هیچکس در عالم پیدا نمی‌شود که دوستش نداشته باشد، همه آدم‌ها و حتی پرندگان تا فرصت آزاد پیدا می‌کنند و کمی هم از نظر وضع مالی رضایت دارند، این کلمه را اجرا می‌کنند. «سفر» مخالف «حضر» است. حضر یعنی ماندن و حضور داشتن و سفر هم نماندن و رفتن. رفتن مصدر تکامل و تعالی بخشی است. رود در پی رفتن زنده است و به دریا می‌رسد. روز در پی رفتن عزیز می‌شود و جان کسی هم اگر برای کسی در می‌رود نیز نشانه عزت و محبوبیت طرف مقابل است. پس باید نماند و حرکت کرد و جریان داشت تا به مرداب تبدیل نشد.
صوفی نشود صافی تا در نکشد جامی
بسیار سفر باید تا پخته شود خامی
سفر در عالم معنوی و عرفانی انواعی دارد که معروف‌ترین آنها یکی سیروسفر انفسی و دیگری سیر و سفر آفاقی است. سفر در خویش و راز خلقت خویش و رسیدن به خالق و سفر به آفاق خلقت و پی‌بردن به رمز و راز و زیبایی‌های خلقت و در نتیجه رسیدن به خالق آن. اما متاسفانه سفرهای ما معمولاً بسیار اندک با معرفت و تفکر همراه است و به همین جهت پس از سفر فقط خوشی‌ها و تفریحات را به ذهن می‌سپاریم و غافل از این همه رمز و رازها و زیبایی‌ها که می‌توان به سادگی خدا را در آنها دید و با او حرف‌ها زد. اما برخی نه تنها در این وادی‌ها سیر نمی‌کنند بلکه خوشی‌های دیگران را نیز به تلخی و ناخوشی تبدیل می‌کنند و با کوله‌باری از ندامت و حسرت یا به خانه بر می‌گردند و یا برای هیچ وقت برنمی‌گردند. خروج از هنجارهای ارزشمند و خودسری‌ها و سبکسری‌ها و لج‌بازی‌های غیرعاقلانه و در مجموع بهره نبردن از قانون و خرد، موجبات این تیره بختی‌ها را رقم می‌زنند. قرار نیست که خانواده‌ای خدای ناکرده با حذف یکی یا بیش‌تر از اعضای خانواده به خانه برگردد و عمری سیاه‌پوش شود، قرار نیست که چند جوان با بی‌معرفتی خود باعث تیره‌بختی دیگران شوند و تا پایان عمر عذاب وجدان داشته باشند، قرار نیست در جاده‌ها فقط آژیر آمبولانس شنیده شود؛ قرار است که با تامل در زیبایی‌ها و لذت بردن از با هم بودن و رفع خستگی،شاد و سالم و سرحال به خانه برگردیم. چه قدر وحشتناک است که شاهد جای خالی عزیزانمان باشیم. سفر
هیچکس در عالم پیدا نمی‌شود که دوستش نداشته باشد، همه آدم‌ها و حتی پرندگان تا فرصت آزاد پیدا می‌کنند و کمی هم از نظر وضع مالی رضایت دارند، این کلمه را اجرا می‌کنند. «سفر» مخالف «حضر» است. حضر یعنی ماندن و حضور داشتن و سفر هم نماندن و رفتن. رفتن مصدر تکامل و تعالی بخشی است. رود در پی رفتن زنده است و به دریا می‌رسد. روز در پی رفتن عزیز می‌شود و جان کسی هم اگر برای کسی در می‌رود نیز نشانه عزت و محبوبیت طرف مقابل است. پس باید نماند و حرکت کرد و جریان داشت تا به مرداب تبدیل نشد.
صوفی نشود صافی تا در نکشد جامی
بسیار سفر باید تا پخته شود خامی
سفر در عالم معنوی و عرفانی انواعی دارد که معروف‌ترین آنها یکی سیروسفر انفسی و دیگری سیر و سفر آفاقی است. سفر در خویش و راز خلقت خویش و رسیدن به خالق و سفر به آفاق خلقت و پی‌بردن به رمز و راز و زیبایی‌های خلقت و در نتیجه رسیدن به خالق آن. اما متاسفانه سفرهای ما معمولاً بسیار اندک با معرفت و تفکر همراه است و به همین جهت پس از سفر فقط خوشی‌ها و تفریحات را به ذهن می‌سپاریم و غافل از این همه رمز و رازها و زیبایی‌ها که می‌توان به سادگی خدا را در آنها دید و با او حرف‌ها زد. اما برخی نه تنها در این وادی‌ها سیر نمی‌کنند بلکه خوشی‌های دیگران را نیز به تلخی و ناخوشی تبدیل می‌کنند و با کوله‌باری از ندامت و حسرت یا به خانه بر می‌گردند و یا برای هیچ وقت برنمی‌گردند. خروج از هنجارهای ارزشمند و خودسری‌ها و سبکسری‌ها و لج‌بازی‌های غیرعاقلانه و در مجموع بهره نبردن از قانون و خرد، موجبات این تیره بختی‌ها را رقم می‌زنند. قرار نیست که خانواده‌ای خدای ناکرده با حذف یکی یا بیش‌تر از اعضای خانواده به خانه برگردد و عمری سیاه‌پوش شود، قرار نیست که چند جوان با بی‌معرفتی خود باعث تیره‌بختی دیگران شوند و تا پایان عمر عذاب وجدان داشته باشند، قرار نیست در جاده‌ها فقط آژیر آمبولانس شنیده شود؛ قرار است که با تامل در زیبایی‌ها و لذت بردن از با هم بودن و رفع خستگی،شاد و سالم و سرحال به خانه برگردیم. چه قدر وحشتناک است که شاهد جای خالی عزیزانمان باشیم. ارسال نظر
پربیننده