طناز احدی‌مقدم: در زمین تمرین وینوو بوفون، کاناوارو، لگروتالیه، کیه لینی، گروسو، کامورانزی، مارکیزیو و یاکوئینتا در حال بازی و تمرین‌اند، اشتباه نکنید این تمرین تیم یوونتوس نیست هر چند که شباهت زیادی به بانوی پیر دارد. تیم مارچلو لیپی برای رقابت برابر بلغارستان راهی شهر شمال غربی کشورش، تورینو شده تا در ورزشگاه المپیکوی این شهر که استادیوم خانگی 2 تیم این شهر، یوونتوس و تورینو به شمار می‌رود میزبان حریف سرسخت خود باشد؛ رقیبی که همه از خطر او آگاهند و می‌دانند در این شرایط تنها پیروزی ایتالیا را نجات خواهد داد. سه‌شنبه ملی‌پوشان در مرکز تمرین وینوو که محل تمرینات اختصاصی بیانکونری است مشغول تمرین شدند و در این میان چهره یوونتوسی‌ها هیجان را بخوبی نشان می‌داد، حضور در یک دیدار ملی و پیراهن آتزوری اما در ورزشگاه خانگی که همیشه با پیراهن سیاه و سفید یووه در آن حاضر می‌شدند، این دلیل خوبی برای انگیزه بیشتر آنان است، این گروه در کنار میزبانی از بلغارها می‌توانند از ملی‌پوشان هموطن خود نیز پذیرایی کنند تا خاطره خوشی برای آنان رقم بخورد.
جورجو کیه لینی، مدافعی که در مصاف شنبه‌شب نیز حضور مثبتی داشت ضمن تاکید بر هیجان میزبانی از تیم ملی کشورش در ورزشگاه خانگی تیمش، رقابت فردا شب را یک فینال مهم خواند:«یک بازی بسیار مهم که برای ما حکم یک فینال را دارد، زمان اندکی در دست است و ما باید بر حریف سرسختی به نام بلغارستان غلبه کنیم». اما قهرمان جهان در حال حاضر روزهای نه‌چندان درخشانی را سپری می‌کند؛ روزهایی که هیچ شباهتی به دوران اوج و قهرمانی جهان ندارد، ما شاهد یک ایتالیای کم‌خطر و متوسط هستیم که برخلاف بازیکنانی که در اختیار دارد توان گلزنی و ارائه یک بازی هجومی در نمایشش دیده نمی‌شود، مطمئنا این تیم ملی قدرتمند است زیرا در ترکیب خود ستاره‌هایی را می‌بیند که جام جهانی 2006 را بالای سر برده‌اند؛ گروهی که خوب گل زد و خوب دفاع کرد. اما مشکل اصلی و حال حاضر این تیم کجاست و در چه پستی به وضوح دیده می‌شود؟ شاید لاجوردی‌پوشان مدافعان و سنگربان بزرگ و شایسته‌ای در ترکیب داشته باشند اما میانه میدان و ضعف عجیب در خط حمله این تیم کی و چه زمان حل خواهد شد؟ آیا تنها انتخاب ملیت امائوری مشکل ایتالیاست و با پذیرفتن ملیت ایتالیایی توسط مهاجم یوونتوس مشکل گلزنی مدعی قهرمان جهان حل می‌شود؟ امائوری مهاجم قدرتمند و گلزنی است اما نام‌های بزرگی در ترکیب تیم لیپی دیده می‌شود، ما خیلی زود لوکا تونی را از یاد بردیم البته خود این بازیکن نیز در فراموشی‌اش تاثیرگذار بود، بارها در ترکیب قرار گرفت و فرصت بزرگ گلزنی را از دست داد تا نیمکت‌نشین شد. کاسانو چطور؟ مهره حاشیه‌دار اما موثری که همیشه به یاری تیم آمده، کاسانو سرعت بالایی دارد و می‌تواند حرکت کند و آمار آزاردهنده خط حمله لاجوردی‌پوشان را بهبود بخشد و آمار پس از مدت‌ها شاهد خلق صحنه‌ای هیجان‌انگیز از مهاجمان ایتالیا باشیم. تیفوسی‌ها خسته و نگرانند، تا چه زمان شاهد شوت‌های از راه دور هافبک‌ها یا مهاجمان کم‌تجربه‌تر و ذخیره باشند، مطمئنا شوت‌های از راه دور تنها راه باز کردن دروازه رقبا نیست و نخواهد بود. در کنار این 2 نام، جوانی آینده‌دار به نام جوزپه روسی ایستاده، در شرایط فعلی حضور او در فهرست تیم ملی مناسب و کارساز به نظر می‌رسد هر چند از او نیز حرکت خیره‌کننده‌ای مشاهده نشد. به آلبرتو جیلاردینو می‌رسیم، بازیکنی که برخلاف تونی، تمایل چندانی به ایتالیایی شدن امائوری ندارد. او معتقد است ایتالیا مقابل بلغارستان 3 امتیاز را از آن خود خواهد کرد، برای او حضور در تیم ملی یا عدم حضور اهمیت بسیار بالایی ندارد اما تاکید دارد ایتالیا هرگز نباید پیروزی را با بازی زیبا عوض کند، نظر و اندیشه‌ای که منطقی به نظر می‌رسد زیرا به بازی زیبا امتیاز نمی‌دهند و این گل‌های دیدار است که به ثمر می‌رسد و تیم را به پیروزی می‌رساند، بنابراین نمی‌توان برای ارائه یک بازی نه‌چندان جذاب بر تیمی ایراد گرفت. اما نظر او درباره احتمال ایتالیایی شدن امائوری چیست؟ یک بازیکن نمی‌تواند مشکل تیمی را حل کند، او مهاجم قدرتمند و وحشتناکی است اما تیم حال حاضر ایتالیا یک تیم کامل است، هر چند شاید با پذیرفتن ملیت ایتالیا به اردوی تیم ملی دعوت شود اما باید بداند حضورش در ترکیب تضمین نشده، به هر حال در این‌باره فدراسیون تصمیم نهایی را خواهد گرفت. اما مهره‌هایی که در مرحله بعد می‌توانند ایتالیا را نجات دهند، با جووینکو موافقید؟ او به تیم ملی دعوت نشده اما برای آینده می‌تواند گزینه مناسبی تلقی شود. در کنار او هم‌تیمی‌هایش حضور خواهند داشت که این روند می‌تواند تاثیر مثبتی نیز در نمایش تیم ملی کشورش داشته باشد، حتی دچلیه نیز می‌تواند امیدی برای انتخاب شدن داشته باشد، اما در کنار تمام گزینه‌ها، یک مهاجم کهنه‌کار هر چند قدرت و نمایشش را در فصل جاری ندیده‌ایم اما همواره مورد توجه است؛ چه زمانی که در فرم ایده‌ال قرار داشته باشد و چه زمانی که برای رسیدن به ترکیب اصلی تلاش می‌کند. الساندرو دل‌پیرو را می‌گویم، فراموش نکنیم که او در زمان مربیگری دونادونی نیز تمام مسابقات مقدماتی و دوستانه تیم ملی کشورش را از دست داد اما در پایان راهی یورو شد، زیرا تجربه کافی برای حضور در یک رقابت بزرگ و جهانی در او دیده می‌شود. مارچلو لیپی او را خوب می‌شناسد، بهتر از ما و البته بهتر از ما تیم و شاگردانش را می‌شناسد. ليپي تيمش را مي‌شناسد
درد ايتاليا آمائوري نيست
طناز احدی‌مقدم: در زمین تمرین وینوو بوفون، کاناوارو، لگروتالیه، کیه لینی، گروسو، کامورانزی، مارکیزیو و یاکوئینتا در حال بازی و تمرین‌اند، اشتباه نکنید این تمرین تیم یوونتوس نیست هر چند که شباهت زیادی به بانوی پیر دارد. تیم مارچلو لیپی برای رقابت برابر بلغارستان راهی شهر شمال غربی کشورش، تورینو شده تا در ورزشگاه المپیکوی این شهر که استادیوم خانگی 2 تیم این شهر، یوونتوس و تورینو به شمار می‌رود میزبان حریف سرسخت خود باشد؛ رقیبی که همه از خطر او آگاهند و می‌دانند در این شرایط تنها پیروزی ایتالیا را نجات خواهد داد. سه‌شنبه ملی‌پوشان در مرکز تمرین وینوو که محل تمرینات اختصاصی بیانکونری است مشغول تمرین شدند و در این میان چهره یوونتوسی‌ها هیجان را بخوبی نشان می‌داد، حضور در یک دیدار ملی و پیراهن آتزوری اما در ورزشگاه خانگی که همیشه با پیراهن سیاه و سفید یووه در آن حاضر می‌شدند، این دلیل خوبی برای انگیزه بیشتر آنان است، این گروه در کنار میزبانی از بلغارها می‌توانند از ملی‌پوشان هموطن خود نیز پذیرایی کنند تا خاطره خوشی برای آنان رقم بخورد.
جورجو کیه لینی، مدافعی که در مصاف شنبه‌شب نیز حضور مثبتی داشت ضمن تاکید بر هیجان میزبانی از تیم ملی کشورش در ورزشگاه خانگی تیمش، رقابت فردا شب را یک فینال مهم خواند:«یک بازی بسیار مهم که برای ما حکم یک فینال را دارد، زمان اندکی در دست است و ما باید بر حریف سرسختی به نام بلغارستان غلبه کنیم». اما قهرمان جهان در حال حاضر روزهای نه‌چندان درخشانی را سپری می‌کند؛ روزهایی که هیچ شباهتی به دوران اوج و قهرمانی جهان ندارد، ما شاهد یک ایتالیای کم‌خطر و متوسط هستیم که برخلاف بازیکنانی که در اختیار دارد توان گلزنی و ارائه یک بازی هجومی در نمایشش دیده نمی‌شود، مطمئنا این تیم ملی قدرتمند است زیرا در ترکیب خود ستاره‌هایی را می‌بیند که جام جهانی 2006 را بالای سر برده‌اند؛ گروهی که خوب گل زد و خوب دفاع کرد. اما مشکل اصلی و حال حاضر این تیم کجاست و در چه پستی به وضوح دیده می‌شود؟ شاید لاجوردی‌پوشان مدافعان و سنگربان بزرگ و شایسته‌ای در ترکیب داشته باشند اما میانه میدان و ضعف عجیب در خط حمله این تیم کی و چه زمان حل خواهد شد؟ آیا تنها انتخاب ملیت امائوری مشکل ایتالیاست و با پذیرفتن ملیت ایتالیایی توسط مهاجم یوونتوس مشکل گلزنی مدعی قهرمان جهان حل می‌شود؟ امائوری مهاجم قدرتمند و گلزنی است اما نام‌های بزرگی در ترکیب تیم لیپی دیده می‌شود، ما خیلی زود لوکا تونی را از یاد بردیم البته خود این بازیکن نیز در فراموشی‌اش تاثیرگذار بود، بارها در ترکیب قرار گرفت و فرصت بزرگ گلزنی را از دست داد تا نیمکت‌نشین شد. کاسانو چطور؟ مهره حاشیه‌دار اما موثری که همیشه به یاری تیم آمده، کاسانو سرعت بالایی دارد و می‌تواند حرکت کند و آمار آزاردهنده خط حمله لاجوردی‌پوشان را بهبود بخشد و آمار پس از مدت‌ها شاهد خلق صحنه‌ای هیجان‌انگیز از مهاجمان ایتالیا باشیم. تیفوسی‌ها خسته و نگرانند، تا چه زمان شاهد شوت‌های از راه دور هافبک‌ها یا مهاجمان کم‌تجربه‌تر و ذخیره باشند، مطمئنا شوت‌های از راه دور تنها راه باز کردن دروازه رقبا نیست و نخواهد بود. در کنار این 2 نام، جوانی آینده‌دار به نام جوزپه روسی ایستاده، در شرایط فعلی حضور او در فهرست تیم ملی مناسب و کارساز به نظر می‌رسد هر چند از او نیز حرکت خیره‌کننده‌ای مشاهده نشد. به آلبرتو جیلاردینو می‌رسیم، بازیکنی که برخلاف تونی، تمایل چندانی به ایتالیایی شدن امائوری ندارد. او معتقد است ایتالیا مقابل بلغارستان 3 امتیاز را از آن خود خواهد کرد، برای او حضور در تیم ملی یا عدم حضور اهمیت بسیار بالایی ندارد اما تاکید دارد ایتالیا هرگز نباید پیروزی را با بازی زیبا عوض کند، نظر و اندیشه‌ای که منطقی به نظر می‌رسد زیرا به بازی زیبا امتیاز نمی‌دهند و این گل‌های دیدار است که به ثمر می‌رسد و تیم را به پیروزی می‌رساند، بنابراین نمی‌توان برای ارائه یک بازی نه‌چندان جذاب بر تیمی ایراد گرفت. اما نظر او درباره احتمال ایتالیایی شدن امائوری چیست؟ یک بازیکن نمی‌تواند مشکل تیمی را حل کند، او مهاجم قدرتمند و وحشتناکی است اما تیم حال حاضر ایتالیا یک تیم کامل است، هر چند شاید با پذیرفتن ملیت ایتالیا به اردوی تیم ملی دعوت شود اما باید بداند حضورش در ترکیب تضمین نشده، به هر حال در این‌باره فدراسیون تصمیم نهایی را خواهد گرفت. اما مهره‌هایی که در مرحله بعد می‌توانند ایتالیا را نجات دهند، با جووینکو موافقید؟ او به تیم ملی دعوت نشده اما برای آینده می‌تواند گزینه مناسبی تلقی شود. در کنار او هم‌تیمی‌هایش حضور خواهند داشت که این روند می‌تواند تاثیر مثبتی نیز در نمایش تیم ملی کشورش داشته باشد، حتی دچلیه نیز می‌تواند امیدی برای انتخاب شدن داشته باشد، اما در کنار تمام گزینه‌ها، یک مهاجم کهنه‌کار هر چند قدرت و نمایشش را در فصل جاری ندیده‌ایم اما همواره مورد توجه است؛ چه زمانی که در فرم ایده‌ال قرار داشته باشد و چه زمانی که برای رسیدن به ترکیب اصلی تلاش می‌کند. الساندرو دل‌پیرو را می‌گویم، فراموش نکنیم که او در زمان مربیگری دونادونی نیز تمام مسابقات مقدماتی و دوستانه تیم ملی کشورش را از دست داد اما در پایان راهی یورو شد، زیرا تجربه کافی برای حضور در یک رقابت بزرگ و جهانی در او دیده می‌شود. مارچلو لیپی او را خوب می‌شناسد، بهتر از ما و البته بهتر از ما تیم و شاگردانش را می‌شناسد. ارسال نظر
پربیننده