۲۰/آبان/۱۴۰۵
|
۰۱:۴۵

حکمت عبادات

نکوهش شکمبارگی ماه مبارک رمضان فرصت مناسبی است برای پی بردن به اسرار عالم، باید به همان مقدار غذایی که نیروی انسان را تامین می‌کند بسنده کرد. هیچ‌کس با پرخوری به جایی نمی‌رسد، در تعبیرات اخلاقی اسلام آمده است: «ما ملأ آدمی وعاءً شراً من البطن»: انسان هیچ ظرفی را به بدی ظرف شکم پر نکرده است، شکم که پر شد راه فهم مسدود می‌شود، انسان پرخور هرگز چیزفهم نیست و هرگز به اسرار و باطن عالم پی نخواهد برد. شکمبارگی، بی‌ارادگی و خمودی می‌آورد و رعایت اعتدال در خوردن، سلامتی، طول عمر و نورانیت به دل می‌بخشد. خوردن بیش از حد، هم روح را سرگرم می‌کند تا غذای زائد، هضم شود و هم بدن را به سوخت و ساز بیشتری وادار می‌سازد و سرانجام انسان را زودتر از موعد از پا درمی‌آورد، نوعا انسان‌های پرخور، عمر طولانی ندارند. زیاده‌روی در خوردن، بر کسالت و خواب می‌افزاید. وقتی اصحاب رسول خدا (ص) حضور آن حضرت شرفیاب می‌شدند، حضرت از آنان می‌پرسید: «هل من مبشرات» شب گذشته چه خوابی دیدید که موجب بشارت باشد؟ انسان می‌خوابد که چیز بفهمد نه آنکه زیاد بخورد تا بیشتر بخوابد. در حالت امیرمومنان سلام الله علیه نقل شده، حضرت روزی به باغبانش فرمود: غذایی داری؟ عرض کرد: غذای ساده‌ای دارم که شایسته شما نیست، از کدوی بی‌روغن غذایی تهیه کرده‌ام، فرمود: حاضر کن! حضرت دست‌ها را شست و آن غذا را میل فرمود، سپس به شکم خود اشاره کرد و گفت: شکمی که با این غذای ساده سیر می‌شود! بدا به حال کسی که شکم او وی را به آتش ببرد. آیت الله جوادی آملی
ارسال نظر
captcha
پربیننده