علی به ما آموخت...

آن روز که همگان بر گرد خانه علی (ع) جمع شدند تا ابوتراب را برای حکومت متقاعد کنند، سخن از همه چیز می‌رفت الا غصب خلافت و نادیده گرفتن حق علی (ع). 25 سال بدیهی‌ترین و مهم‌ترین حق ابالحسن (ع) را با مکر و فتنه از وی دریغ داشتند اما آن روز به یادماندنی؛ روز بیعت، عوام تنها دل به هلهله خوش داشتند و خواص، بهتر آن می‌دیدند که چیزی از ریشه ماجرا برجا نماند. انگار نه انگار که حق یار را به اغیار دادند و وی را خانه‌نشین و همنشین چاه کردند. علی (ع) با بزرگواری و برخلاف میل، خلافت را پذیرفت اما همان علی (ع) که می‌گفت، حکومت را رغبتی ندارد و همان علی (ع) که برای حفظ اسلام، 25 سال سکوت کرد، این بار و باز هم برای حفظ اسلام و بقای حکومت، هم به جنگ اصحاب جمل رفت، هم به سپاه صفین زد و هم در نبرد با خوارج، چشم فتنه را کور کرد. چه اینک دیگر زمان سکوت نبود. ابوتراب چون یک ابرمرد رفت و با درد دست و پنجه نرم کرد؛ در جمل به مصاف مدعیان دروغین خط پیامبر رفت و نشان داد که این بار دست دشمن از آستین اطرافیان افراطی و البته دروغین رسول خدا (ص) درآمده است. در صفین، چیزی تا هلاکت دشمن اصلی نمانده بود ولی خوارج باز هم ساده‌لوحی‌شان کار دست اسلام داد و چه ارزان خود را فروختند. احمق‌ها همان را کردند که معاویه می‌خواست و همان را گفتند که عمروعاص. گویی باز هم قصه مسجد ضرار تکرار شده بود و در خانه خدا می‌خواستند اهداف شیاطین را پیاده کنند!‌! و می‌خواستند قرآن را به رخ علی بکشانند و بگویند حکم، نه حکم علی که فقط حکم خداست... و علی، همان ابرمرد مهربان که با اشاره به قصه زن یهودی، می‌گفت اگر کسی از این غصه دق کند، رواست و علی، همان پدر یتیمان کوفه، این بار ناچار شد دافعه خود را به نمایش بگذارد و زین سبب نبارید مگر اینکه توفان به پا کرد. علی(ع) از سابقه خوارج، از پینه بسته بر پیشانی، از سجده‌های طولانی و از «الله اکبر»های پوشالی نترسید. جنگ با معاویه، کاری نداشت. معاویه را همه به زشتی و پلشتی‌ می‌شناختند اما آنچه فقط از مردی چون علی(ع) برمی‌آمد، رفتن به مصاف خوارج و در آوردن چشم فتنه بود. نبرد با جماعتی نامرد که در سابقه‌شان هم همنوایی با پیامبر دیده می‌شد و هم همراهی با خود ابوتراب. اما «با علی در بدر بودن شرط نیست، ای برادر نهروان در پیش روست» ... و امروز نیز نهروان است. تکرار تاریخ را می‌بینی؟ هنوز هم از مناره‌های مسجد ضرار، ندای الله‌اکبر اغیار به گوش می‌رسد و هنوز هم سران فتنه، از همه چیز داد سخن می‌رانند الا ریشه ماجرا، الا ادعای تقلب. هر خطایی که در این فتنه رفت، چه از جانب دشمن، چه از سوی دوست، سرمنشائی جز ادعای تقلب نداشت و امروز هم «حضرات اغتشاش» از هر دری سخن می‌رانند و به زعم خود هر ناگفته‌ای را فاش می‌کنند الا اینکه حرفی از تقلب بزنند. تقلب، گاف‌ گزافی بود که رسوایشان کرد و ادعای تقلب، تاریخ مصرفی جز ایام قبل و بعد از انتخابات نداشت. القصه! در فضای مه‌آلود، از قدرت دید آدمی کم می‌شود و گاه هست که آدمی می‌ماند که مگر می‌شود طلحه و زبیر، دشمن دین خدا باشند و مگر می‌شود با عایشه به نبرد برخاست و مگر می‌شود ابن ملجم زاهد و عابد را برانداز خطاب کرد؟... تلخ است ولی این همه اتفاق افتاد. به همان راحتی که صحابه رسول خدا به جنگ با ابوتراب رفتند، امروز هم مدعیان دروغین خط امام، خامنه‌ای عزیز را نشانه رفته‌اند تا مگر باز هم تاریخ را در کوچه پس‌کوچه‌های تنگ و تاریک تکرار کنند و باز هم آه ولی را با سینه چاه پیوند زنند. اما بر ما چه خواهد رفت، اگر فرق روزگار را درنیابیم. ضربتی که ابن‌ملجم‌ها در فتنه اخیر می‌خواستند فرود ‌آورند بیش از آنکه خون به راه اندازد، خون به دل می‌کند و این یعنی فتنه‌ای دیگر؛ ابن‌ملجم‌های تاریخ این بار می‌خواهند علی‌(ع) بماند اما نه کاری با سپاه جمل داشته باشد، نه با مردان صفین دشمنی ورزد و نه در سر سودای نابودی خوارج را بپروراند. زنهار! علی به ما آموخت؛ یار و اغیار را نمی‌توان به هم دوخت. اگر علی (ع) باشد، دنیا جای مناسبی برای جولان ناجوانمردان نیست. علی (ع) و دشمنش را نمی‌توان با هم جمع کرد. عاقبت تیغ عدالت، سراغ خانه امن و راحت خواص بی‌اخلاص را نیز خواهد گرفت.