از زمان جدایی، مردم این 2 کشور به یکدیگر به چشم رقیب یا حتی دشمن نگاه می‌کنند. مردم سنگاپور برای سرگرم شدن و تفریح هم به دستور و فرمان نیاز دارند و یکی از اعضای کابینه زمانی گفته بود: «ما باید این موضوع سرگرمی را بسیار جدی دنبال کنیم». مالزیایی‌ها را اما بیشتر عموزاده‌های سرخورده، تنبل و دهاتی به حساب می‌آورند که آسوده خاطر دور هم می‌نشینند، می‌نوشند و خوش می‌گذرانند. مالزیایی‌ها هم از سوی دیگر سنگاپوری‌ها را خویشاوندان شهرنشین خود می‌دانند که بی‌اندازه جاه‌طلب و بلندپروازند، پرخاشگر و ستیزه‌جو و البته ناتوان در برخورداری از تفریح و سرگرمی بدون دستور و بخشنامه دولتی. روی دیوارهای اتاق بسیاری از کارکنان فوتبال مالزی کاریکاتوری را شاهد بودم. این کاریکاتور 2 مالزیایی را نشان می‌دهد که در سکوهای یک ورزشگاه فوتبال به تماشای بازی مالزی و سنگاپور نشسته‌اند. بخشی از ورزشگاه پر از تابلوهای هشدار دهنده است: «آب دهان نیندازید!»، «صحبت نکنید!»، «استفاده از تلفن همراه ممنوع!»، «داد و فریاد قدغن!»، «آدامس نجوید!» و سرانجام یک مالزیایی به دیگری می‌گوید: «اه، اینا برای طرفدارای سنگاپوره!»
باید این طور خلاصه کرد که هر 2 طرف به هیچ عنوان نمی‌خواهند به دیگری باج داده و برابر آنها بازنده باشند. از همین رو حتی یک مسابقه فوتبال میان تیمی استانی همچون «ساراواک» و سنگاپور باید رقابتی جانانه و سخت از آب در می‌آمد.
منحنی شرط‌بندی مجموع همه شرط‌بندی‌ها در یک مسابقه مشخص را بازتاب می‌دهد. این منحنی چیزی شبیه به بورس اوراق بهادار است. درست همان‌گونه که سرمایه‌گذاری هر صبح راس ساعت 9 می‌تواند سهمی از کارخانه جنرال موتورز را در ازای پرداخت یکصد دلار خریداری کند و سپس شاهد باشد که این سهم ظهرها، زمانی که نتیجه داد و ستد‌ها در بازار آمریکای شمالی معلوم می‌شود، 80 دلار بها دارد، یک منحنی شرط‌بندی نیز از این امکان برخوردار است که درباره یک مسابقه دست‌خوش تغییر شده و بالا و پایین شود. پای مهاجم برجسته یکی از 2 تیم می‌شکند و منحنی به سرعت اوج می‌گیرد، چرا که بیشتر شرط‌بندها روی تیم حریف ستاره آسیب‌دیده شرط‌بندی می‌کنند. تیم دیگر هم خبر می‌دهد که دروازه‌بان موفقش در جام‌جهانی از آسیب‌دیدگی بازگشته است و شاید منحنی شرط‌بندی باز هم اوج بگیرد.
البته این‌گونه خبرهای مهم و جنجالی نادر هستند. زمانی که تنظیم‌کنندگان نرخ‌های شرط‌بندی می‌نشینند و نسبت‌ها در یک بازی را معین می‌کنند، این کار را با نهایت دقت انجام می‌دهند. آنها باید این کار را انجام بدهند، چرا که درآمد و عایدی آنها نه تنها به برآوردهای دقیق احتمال‌ها که به پیش‌بینی دقیق درباره اینکه نتیجه بازی از دید هواداران چگونه خواهد بود، نیز بستگی دارد. از همین رو آنها درباره فهرست بازیکنان آسیب‌دیده هم فکر می‌کنند، همچنین درباره نسبت‌های دیگران؛ در صورتی که رقیب اطلاعاتی داشته باشد و آنچه را که خودشان در اختیار ندارند. آنها از آمارهایی برخوردارند، از جمله اینکه کدام تیم در بازی‌های خانگی‌اش قدرتمندتر، کدام تیم در باران بهتر و سرانجام اینکه کدام تیم در شروع بازی بهتر است. آمارهایی که آنها با شور و شوق تمام به مطالعه‌شان می‌پردازند.
کیم 2 ساعت مانده به شروع بازی متوجه شد که منحنی شرط‌بندی بشدت شروع به نوسان کرده است. این منحنی به یک نتیجه خاص منتهی می‌شد. نه تنها اینکه یک تیم برنده خواهد شد که مسابقه دست‌کم 9 گل دربر خواهد داشت. این نتیجه بسیار غیرمعمول است (بیشتر بازی‌های فوتبال در مجموع 2 یا 3 گل دارند) و بر این اساس نسبت‌ها به رقم تقریبی 30 به یک رسیدند. در 2 ساعت بعد افراد بسیاری روی مجموع 9 گل و یا اینکه منحنی شرط‌بندی فرو می‌پاشد، شرط بستند. این نسبت‌ها از 30 به یک به 5/1 به یک سقوط کرد؛ یعنی اینکه قماربازی که 2 ساعت پیش از بازی روی به ثمر رسیدن 9 گل از سوی هر 2 تیم شرط می‌بست، برای هر دلاری که می‌پرداخت، 30 دلار دریافت می‌کرد. در شروع بازی این 30 دلار دریافتی به تنها 50/1 دلار رسید.
در بازار شرط‌بندی چنین تغییر بزرگی در عمل هیچگاه وجود نداشت، در جایی که تغییر 4 یا 5 دلاری نسبت‌ها در طول هفته بسیار مورد توجه خواهد بود. تغییر 28 دلاری را می‌توان با یکشنبه سیاه مقایسه کرد. با 24 اکتبر 1929، زمانی که بورس نیویورک دچار سقوط شد و فرو پاشید. زمانی که مدیریت تیم از این هجوم به بنگاه‌های شرط‌بندی خبردار شد، می‌خواست جلوی تبانی را بگیرد. از خود پرسید، چه کسی بازی را به هم زد. سپس بازیکنان هم موافقتشان را برای توقف تبانی اعلام کردند. آنها یک‌صدا قول دادند که نهایت توانشان را به کار گرفته و بهترین بازی‌شان را ارائه دهند.
نتیجه چه بود؟ درست همانی که منحنی شرط‌بندی پیش‌بینی کرده بود: تیمی رقیبش را 7 بر 2 برد. 9 گل به ثمر رسید. سنگاپوری‌ها چندصد هزار دلار باختند. گمان می‌رود که بازی از سوی گروهی دست‌خوش تبانی قرار گرفته بود که کنترلش بر داده‌ها را از دست داده و همین باعث به پا شدن «توفان در بازار» شد و وجهه فوتبال آسیا باز هم خدشه‌دار شد.
ترجمه: محمد علیجانی بائی
پیروزی‌های مطمئن (29)
از زمان جدایی، مردم این 2 کشور به یکدیگر به چشم رقیب یا حتی دشمن نگاه می‌کنند. مردم سنگاپور برای سرگرم شدن و تفریح هم به دستور و فرمان نیاز دارند و یکی از اعضای کابینه زمانی گفته بود: «ما باید این موضوع سرگرمی را بسیار جدی دنبال کنیم». مالزیایی‌ها را اما بیشتر عموزاده‌های سرخورده، تنبل و دهاتی به حساب می‌آورند که آسوده خاطر دور هم می‌نشینند، می‌نوشند و خوش می‌گذرانند. مالزیایی‌ها هم از سوی دیگر سنگاپوری‌ها را خویشاوندان شهرنشین خود می‌دانند که بی‌اندازه جاه‌طلب و بلندپروازند، پرخاشگر و ستیزه‌جو و البته ناتوان در برخورداری از تفریح و سرگرمی بدون دستور و بخشنامه دولتی. روی دیوارهای اتاق بسیاری از کارکنان فوتبال مالزی کاریکاتوری را شاهد بودم. این کاریکاتور 2 مالزیایی را نشان می‌دهد که در سکوهای یک ورزشگاه فوتبال به تماشای بازی مالزی و سنگاپور نشسته‌اند. بخشی از ورزشگاه پر از تابلوهای هشدار دهنده است: «آب دهان نیندازید!»، «صحبت نکنید!»، «استفاده از تلفن همراه ممنوع!»، «داد و فریاد قدغن!»، «آدامس نجوید!» و سرانجام یک مالزیایی به دیگری می‌گوید: «اه، اینا برای طرفدارای سنگاپوره!»
باید این طور خلاصه کرد که هر 2 طرف به هیچ عنوان نمی‌خواهند به دیگری باج داده و برابر آنها بازنده باشند. از همین رو حتی یک مسابقه فوتبال میان تیمی استانی همچون «ساراواک» و سنگاپور باید رقابتی جانانه و سخت از آب در می‌آمد.
منحنی شرط‌بندی مجموع همه شرط‌بندی‌ها در یک مسابقه مشخص را بازتاب می‌دهد. این منحنی چیزی شبیه به بورس اوراق بهادار است. درست همان‌گونه که سرمایه‌گذاری هر صبح راس ساعت 9 می‌تواند سهمی از کارخانه جنرال موتورز را در ازای پرداخت یکصد دلار خریداری کند و سپس شاهد باشد که این سهم ظهرها، زمانی که نتیجه داد و ستد‌ها در بازار آمریکای شمالی معلوم می‌شود، 80 دلار بها دارد، یک منحنی شرط‌بندی نیز از این امکان برخوردار است که درباره یک مسابقه دست‌خوش تغییر شده و بالا و پایین شود. پای مهاجم برجسته یکی از 2 تیم می‌شکند و منحنی به سرعت اوج می‌گیرد، چرا که بیشتر شرط‌بندها روی تیم حریف ستاره آسیب‌دیده شرط‌بندی می‌کنند. تیم دیگر هم خبر می‌دهد که دروازه‌بان موفقش در جام‌جهانی از آسیب‌دیدگی بازگشته است و شاید منحنی شرط‌بندی باز هم اوج بگیرد.
البته این‌گونه خبرهای مهم و جنجالی نادر هستند. زمانی که تنظیم‌کنندگان نرخ‌های شرط‌بندی می‌نشینند و نسبت‌ها در یک بازی را معین می‌کنند، این کار را با نهایت دقت انجام می‌دهند. آنها باید این کار را انجام بدهند، چرا که درآمد و عایدی آنها نه تنها به برآوردهای دقیق احتمال‌ها که به پیش‌بینی دقیق درباره اینکه نتیجه بازی از دید هواداران چگونه خواهد بود، نیز بستگی دارد. از همین رو آنها درباره فهرست بازیکنان آسیب‌دیده هم فکر می‌کنند، همچنین درباره نسبت‌های دیگران؛ در صورتی که رقیب اطلاعاتی داشته باشد و آنچه را که خودشان در اختیار ندارند. آنها از آمارهایی برخوردارند، از جمله اینکه کدام تیم در بازی‌های خانگی‌اش قدرتمندتر، کدام تیم در باران بهتر و سرانجام اینکه کدام تیم در شروع بازی بهتر است. آمارهایی که آنها با شور و شوق تمام به مطالعه‌شان می‌پردازند.
کیم 2 ساعت مانده به شروع بازی متوجه شد که منحنی شرط‌بندی بشدت شروع به نوسان کرده است. این منحنی به یک نتیجه خاص منتهی می‌شد. نه تنها اینکه یک تیم برنده خواهد شد که مسابقه دست‌کم 9 گل دربر خواهد داشت. این نتیجه بسیار غیرمعمول است (بیشتر بازی‌های فوتبال در مجموع 2 یا 3 گل دارند) و بر این اساس نسبت‌ها به رقم تقریبی 30 به یک رسیدند. در 2 ساعت بعد افراد بسیاری روی مجموع 9 گل و یا اینکه منحنی شرط‌بندی فرو می‌پاشد، شرط بستند. این نسبت‌ها از 30 به یک به 5/1 به یک سقوط کرد؛ یعنی اینکه قماربازی که 2 ساعت پیش از بازی روی به ثمر رسیدن 9 گل از سوی هر 2 تیم شرط می‌بست، برای هر دلاری که می‌پرداخت، 30 دلار دریافت می‌کرد. در شروع بازی این 30 دلار دریافتی به تنها 50/1 دلار رسید.
در بازار شرط‌بندی چنین تغییر بزرگی در عمل هیچگاه وجود نداشت، در جایی که تغییر 4 یا 5 دلاری نسبت‌ها در طول هفته بسیار مورد توجه خواهد بود. تغییر 28 دلاری را می‌توان با یکشنبه سیاه مقایسه کرد. با 24 اکتبر 1929، زمانی که بورس نیویورک دچار سقوط شد و فرو پاشید. زمانی که مدیریت تیم از این هجوم به بنگاه‌های شرط‌بندی خبردار شد، می‌خواست جلوی تبانی را بگیرد. از خود پرسید، چه کسی بازی را به هم زد. سپس بازیکنان هم موافقتشان را برای توقف تبانی اعلام کردند. آنها یک‌صدا قول دادند که نهایت توانشان را به کار گرفته و بهترین بازی‌شان را ارائه دهند.
نتیجه چه بود؟ درست همانی که منحنی شرط‌بندی پیش‌بینی کرده بود: تیمی رقیبش را 7 بر 2 برد. 9 گل به ثمر رسید. سنگاپوری‌ها چندصد هزار دلار باختند. گمان می‌رود که بازی از سوی گروهی دست‌خوش تبانی قرار گرفته بود که کنترلش بر داده‌ها را از دست داده و همین باعث به پا شدن «توفان در بازار» شد و وجهه فوتبال آسیا باز هم خدشه‌دار شد.
ترجمه: محمد علیجانی بائی
ارسال نظر
پربیننده