انیس نقاش
سعد حریری، نخست‌وزیر جدید لبنان روز گذشته پس از 73 روز تاخیر بالاخره اسامی اعضای جدید کابینه لبنان را اعلام کرد؛ کابینه‌ای که مخالفت‌های بسیاری را تاکنون در پی داشته است.
اصل مساله اینجاست که حریری برای تشکیل این کابینه با احزاب دیگر مشورت نکرده و تمام وزرای پیشنهادی و اعلام شده را طبق رای شخصی انتخاب کرده است که این امر به هیچ عنوان قابل قبول نیست.
تاکنون چنین مساله‌ای در لبنان سابقه نداشته که نخست‌وزیری به شكل مستقیم نزد رئیس جمهوری رفته و ترکیب دولت خود را اعلام کند. مساله دیگر اینجاست که نخست وزیر باید پیش از آنکه فهرست وزرا را تهیه کند با رئیس‌جمهور درباره وزرای پیشنهادی مشورت کند اما حریری هنوز نظر رئیس‌جمهور را در این باره جویا نشده است. تشکیل چنین کابینه‌ای خارج از عرف و خارج از چارچوب قانون اساسی است و مطمئنا معارضه چنین چیزی را هرگز قبول نخواهد کرد و تنها دلیل مخالفت حزب‌الله نیز همین امر مهم است. حریری باید پیش از تشکیل کابینه با تمام احزاب مشورت، بحث و تبادل نظر می‌کرد تا مشخص شود چه وزارتخانه‌هایی به اپوزیسیون می‌رسند پس از آن در جلسه‌‌ای دیگر درباره وزرای پیشنهادی 2طرف به بحث و تبادل‌نظر بپردازند یعنی حریری نمی‌تواند به جای دیگر گروه‌ها تصمیم بگیرد و هر وزارتخانه یا وزیری را که خواست از حزب آنها
انتخاب کند.
هر حزبی باید خودش تصمیم بگیرد که چه کسی را در ترکیب دولت قرار دهد. با این وضعیت میشل سلیمان هرگز حکم وزرای پیشنهادی را امضا نخواهد کرد و با ارائه مهلتی دیگر از حریری خواهد خواست پس از انجام مشورت‌های لازم با احزاب و به دست آوردن رضایت آنها دوباره اسامی پیشنهادی خود را ارائه دهد. این امر از آن جهت مهم است که عنوان دولت جدید «دولت وحدت و آشتی ملی» است و اگر حکومتی مایل است به وحدت ملی برسد باید با دیگر احزاب به گفت‌وگو بپردازد نه اینکه خودش وزرایی را انتخاب کند و نام دولتش را وحدت ملی بگذارد بنابر این حریری مجبور است بازگردد و با احزاب به گفت‌وگو بپردازد. در این شرایط 2 حالت را می‌توان متصور شد؛ اول اینکه حریری به گفت‌وگو با احزاب می‌پردازد و نظر آنها را تامین می‌کند یا اینکه روی مواضع خود پافشاری می‌کند که اگر روی وزرای خود اصرار داشته باشد موجبات درگیری و منازعه در لبنان را فراهم خواهد کرد؛ منازعاتی که بحران بزرگی را برای دولت بیروت خلق خواهد کرد. از شرایط موجود چنین برمی‌آید که حریری راه دوم را انتخاب خواهد کرد و به مقابله با دیگر گروه‌ها خواهد پرداخت که در این میان بویژه می‌خواهد مقابل اپوزیسیون بایستد. وی راه بسیار بدی را برای معرفی دولت خود انتخاب کرده است. حریری در همین راستا اعلام خواهد کرد که من گزینه‌های خود را انتخاب کرده‌ام؛ اگر قبول کنید که هیچ مساله‌ای در میان نیست؛اگرنه استعفا خواهم داد.
بنابر این وی دوباره به پارلمان خواهد رفت تا مجلس دوباره او را به‌عنوان نخست وزیر انتخاب کند که از این طریق می‌تواند 2 تا 3 ماه دیگر برای خود فرصت بگیرد. اگر وی باز هم روی وزرای پیشنهادی اصرار داشته باشد احتمالا توطئه‌ای علیه اپوزیسیون در کار خواهد بود که نشان می‌دهد حریری راه بسیار بدی را برای مقابله با معارضه در پیش گرفته است. از همان ابتدا مشخص بود که حریری هیچ عجله‌ای برای تشکیل کابینه ندارد و هنگامی که نخستین گام‌ها برای شکل‌دهی کابینه دولت وحدت ملی برداشته شد ایالات متحده، مصر و عربستان‌سعودی اعلام کردند که تمایلی برای حضور حزب‌الله در این کابینه ندارند و مخالفت‌هایی را در همان مراحل اولیه ابراز کردند؛ این مخالفت‌ها باعث شد تا حریری تحت فشار قرار بگیرد. از یکسو وی تصمیم داشت کابینه دولت خود را تشکیل دهد و از سوی دیگر در مرحله اول به‌وسيله آمریکا و مصر و در مرحله دوم از سوی عربستان تحت فشار قرار گرفت و همین اعمال فشارها باعث شد تا این کابینه معرفی شود. حال با این وضعیت وی زمان بیشتری خواهد داشت تا موقعیت را نه‌تنها در کشور بلکه در کل منطقه بررسی کند. معرفی این کابینه نشان می‌دهد که حریری هیچ طرح و نقشه‌ای برای حکومت در ذهن خود ندارد و تمام این چارچوب‌ها از خارج به وی دیکته می‌شود. مصر به هیچ عنوان از تشکیل حکومت آشتی ملی در لبنان راضی نیست بویژه اینکه هنوز مساله این کشور با غزه و فلسطین حل نشده و مایل نیست که رابطه لبنان با سوریه و عربستان چندان مساعد شود بنابر این به حریری اعلام کرد که فعلا برای تشکیل حکومت آشتی ملی دست نگه دارد تا مصر مشکل خود درباره غزه را حل کند بنابراین مصر درصدد است لبنان و مساله تشکیل کابینه را به دیگر مسائل در منطقه مانند غزه، رابطه بین مصر و سوریه و رابطه بین ایالات متحده و سوریه مرتبط کند به گونه‌ای که لبنان را به عنوان یک گروگان برای بهبود وضع خود در اختیار گرفته است.
توطئه‌ای در کار است؟
انیس نقاش
سعد حریری، نخست‌وزیر جدید لبنان روز گذشته پس از 73 روز تاخیر بالاخره اسامی اعضای جدید کابینه لبنان را اعلام کرد؛ کابینه‌ای که مخالفت‌های بسیاری را تاکنون در پی داشته است.
اصل مساله اینجاست که حریری برای تشکیل این کابینه با احزاب دیگر مشورت نکرده و تمام وزرای پیشنهادی و اعلام شده را طبق رای شخصی انتخاب کرده است که این امر به هیچ عنوان قابل قبول نیست.
تاکنون چنین مساله‌ای در لبنان سابقه نداشته که نخست‌وزیری به شكل مستقیم نزد رئیس جمهوری رفته و ترکیب دولت خود را اعلام کند. مساله دیگر اینجاست که نخست وزیر باید پیش از آنکه فهرست وزرا را تهیه کند با رئیس‌جمهور درباره وزرای پیشنهادی مشورت کند اما حریری هنوز نظر رئیس‌جمهور را در این باره جویا نشده است. تشکیل چنین کابینه‌ای خارج از عرف و خارج از چارچوب قانون اساسی است و مطمئنا معارضه چنین چیزی را هرگز قبول نخواهد کرد و تنها دلیل مخالفت حزب‌الله نیز همین امر مهم است. حریری باید پیش از تشکیل کابینه با تمام احزاب مشورت، بحث و تبادل نظر می‌کرد تا مشخص شود چه وزارتخانه‌هایی به اپوزیسیون می‌رسند پس از آن در جلسه‌‌ای دیگر درباره وزرای پیشنهادی 2طرف به بحث و تبادل‌نظر بپردازند یعنی حریری نمی‌تواند به جای دیگر گروه‌ها تصمیم بگیرد و هر وزارتخانه یا وزیری را که خواست از حزب آنها
انتخاب کند.
هر حزبی باید خودش تصمیم بگیرد که چه کسی را در ترکیب دولت قرار دهد. با این وضعیت میشل سلیمان هرگز حکم وزرای پیشنهادی را امضا نخواهد کرد و با ارائه مهلتی دیگر از حریری خواهد خواست پس از انجام مشورت‌های لازم با احزاب و به دست آوردن رضایت آنها دوباره اسامی پیشنهادی خود را ارائه دهد. این امر از آن جهت مهم است که عنوان دولت جدید «دولت وحدت و آشتی ملی» است و اگر حکومتی مایل است به وحدت ملی برسد باید با دیگر احزاب به گفت‌وگو بپردازد نه اینکه خودش وزرایی را انتخاب کند و نام دولتش را وحدت ملی بگذارد بنابر این حریری مجبور است بازگردد و با احزاب به گفت‌وگو بپردازد. در این شرایط 2 حالت را می‌توان متصور شد؛ اول اینکه حریری به گفت‌وگو با احزاب می‌پردازد و نظر آنها را تامین می‌کند یا اینکه روی مواضع خود پافشاری می‌کند که اگر روی وزرای خود اصرار داشته باشد موجبات درگیری و منازعه در لبنان را فراهم خواهد کرد؛ منازعاتی که بحران بزرگی را برای دولت بیروت خلق خواهد کرد. از شرایط موجود چنین برمی‌آید که حریری راه دوم را انتخاب خواهد کرد و به مقابله با دیگر گروه‌ها خواهد پرداخت که در این میان بویژه می‌خواهد مقابل اپوزیسیون بایستد. وی راه بسیار بدی را برای معرفی دولت خود انتخاب کرده است. حریری در همین راستا اعلام خواهد کرد که من گزینه‌های خود را انتخاب کرده‌ام؛ اگر قبول کنید که هیچ مساله‌ای در میان نیست؛اگرنه استعفا خواهم داد.
بنابر این وی دوباره به پارلمان خواهد رفت تا مجلس دوباره او را به‌عنوان نخست وزیر انتخاب کند که از این طریق می‌تواند 2 تا 3 ماه دیگر برای خود فرصت بگیرد. اگر وی باز هم روی وزرای پیشنهادی اصرار داشته باشد احتمالا توطئه‌ای علیه اپوزیسیون در کار خواهد بود که نشان می‌دهد حریری راه بسیار بدی را برای مقابله با معارضه در پیش گرفته است. از همان ابتدا مشخص بود که حریری هیچ عجله‌ای برای تشکیل کابینه ندارد و هنگامی که نخستین گام‌ها برای شکل‌دهی کابینه دولت وحدت ملی برداشته شد ایالات متحده، مصر و عربستان‌سعودی اعلام کردند که تمایلی برای حضور حزب‌الله در این کابینه ندارند و مخالفت‌هایی را در همان مراحل اولیه ابراز کردند؛ این مخالفت‌ها باعث شد تا حریری تحت فشار قرار بگیرد. از یکسو وی تصمیم داشت کابینه دولت خود را تشکیل دهد و از سوی دیگر در مرحله اول به‌وسيله آمریکا و مصر و در مرحله دوم از سوی عربستان تحت فشار قرار گرفت و همین اعمال فشارها باعث شد تا این کابینه معرفی شود. حال با این وضعیت وی زمان بیشتری خواهد داشت تا موقعیت را نه‌تنها در کشور بلکه در کل منطقه بررسی کند. معرفی این کابینه نشان می‌دهد که حریری هیچ طرح و نقشه‌ای برای حکومت در ذهن خود ندارد و تمام این چارچوب‌ها از خارج به وی دیکته می‌شود. مصر به هیچ عنوان از تشکیل حکومت آشتی ملی در لبنان راضی نیست بویژه اینکه هنوز مساله این کشور با غزه و فلسطین حل نشده و مایل نیست که رابطه لبنان با سوریه و عربستان چندان مساعد شود بنابر این به حریری اعلام کرد که فعلا برای تشکیل حکومت آشتی ملی دست نگه دارد تا مصر مشکل خود درباره غزه را حل کند بنابراین مصر درصدد است لبنان و مساله تشکیل کابینه را به دیگر مسائل در منطقه مانند غزه، رابطه بین مصر و سوریه و رابطه بین ایالات متحده و سوریه مرتبط کند به گونه‌ای که لبنان را به عنوان یک گروگان برای بهبود وضع خود در اختیار گرفته است.
ارسال نظر
پربیننده