت در آن زمینه‌ای برای رسیدن به جام جهانی 2014 برزیل است.
اگر اشتباه نکنم «گرن‌ویب» نخستین باشگاهی بود که شاپورزاده در آن فوتبالش را آغاز کرد؟
بله، گرن‌ویب بود و بعد از آن نیز نیندورفر آلمان. فوتبال را از این 2 تیم شروع کردم و بعد از آن به تیم ایمز باتلر رفتم. در سال 2002 تیم هامبورگر اس وی با من قرار داد بست اما در آن زمان تنها توانستم برای آنها در رده غیرحرفه‌ای بازی کنم. سپس به آماتورهای هانزاروستوک پیوستم و بعد از مدتی توانستم خودم را به تیم اصلی هانزاروستوک برسانم. در فرانکفورت هم بازی کرده‌ام؛ البته تیم فا. اس. فاو فرانکفورت در دسته 2 آلمان. در فوتبال آلمان تلاش زیادی کردم، اما حالا باید تمام تمرکزم روی فوتبال ایران و استیل‌آذین باشد.
بازی در هانزاروستوک برای تو تداعی‌کننده خاطرات زیادی است. در یکی از مصاحبه‌هایت گفته بودی افتخار می‌کنی، برای این تیم بازی می‌کنی.
من به همراه هانزاروستوک مجوز حضور در رقابت‌های دسته اول بوندس‌لیگا را پیدا کرده بودم و دوست داشتم نشان بدهم پس از سال‌ها بازی در لیگ‌های مختلف فوتبال آلمان به مرز پختگی کامل رسیده‌ام. ولی شروع ناامید کننده‌ای داشتیم؛ تمام نقشه‌هایمان نقش بر آب شد و تیم در رده هفدهم جدول رده بندی قرار گرفت. فکر می‌کنم الان زمان مناسبی نیست که بحث گذشته به میان بیاید، اما این را گفته بودم که افتخار می‌کردم در هانزاروستوک بودم. مثل همان حرفی که درباره تیم ملی زدم و با غرور هرچه بیشتر گفتم، خوشحالم از اینکه ملی‌پوش تیم ایران هستم.
آن زمان که به تیم ملی ایران آمدی هواداران روستوک واکنشی نداشتند؟
هیچ‌کس از این مسأله ابراز خوشحالی نکرد و همه چیز حالت طبیعی خودش را داشت. گویی اتفاقی رخ نداده است. این یکی از ویژگی‌های مردم آلمان است که نسبت به مسائل خیلی سرد برخورد می‌کنند.
شاید اگر شاپورزاده را در تیم ملی آلمان می‌دیدند اوضاع فرق می‌کرد.
شاید این‌طور باشد، اما من به عنوان یک بازیکن حق انتخاب داشتم و در آن مقطع که قلعه‌نویی پیشنهاد داد ترجیح دادم در تیم ملی ایران بازی کنم؛ جایی که زادگاه اصلی‌ام تلقی می‌شود و به شخصه از ایرانی بودن احساس غرور می‌کنم.
و حالا پشیمان نیستی؟
نه، چرا باید این‌طور باشد!؟ تصمیم درستی گرفتم و به آن نیز افتخار می‌کنم. بازی کردن برای تیم ملی ایران جزو آرزوهای من به حساب می‌آمد که به آن رسیدم. دوست ندارم به هیچ قیمتی آن را از دست بدهم. با وجود بازی برای تیم ملی ایران هنوز هم می‌توانم آلمان را انتخاب کنم اما ایران را با تمام وجودم انتخاب کرده‌ام و اصلا هم پشیمان نیستم. انتخاب حق طبیعی من است و هر کسی در این زمینه آزاد است. باز هم می‌گویم، یکی مثل من ایران را انتخاب می‌کند و یکی هم مثل دژاگه شانس بازی کردنش در تیم ملی آلمان را آزمایش می‌کند.
کمتر کسی است که اطلاعاتی از وضعیت خانوادگی تو داشته باشد. دوست داری درباره خانواده‌ات صحبت کنیم؟
من متولد 29 شهریور سال 1362 در تهران هستم. 2خواهر دارم و یک برادر هم داشتم که وقتی یک ساله بوده فوت کرده است. دیگر چه چیزی باید بگویم؟ بازی کریس رونالدو را می‌پسندم. صمیمی‌ترین دوستم فریدون زندی است و... نمی‌دانم، فکر می‌کنم اطلاعات کاملی دادم!
چه چیزی می‌تواند شاپورزاده را در ایران پایبند کند؟
خب علایق شخصی که زیاد دارم. تیم ملی ایران، اقوام و البته یک خانم ایرانی برای ازدواج. من تصمیم خودم را گرفته‌ام و هرچند برای ازدواج خیلی زود است اما علاقه زیادی دارم که با یک بانوی ایرانی ازدواج کنم.
دوست داری با چه مربیانی در جهان کار کنی؟مسلما این آرزو را اکثر فوتبالیست‌ها دارند.
اول تا یادم نرفته است، بگویم همیشه دوست داشتم همبازی بازیکنانی مثل مارادونا و رونالدو باشم، اما بین مربیان جهان کار کردن با مورینیو، ریکارد و فرگوسن را دوست دارم. البته پپ گوآردیولا هم نشان داده که حرف‌هایی برای گفتن دارد. چون عاشق تیم بارسلونا هستم دوست دارم روزی پپ سرمربی‌ام باشد.
اوقات فراغت تو در ایران چطور سپری می‌شود؟
سعی می‌کنم با فریدون فارسی و آلمانی حرف بزنم. از طریق سایت، بیلد و کیکر را می‌خوانم و خیلی کارهای دیگر. البته در یکی، دو هفته اخیر بیشتر دنبال اجاره خانه بوده‌ام.
چیزی وجود دارد که در اینجا اعصابت را به هم بریزد؟
غولی به اسم ترافیک. یک بار با فریدون یک ساعت و نیم در ترافیک گیر کردیم. اعصابم را به هم می‌ریزد. به همین دلیل دوست دارم خانه‌ام نزدیک به اتوبان باشد تا کمتر در ترافیک گیر کنم.
از کسی شنیده‌ام که زادگاه تو در تهران خیابان آزادی بوده است، تا به حال خودت این را نشنیده‌ای؟
نه، اصلا نمی‌دانم کجاست! چه جور جایی است؟
تقریبا در غرب تهران واقع است. منطقه‌ای با بافت قدیمی و تقریبا اصیل‌نشین.
نمی‌دانم! اما تمام تلاشم این است که درباره زادگاهم تحقیق کنم و بدانم در چه جایی به دنیا آمده‌ام.
سوالی است که حتما باید بپرسم. تو قبل از آغاز بازی‌ها زیر لب دعا می‌خوانی؛ زمزمه چند کلمه یا. . .
با خدا حرف می‌زنم. این تقریبا برایم تبدیل به نوعی عادت شده است. از او کمک می‌خواهم، کمک می‌خواهم که توانایی بازی کردن را به من بدهد و تیمم در زمین مسابقه موفق باشد. هر وقت هم که گل می‌زنم اول از خدا تشکر می‌کنم.
ویژگی بارز شاپورزاده چه چیزی است که آن را از دیگران متمایز می‌کند؟
زرنگ بودن؛ هرگز فراموش نمی‌کنم، در دوران دبیرستان همیشه کف دستم تقلب می‌نوشتم و هیچ‌وقت هم لو نمی‌رفتم، چون زرنگ بودم! امیر شاپورزاده، بازیکن تيم ملي و باشگاه استیل‌آذین در گفت‌و‌گو با «وطن امروز»:
ایران را با تمام وجود انتخاب كرده‌ام
بازگشت به ایران پس از گذشت 24 سال؛ البته این بدون احتساب 4-3 باری است که برای دیدن اقوام و بازی در تیم ملی به ایران آمده‌ای.
این بار آمده‌ام تا برای یک سال در ایران زندگی کنم. من قبلا هم به ایران آمده بودم اما هرگز حسی مثل حالا نداشتم. فکر می‌کنم حالا وقت زیادی دارم تا بتوانم خودم را، مردم ایران را و جایی که در آن به دنیا آمده‌ام را بشناسم. من زیاد در ایران نبوده‌ام و وقتی 4-3 سال داشته‌ام از کشور خارج شدم، به همین دلیل علاقه زیادی به ماندن در اینجا دارم. همه چیز همان طور که فکر می‌کردم، بود. در برنامه‌هایم بود که روزی زندگی کردن در ایران را تجربه کنم. دفعات قبل که به ایران می‌آمدم فرصت کافی نداشتم اما حالا شرایط فرق می‌کند و می‌توانم یکسری از کارهای ناتمامم را تمام کنم؛ کار‌هایی که حس کنجکاوی مرا ترغیب به انجام دادن آنها می‌کند.
و این حس کنجکاوی مربوط به ...
همه‌اش به دوران کودکی‌ام برمی‌گردد. مثل تمام انسان‌های دیگر دوست دارم بدانم در کجا به دنیا آمده‌ام، محل تولدم کدام منطقه از تهران بوده است، آن زمان که من آنجا را ترک کرده‌ام چطور بوده و حالا چه تفاوت‌هایی با گذشته دارد، مردم آنجا چطور زندگی می‌کنند و هزار و یک سوال دیگر که با دیدن آنجا جواب‌هایش را پیدا می‌کنم. می‌خواهم بدانم آن چند سالی که در ایران زندگی کرده‌ام در چه منطقه‌ای بوده‌ام. من هم مثل پدرم بچه تهران هستم اما نمی‌دانم کجای تهران. حتی نمی‌دانم خانواده‌ام در کدام محله زندگی می‌کردند. قصد دارم در اولین فرصت این کار را بکنم چون برایم خیلی جالب و مهم است. مطمئنا منطقه‌ای که در آن به دنیا آمده‌ام حالا تغییرات زیادی کرده و این نیز در نوع خودش جالب است.
اما این به نظر کمی سخت است. دانستن محل تولد بدون داشتن هیچ اطلاعاتی در شهر بزرگی مثل تهران مثل پیدا کردن سوزنی در کاه است.
می‌دانم چه می‌گویی. این یک ضرب‌المثل است، اما من در تهران تنها نیستم، اقوام زیادی در ایران دارم که کمک حالم هستند. آنها اجازه نمی‌دهند در اینجا تنها باشم. حتی خیلی از آنها اصرار زیادی دارند تا با آنها زندگی کنم اما در حال حاضر در هتل راحت‌ترم. این‌طور بهتر است و مزاحم کسی نمی‌شوم. فامیل‌هایم در این مدت کم بارها به دیدنم آمدند و احتمالا باز هم می‌آیند. شاید از آنها برای رفتن به محله‌ای که در آن به دنیا آمدم کمک بگیرم. بدون شک آنها می‌دانند و می‌توانند کمکم کنند که این کار را انجام دهم.
زندگی در تهران چطور است؟ خیلی‌ها با شیوه زندگی در اینجا مشکل دارند.
از نظر من مشکل خاصی وجود ندارد و من از شرایط راضی‌ام، اما باید به یک نکته مهم اشاره کنم؛ نکته‌ای که بارها برایم تکرار شده و مسلما باز هم تکرار خواهد شد. سیستم رانندگی در اینجا کلی با آلمان فرق می‌کند. در آلمان اگر مثلا خیابانی 2 لاین داشته باشد همه در همان 2 لاین و پشت سر هم حرکت می‌کنند اما اینجا می‌بینی 5-4 ماشین در 2 لاین از کنار هم می‌گذرند. حقیقتش را بخواهید جرات ندارم رانندگی کنم، ضمن اینکه خیابان‌ها را بلد نیستم. در ضمن تهران شهر بسیار شلوغی است که رانندگی کردن در آن حوصله می‌خواهد.
برخلاف راحت صحبت کردنت به زبان فارسی، شنیده‌ایم که خواندن یا نوشتن فارسی را بلد نیستی.
نه متاسفانه، فارسی را خوب حرف می‌زنم اما به نظرم کمی لهجه دارم. البته یادگیری‌ام روز به روز بهتر می‌شود. من سن و سال زیادی نداشتم که به آلمان رفتیم. البته آنجا همیشه خانواده‌ام با من فارسی حرف می‌زدند تا یادم نرود. خواندن و نوشتن فارسی را بلد نیستم و همین مصاحبه‌ای که الان با شما انجام می‌دهم را یکی از دوستانم برایم خواهد خواند. با این حال اینجا مشکل زبان ندارم و فقط ترافیک تهران کمی اذیتم می‌کند. در تهران برای رفتن به یک جای دیگر در یک زمان از روز، 5 دقیقه بیشتر زمان نبرد و همین مسیر را اگر در ساعتی دیگر بروید یک ساعت طول بکشد. ترافیک در اینجا بیش از اندازه سنگین است و جالب اینجاست که مردم هم آن را تحمل می‌کنند.
حضورت در ایران کمی غیرمنتظره بود؛ یکدفعه بیشتر مطبوعات ایران تیتر زدند که شاپورزاده به ایران می‌آید.
خودم بارها به این فکر کرده بودم که به ایران بیایم، اما هرگز موقعیت آن فراهم نمی‌شد. دوست داشتم حضور در لیگ ایران را تجربه کنم. وقتی مدیر برنامه‌هایم گفت، از ایران پیشنهادی رسیده است، لبخند کوچکی زدم. البته زود تصمیم نگرفتم، باید بیشتر دقت می‌کردم و با دوستانم که باتجربه‌تر از من بودند حرف می‌زدم. من با فریدون هم صحبت کردم و او تمام شرایط ایران را برایم تشریح کرد. بارها با او تماس می‌گرفتم و درباره تیم‌های ایرانی از او می‌پرسیدم. البته چند بار هم با آقاي مرزبان مشورت کرده و در نهایت استیل‌آذین را انتخاب کردم.
اما بارها گفته بودی که اولویت براي تو بازی کردن در آلمان است.
همه چیز به طور ناگهانی اتفاق افتاد. نمی‌دانم اما هر چه هست حالا پشیمان نیستم. پس از توافقات نهایی، کمی طول کشید تا کارهای اداری‌ام را انجام بدهم. در ضمن باید یک اثاث‌‌کشی کوچک هم انجام می‌دادم که این باعث شد آمدنم به ایران طول بکشد. مشکل خاص دیگری برای آمدنم به اینجا نبود و بازهم می‌گویم همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد.
فکر می‌کنی انتخابت برای بازی در ایران درست بود؟
از تیمم راضی هستم. می‌دانم که آنها تازه به لیگ برتر صعود کرده‌اند، اما شرایط تیم به گونه‌ای است که انگار تجربه چندین سال حضور در آن را داشته‌اند. به نظرم انتخاب خوبی داشته‌ام. ما نفرات خوبی داریم، اینجا همه حرفه‌ای کار می‌کنیم، تیمی داریم که اخلاق بچه‌هایش به هم می‌خورد، از مسؤولان و مربیان گرفته تا تدارکات همه زحمت می‌کشند. حضور بازیکن بزرگی مثل کریمی در این تیم، جو را کاملا تغییر داده است.
کریمی بازیکن باارزشی است که می‌تواند نقش خوبی در تیم ایفا کند. او واقعا در بازی‌ها تاثیرگذار است. خوشحالم که در کنار این بازیکنان و در تیم خوبی مثل استیل‌آذین بازی می‌کنم. اینجا همه چیز خوب است و همه به هم احترام می‌گذارند. از اینکه به ایران آمده‌ام اصلا پشیمان نیستم. من همیشه در زندگی برای انتخاب‌هایی که مقابلم قرار می‌گیرند تحقیق می‌کنم و پس از سنجیدن همه جوانب، انتخاب نهایی‌ام را انجام می‌دهم. به همین دلیل است که باید بگویم انتخاب درستی کرده‌ام و به هیچ عنوان از آمدنم به ایران پشیمان نیستم.
از لحاظ امکانات چطور؟ مسلما فاصله اینجا با فوتبال آلمان خیلی زیاد است.
در این مدتی که با استیل‌آذین تمرین کردم امکانات این تیم را که تنها 2 سال از تاسیس آن می‌گذرد بسیار خوب دیدم. ما در باشگاه همه چیز داریم؛ از فیزیوتراپی خوب گرفته تا امکانات دیگر. شاید درست نباشد که بخواهیم فوتبال ایران را از لحاظ امکانات آن با آلمان مقایسه کنیم. امکانات چیز خوبی است اما خیلی از کشور‌ها مثل امارات، قطر و... هستند که به‌رغم امکانات بالا از لحاظ فوتبالی در سطح پایین‌تری نسبت به ایران قرار دارند. شاید امکانات اینجا با آلمان برابری نکند اما به نظرم راضی‌کننده است و تیم‌ها شرایط خوبی دارند.
با این حساب همه چیز راضی‌کننده است؟
خوب خوب. فقط مشکلم پیدا کردن خانه است که آن هم بزودی حل می‌شود، البته این را هم بگویم که حضور فریدون زندی در استیل‌آذین برایم خیلی خوب است. دیگر زیاد احساس تنهایی نمی‌کنم. هر چند بقیه بازیکنان تیم هم از هیچ کمکی به من دریغ نکرده‌اند. یک چیز دیگر هم هست؛ هنوز به آب و هوای اینجا عادت نکرده‌ام. فکر می‌کنم کمی زمان می‌برد که این مشکلم حل شود. تهران خیلی گرم است. فکر کنم گرمای هوای تهران این روزها بالای 40 درجه است، در حالی که در این فصل اگر در آلمان تمرین می‌کردیم، بارندگی هم داشتیم. هیچ وقت فکر نمی‌کردم پایتخت ایران هوایی به این گرمی داشته باشد.
پس این روزها حسابی سرت شلوغ است؛ تمرین، پیدا کردن خانه و...
تقریبا! هر وقت فرصت کنم به دنبال خانه می‌روم، البته مسؤولان باشگاه هم خیلی کمکم می‌کنند، اما باید خانه‌ای اجاره کنم که نزدیک به محل تمرین باشد. فاصله محل تمرین با مرکز شهر بسیار زیاد است و اگر خانه‌ای که قرار است اجاره کنم نزدیک به اتوبان نباشد برایم مشکل‌ساز می‌شود. دوست ندارم دیر به محل تمرین برسم و باید نقطه‌ای از شهر را انتخاب کنم که برایم از لحاظ رفت و آمد مشکل‌ساز نشود.
فکر می‌کنی استیل‌آذین با حمید استیلی می‌تواند موفق شود؟
استیلی مربی خوبی است و خیلی خوب تمرین می‌دهد، کادر فنی ما تمرین‌هایش کاملا به‌روز است و من به‌شخصه تفکرات استیلی را خیلی دوست دارم و مطمئنم در کارش موفق می‌شود، اما هنوز خیلی زود است که بخواهیم درباره آینده حرف بزنیم. ما تازه در ابتدای راه هستیم و حتی در مقطعی هم صدرنشین بودیم، اما هنوز 29 هفته از لیگ باقی مانده و ممکن است پیش‌بینی‌ها اشتباه از آب دربیاید. حتما نتایج آن بازی‌ها تغییرات زیادی در جدول به وجود می‌آورد. با این حال می‌گویم که ما تیم خوبی داریم. پس باید تلاش‌مان را بیشتر کنیم و زحمت بکشیم تا همین روند ادامه پیدا کند. در حال حاضر تمرینات را به خوبی پیگیری می‌کنیم و بازیکنان روز به روز بیشتر با یکدیگر هماهنگ می‌شوند. به نظرم مصدومیت بازیکنان به تیم ضرر خواهد زد و باید در نبود آنان تغییر سیستم داد، مثلا مصدومیت کعبی و اسدی می‌تواند تاثیرگذار باشد.
تلاش زیادی برای گلزنی می‌کنی. به نظر می‌رسد دوست داری بیشتر از اینها تاثیرگذار باشی.
البته باید بگویم مهم موفقیت تیم است و همه بازیکنان تلاش می‌کنند تا پیروز میدان شویم. من هم مانند دیگر بازیکنان دوست دارم گلزنی کنم، اما هدف اولم پیروزی تیم است. دوست دارم زمانی گل بزنم که تیمم پیروز میدان شود نه اینکه من گل بزنم و بازی را واگذار کنیم.
قرارداد شاپورزاده با استیل‌آذین یک ساله است. آیا این احتمال وجود دارد که فصل آینده نیز لیگ برتر شاهد حضور تو باشد؟
به نظرم فصل تازه شروع شده و وقتی من با استیل‌آذین قرارداد دارم، اصلا درست نیست به مسائل دیگری فکر کنم. در حال حاضر چیزی معلوم نیست و من فقط به استیل‌آذین و موفقیت با آن در فصل جاری فکر می‌کنم اما در پایان فصل هر چیزی ممکن است اتفاق بیفتد. فوتبال شرایطی کاملا حرفه‌ای دارد و در ایران هم همه چیز به سمت حرفه‌ای شدن در حال حرکت است.
نظرت درباره لیگ ایران چیست؟ استقلال، پرسپولیس و. . . اینها از تیم‌های پرطرفدار لیگ برتر هستند.
درباره همه آنها شنیده‌ام، اما بهتر است نظری درباره آنها نداشته باشم. من بازیکن استیل‌آذین هستم و تنها می‌توانم زمانی که تیمم با آنها بازی داشت یا پس از بازی درباره آن اظهار نظر کنم. درباره لیگ ایران هم باید بگویم در سطح بالایی قراردارد. فکر می‌کنم اینجا هیچ تیمی به باختن فکر نمی‌کند و انگیزه‌ها آنقدر زیاد است که آدم را ترغیب به فوتبال بازی کردن می‌کند. آن‌طور که فهمیده‌ام، هواداران در فوتبال ایران هم همینطور هستند. آنها دوست ندارند تیمشان بازنده باشد و فقط پیروزی می‌خواهند. این باعث می‌شود نوعی رقابت ذاتی بین تیم‌ها به وجود بیاید. رقابت، بازی فوتبال را زیبا می‌کند.
اما استیل‌آذین طرفداران زیادی در مقایسه با استقلال و پرسپولیس ندارد.
این حرف درست است اما هر تیمی طرفداران خاص خودش را دارد. ما شاید به اندازه استقلال و پرسپولیس طرفدار نداشته باشیم اما مطمئنم که این روند همینطور باقی نمی‌ماند. تیم ما نخستین سال حضورش در لیگ برتر را تجربه می‌کند و جذب تماشاگر نیاز به زمان، قدمت تیم و حتی بازیکنان آن دارد. خیلی‌ها برای تماشای بازی کریمی به استادیوم می‌آیند و این خودش یکی از همان دلایلی است که گفتم.
استقلال و پرسپولیس پیشنهادی به شما نداده بودند؟
یک زمان بحث‌های زیادی برای آمدنم به پرسپولیس مطرح بود، اما فکر می‌کنم همه‌چیز در حد حرف باقی ماند. قسمت این طور بود که به استیل‌آذین بیایم و نخستین سال حضورم در ایران را در این تیم تجربه کنم.
اگر برای فصل آینده از این 2 تیم پیشنهاد داشته باشی، چطور؟
فوتبال در حال حاضر حرفه‌ای است و شرایط حرفه‌ای هم ایجاب می‌کند تا پایان قراردادم درباره تیم آینده‌ام حرفی نزنم. من بازیکن استیل‌آذین هستم و تا آخرین روزی که با این تیم قرار داد دارم به هیچ تیم دیگری فکر نمی‌کنم. باز هم می‌گویم، در آخر فصل که قراردادم تمام شد ممکن است هر اتفاقی بیفتد اما در شرایط فعلی اولویتم استیل‌آذین است. البته این را هم بگویم این امکان وجود دارد که قراردادم را برای یک سال دیگر با استیل‌آذین تمدید کنم. من از شرایط بازی در این تیم راضی هستم.
چه فرقی بین فوتبال ایران و آلمان وجود دارد؟
فکر می‌کنم فوتبال ایران بیشتر تکنیکی است تا سرعتی. منظورم این است که بازیکنان در ایران زیاد سرعتی نیستند و برعکس، تکنیک بالایی دارند. این دقیقا عکس بازیکنان در آلمان است. در بوندس‌لیگا و کلا فوتبال آلمان بازیکنان سرعت بالا به همراه تاکتیک‌های متنوعی را اجرا می‌کنند. فکر می‌کنم بازیکنان ایرانی تا حدودی در اجرای کارهای تاکتیکی در قیاس با فوتبال آلمان با مشکل مواجه هستند.
رابطه‌ات با مردم چطور است؟ مردم تهران بسیار
میهمان نواز هستند.
دقیقا همینطور است. آنها واقعا به من محبت دارند. البته میهمان‌نوازی در خون تمام مردم ایران است، اما هرجای تهران که می‌روم مردم خیلی گرم و صمیمی با من برخورد می‌کنند. در ایران آدم حس می‌کند هیچ وقت تنها نیست و همیشه کسانی هستند که در کنار او باشند.
از آخرین باری که به تیم ملی دعوت شدی زمان زیادی می‌گذرد. بازی در تیم (ب) ایران و پس از آن مصدومیت که دیگر اجازه نداد تا مدتی شاپورزاده حتی فکر بازی کردن در تیم ملی ایران را در سر بپروراند.
می‌توان اسمش را بدشانسی گذاشت. دوران خوبی را در تیم ملی تجربه کردم و همه چیز واقعا راضی‌کننده بود. دقیقا پیش از آغاز رقابت‌های جام ملت‌های آسیا بود که امیر قلعه‌نویی من و اشکان دژاگه را به تیم ملی دعوت کرد. نمی‌دانم اشکان به چه دلیلی این دعوت را قبول نکرد، اما من به جمع ملی‌پوشان اضافه شدم. بازی کردن در تیم (ب) خیلی خوب بود. من با این تیم قهرمان غرب آسیا شدم و هنوز از آن بابت خوشحالم، اما پس از آن و رهایی از مصدومیت هرگز نتوانستم با این موضوع کنار بیایم که چرا دیگر کسی از کادر فنی تیم ملی حتی به من فکر نمی‌کند. مصدومیتم برطرف شده بود و شرایط بازی کردن در تیم ملی را داشتم، اما هرگز دعوت نشدم. نمی‌دانم دلیل آن چه بود، اما حالا انگیزه‌های بسیاری دارم و تمام تلاشم این است که با دعوت به تیم ملی کاری برای این تیم کرده باشم.
فکرش را هم می‌کردی که روزی با پیراهن تیم ملی ایران به میدان بروی و دست آخر هم در همان گام اول به یک عنوان قهرمانی دست پیدا کنی؟
راستش را بخواهید نه، همه چیز غیرمنتظره بود؛ اینکه امیر شاپورزاده برای تیم ملی ایران 3 بازی در رقابت‌های غرب آسیا انجام بدهد و همراه این تیم به قهرمانی هم دست پیدا کند. فکر می‌کردم پس از جام ملت‌ها می‌توانم به تیم ملی کشورم کمک زیادی بکنم، اما مصدومیتم اجازه این کار را نداد. پس از آن هم دایی یک بار به من زنگ زد و حالم را پرسید، اگرچه دیگر خبری از هیچ کدام از مسؤولان تیم ملی نشد. به هر حال من هدفم رسیدن به اوج در تیم ملی است که مطمئنم به آن می‌رسم.
در پست تو بازیکنان زیادی هستند که همگی جوان و باانگیزه‌اند. فکر نمی‌کنی این شانس تو را برای حضور در تیم ملی کم کند؛ مثل خسرو حیدری و . . . ؟
من تلاشم را می‌کنم و کاری به این ندارم که چه بازیکنی هم‌پست من است. مطمئنا هر کس بهتر باشد به تیم ملی دعوت می‌شود. لیگ برتر ایران بازیکنان خوبی دارد، این حرف قطبی است که هر بازیکنی و از هر تیمی شانس دعوت شدن به تیم ملی ایران را دارد. البته دوست ندارم در شرایط فعلی خودم را گول بزنم. من هنوز آنقدر آماده نیستم که بتوانم برای تیم ملی بازی کنم. به عنوان یک بازیکن حرفه‌ای به خوبی می‌دانم که برای ملی‌پوش شدن، ابتدا باید در تیم باشگاهی خودم جا بیفتم.
زمانی که تیم ملی از جام جهانی حذف شد تو در آلمان بودی بازی‌های ایران را دنبال می‌کردی؟
خیلی دوست داشتم در مرحله مقدماتی جام جهانی حضور داشتم و به تیم ملی کمک می‌کردم، اما هیچ چیز آن‌طور که من می‌خواستم پیش نرفت. به هر حال فکر می‌کنم ایران لیاقت این را داشت که به جام‌جهانی صعود کند. ما تنها کمی بدشانس بودیم که در ایران بازی را به عربستان واگذار کردیم. البته از حالا باید به فکر آینده بود. فرصت حضور در جام جهانی2010 دیگر از دست رفته است و نباید غصه آن را خورد، بلکه باید تلاش کرد تا جام جهانی آینده از دست نرود. در ضمن ما جام ملت‌ها را در پیش داریم و موفقیت در آن زمینه‌ای برای رسیدن به جام جهانی 2014 برزیل است.
اگر اشتباه نکنم «گرن‌ویب» نخستین باشگاهی بود که شاپورزاده در آن فوتبالش را آغاز کرد؟
بله، گرن‌ویب بود و بعد از آن نیز نیندورفر آلمان. فوتبال را از این 2 تیم شروع کردم و بعد از آن به تیم ایمز باتلر رفتم. در سال 2002 تیم هامبورگر اس وی با من قرار داد بست اما در آن زمان تنها توانستم برای آنها در رده غیرحرفه‌ای بازی کنم. سپس به آماتورهای هانزاروستوک پیوستم و بعد از مدتی توانستم خودم را به تیم اصلی هانزاروستوک برسانم. در فرانکفورت هم بازی کرده‌ام؛ البته تیم فا. اس. فاو فرانکفورت در دسته 2 آلمان. در فوتبال آلمان تلاش زیادی کردم، اما حالا باید تمام تمرکزم روی فوتبال ایران و استیل‌آذین باشد.
بازی در هانزاروستوک برای تو تداعی‌کننده خاطرات زیادی است. در یکی از مصاحبه‌هایت گفته بودی افتخار می‌کنی، برای این تیم بازی می‌کنی.
من به همراه هانزاروستوک مجوز حضور در رقابت‌های دسته اول بوندس‌لیگا را پیدا کرده بودم و دوست داشتم نشان بدهم پس از سال‌ها بازی در لیگ‌های مختلف فوتبال آلمان به مرز پختگی کامل رسیده‌ام. ولی شروع ناامید کننده‌ای داشتیم؛ تمام نقشه‌هایمان نقش بر آب شد و تیم در رده هفدهم جدول رده بندی قرار گرفت. فکر می‌کنم الان زمان مناسبی نیست که بحث گذشته به میان بیاید، اما این را گفته بودم که افتخار می‌کردم در هانزاروستوک بودم. مثل همان حرفی که درباره تیم ملی زدم و با غرور هرچه بیشتر گفتم، خوشحالم از اینکه ملی‌پوش تیم ایران هستم.
آن زمان که به تیم ملی ایران آمدی هواداران روستوک واکنشی نداشتند؟
هیچ‌کس از این مسأله ابراز خوشحالی نکرد و همه چیز حالت طبیعی خودش را داشت. گویی اتفاقی رخ نداده است. این یکی از ویژگی‌های مردم آلمان است که نسبت به مسائل خیلی سرد برخورد می‌کنند.
شاید اگر شاپورزاده را در تیم ملی آلمان می‌دیدند اوضاع فرق می‌کرد.
شاید این‌طور باشد، اما من به عنوان یک بازیکن حق انتخاب داشتم و در آن مقطع که قلعه‌نویی پیشنهاد داد ترجیح دادم در تیم ملی ایران بازی کنم؛ جایی که زادگاه اصلی‌ام تلقی می‌شود و به شخصه از ایرانی بودن احساس غرور می‌کنم.
و حالا پشیمان نیستی؟
نه، چرا باید این‌طور باشد!؟ تصمیم درستی گرفتم و به آن نیز افتخار می‌کنم. بازی کردن برای تیم ملی ایران جزو آرزوهای من به حساب می‌آمد که به آن رسیدم. دوست ندارم به هیچ قیمتی آن را از دست بدهم. با وجود بازی برای تیم ملی ایران هنوز هم می‌توانم آلمان را انتخاب کنم اما ایران را با تمام وجودم انتخاب کرده‌ام و اصلا هم پشیمان نیستم. انتخاب حق طبیعی من است و هر کسی در این زمینه آزاد است. باز هم می‌گویم، یکی مثل من ایران را انتخاب می‌کند و یکی هم مثل دژاگه شانس بازی کردنش در تیم ملی آلمان را آزمایش می‌کند.
کمتر کسی است که اطلاعاتی از وضعیت خانوادگی تو داشته باشد. دوست داری درباره خانواده‌ات صحبت کنیم؟
من متولد 29 شهریور سال 1362 در تهران هستم. 2خواهر دارم و یک برادر هم داشتم که وقتی یک ساله بوده فوت کرده است. دیگر چه چیزی باید بگویم؟ بازی کریس رونالدو را می‌پسندم. صمیمی‌ترین دوستم فریدون زندی است و... نمی‌دانم، فکر می‌کنم اطلاعات کاملی دادم!
چه چیزی می‌تواند شاپورزاده را در ایران پایبند کند؟
خب علایق شخصی که زیاد دارم. تیم ملی ایران، اقوام و البته یک خانم ایرانی برای ازدواج. من تصمیم خودم را گرفته‌ام و هرچند برای ازدواج خیلی زود است اما علاقه زیادی دارم که با یک بانوی ایرانی ازدواج کنم.
دوست داری با چه مربیانی در جهان کار کنی؟مسلما این آرزو را اکثر فوتبالیست‌ها دارند.
اول تا یادم نرفته است، بگویم همیشه دوست داشتم همبازی بازیکنانی مثل مارادونا و رونالدو باشم، اما بین مربیان جهان کار کردن با مورینیو، ریکارد و فرگوسن را دوست دارم. البته پپ گوآردیولا هم نشان داده که حرف‌هایی برای گفتن دارد. چون عاشق تیم بارسلونا هستم دوست دارم روزی پپ سرمربی‌ام باشد.
اوقات فراغت تو در ایران چطور سپری می‌شود؟
سعی می‌کنم با فریدون فارسی و آلمانی حرف بزنم. از طریق سایت، بیلد و کیکر را می‌خوانم و خیلی کارهای دیگر. البته در یکی، دو هفته اخیر بیشتر دنبال اجاره خانه بوده‌ام.
چیزی وجود دارد که در اینجا اعصابت را به هم بریزد؟
غولی به اسم ترافیک. یک بار با فریدون یک ساعت و نیم در ترافیک گیر کردیم. اعصابم را به هم می‌ریزد. به همین دلیل دوست دارم خانه‌ام نزدیک به اتوبان باشد تا کمتر در ترافیک گیر کنم.
از کسی شنیده‌ام که زادگاه تو در تهران خیابان آزادی بوده است، تا به حال خودت این را نشنیده‌ای؟
نه، اصلا نمی‌دانم کجاست! چه جور جایی است؟
تقریبا در غرب تهران واقع است. منطقه‌ای با بافت قدیمی و تقریبا اصیل‌نشین.
نمی‌دانم! اما تمام تلاشم این است که درباره زادگاهم تحقیق کنم و بدانم در چه جایی به دنیا آمده‌ام.
سوالی است که حتما باید بپرسم. تو قبل از آغاز بازی‌ها زیر لب دعا می‌خوانی؛ زمزمه چند کلمه یا. . .
با خدا حرف می‌زنم. این تقریبا برایم تبدیل به نوعی عادت شده است. از او کمک می‌خواهم، کمک می‌خواهم که توانایی بازی کردن را به من بدهد و تیمم در زمین مسابقه موفق باشد. هر وقت هم که گل می‌زنم اول از خدا تشکر می‌کنم.
ویژگی بارز شاپورزاده چه چیزی است که آن را از دیگران متمایز می‌کند؟
زرنگ بودن؛ هرگز فراموش نمی‌کنم، در دوران دبیرستان همیشه کف دستم تقلب می‌نوشتم و هیچ‌وقت هم لو نمی‌رفتم، چون زرنگ بودم! ارسال نظر
پربیننده