1- برای تیمی که از افتخاراتش در دهه جاری تنها به 2 جام قهرمانی (آن هم با اسانس معجزه) می‌توان اشاره کرد نه‌تنها تساوی با قعرنشین بوشهری هیچ جای شگفتی ندارد که حتی بعد از باخت هم باید به مثابه همه روزهای بی‌جامی دهه 80 قرص فراموشی خورد و جرعه بی‌خیالی سر کشید. این همان قرمز محبوب شماست که رکورد تعویض مدیرعامل را دارد وااسفا که اکثرشان با شعار تغییر و صید افتخار آمدند اما از بازتاب روزگار تنها بد و بیراه بدرقه خروج‌شان شد. پرسپولیس با قعرنشین بوشهری در تهران و آن هم برابر چشمان بیش از 60 هزار هوادار خودی مساوی می‌گیرد، پرسپولیس با وعده پیروزی پر گل برابر شاهین، سحر هوادارانش را به افطار می‌رساند اما آن چیزی که از افطار تا سحر بعدی به آنها می‌هد همان حس پرتکرار اکثر روزهای دهه خاکستری 80 است؛ حسرت، افسوس و لعنت به نفسی که او را فریفت تا با اتوبوس به تماشای مثلا فوتبال گران‌سواران سرخ بیاید. مقصر کیست؟ قطعا نمی‌توان همه را به گردن آن به اصطلاح مدیران انداخت.
2- یک دهه قبل در همین ورزشگاه سیمانی غرب تهران یک حادثه خارق‌العاده رخ داد که نمونه مشابهش را در کمتر جایی از جهان می‌توانستید یافت کنید؛ آن روز علی پروین که دوشنبه شب آرام در vip نشسته بود در همان جایی قرار داشت که امروز حسین عبدی می‌نشیند، پرسپولیس توان عبور از پاس (که آن وقت هنوز واقعا پاس بود) را نداشت و در ترکیب اصلی آن تیم، 2 نفر روی اعصاب تماشاگران سمباده می‌کشیدند؛ یکی‌شان همین حسین عبدی، مرد جنتلمن امروز بود که روزهای پایانی فوتبالش را طی می‌کرد و دیگری اسماعیل حلالی. درست در همان دقایقی که پرسپولیس به شاهین گل زد، صبر تماشاگران همیشه صبور قرمز به سر آمد و آنها با همه احترامی که برای اسطوره‌شان قائل بودند از شعار معروف «حیا کن رها کن» برای بازیکنان نام برده استفاده کردند. فوتبال عبدی به پایان رسید و دیگر حلالی هرگز آن بازیکن سابق نشد. حالا تاریخ به نوع دیگری تکرار می‌شود؛ زلاتکو کرانچار در 6 بازی به صورت کامل و بدون تعویض از حسین بادامکی استفاده می‌کند. آنچه وظیفه رسانه مکتوب بود انتقاد از نوع بازی پراشتباه مردی است که به اشتباه شماره فاخر 11 را بر تن کرده؛ همویی که فصل قبل حتی سانتیمتری جا روی نیمکت هم نداشت و تنها مجاز بود بدون خرید بلیت از روی سکو بازی بهادر عبدی با پیراهن پرسپولیس را به تماشا بنشیند. کرانچار در هر 6 بازی گذشته برای توجیه این حضور شائبه‌انگیز گفت من از بادامکی رضایت دارم اما حالا مالکان اصلی پرسپولیس صبرشان تمام شده است. آیا گوش زلاتکو قبل از ضربه پنالتی باقری صدای اعتراض را شنید؟ حسین عبدی که خود روزی سیبل این اعتراضات بود برای مافوقش شرح ماوقع داد، شاه‌مهره او چگونه سکوها را به آتش کشیده است؟ اما باز هم مشکل قرمزها او نیست. فرم و محتوای بازی پرسپولیس، تعویض‌ها و ترکیب اصلی‌اش ایراد دارد که شوربختانه شماره 7 قبلی و 11 فعلی،کاریکاتوروار آن میانه توپ لو می‌دهد تا شعار «حیا کن» را بشنود.
3- تیمی که 8 سال دهه جاری را تنها با 2 جام به اینجا رسانده بار سنگینی برای قهرمانی در لیگ نهم ندارد اصلا متابولیسم فکری تماشاگرانش اینچنین است که با وعده قهرمانی استارت بزنند و نم‌نمک به همان رده پنجم و ششم بسنده کنند؛ تیمی که اول بازیکن با نظر مدیرش می‌خرد سپس مربی برایش پیدا می‌کند نباید از تساوی با قعرنشین بوشهر شوکه شود. اینجا همه چیز سرجای خویش است و مطمئنا کسی به خاطر تساوی خودکشی نمی‌کند. تنها یک تمنا برای پرسپولیسی‌ها می‌ماند؛ کسی آنها را فریب ندهد که تیمی می‌سازد هجومی و کوبنده و قهرمان چرا که با شماره 11 و 10 و آن چند خرید جالب دیگر نهایتا می‌توان تیمی مثل شاهین را با پنالتی مشکوک در تهران برد؛ البته اگر معمارش معمارزاده نباشد... .
در شبی که پرسپولیس شکار شاهین شد
بادام بی‌مغز زلاتکو کرانچار
1- برای تیمی که از افتخاراتش در دهه جاری تنها به 2 جام قهرمانی (آن هم با اسانس معجزه) می‌توان اشاره کرد نه‌تنها تساوی با قعرنشین بوشهری هیچ جای شگفتی ندارد که حتی بعد از باخت هم باید به مثابه همه روزهای بی‌جامی دهه 80 قرص فراموشی خورد و جرعه بی‌خیالی سر کشید. این همان قرمز محبوب شماست که رکورد تعویض مدیرعامل را دارد وااسفا که اکثرشان با شعار تغییر و صید افتخار آمدند اما از بازتاب روزگار تنها بد و بیراه بدرقه خروج‌شان شد. پرسپولیس با قعرنشین بوشهری در تهران و آن هم برابر چشمان بیش از 60 هزار هوادار خودی مساوی می‌گیرد، پرسپولیس با وعده پیروزی پر گل برابر شاهین، سحر هوادارانش را به افطار می‌رساند اما آن چیزی که از افطار تا سحر بعدی به آنها می‌هد همان حس پرتکرار اکثر روزهای دهه خاکستری 80 است؛ حسرت، افسوس و لعنت به نفسی که او را فریفت تا با اتوبوس به تماشای مثلا فوتبال گران‌سواران سرخ بیاید. مقصر کیست؟ قطعا نمی‌توان همه را به گردن آن به اصطلاح مدیران انداخت.
2- یک دهه قبل در همین ورزشگاه سیمانی غرب تهران یک حادثه خارق‌العاده رخ داد که نمونه مشابهش را در کمتر جایی از جهان می‌توانستید یافت کنید؛ آن روز علی پروین که دوشنبه شب آرام در vip نشسته بود در همان جایی قرار داشت که امروز حسین عبدی می‌نشیند، پرسپولیس توان عبور از پاس (که آن وقت هنوز واقعا پاس بود) را نداشت و در ترکیب اصلی آن تیم، 2 نفر روی اعصاب تماشاگران سمباده می‌کشیدند؛ یکی‌شان همین حسین عبدی، مرد جنتلمن امروز بود که روزهای پایانی فوتبالش را طی می‌کرد و دیگری اسماعیل حلالی. درست در همان دقایقی که پرسپولیس به شاهین گل زد، صبر تماشاگران همیشه صبور قرمز به سر آمد و آنها با همه احترامی که برای اسطوره‌شان قائل بودند از شعار معروف «حیا کن رها کن» برای بازیکنان نام برده استفاده کردند. فوتبال عبدی به پایان رسید و دیگر حلالی هرگز آن بازیکن سابق نشد. حالا تاریخ به نوع دیگری تکرار می‌شود؛ زلاتکو کرانچار در 6 بازی به صورت کامل و بدون تعویض از حسین بادامکی استفاده می‌کند. آنچه وظیفه رسانه مکتوب بود انتقاد از نوع بازی پراشتباه مردی است که به اشتباه شماره فاخر 11 را بر تن کرده؛ همویی که فصل قبل حتی سانتیمتری جا روی نیمکت هم نداشت و تنها مجاز بود بدون خرید بلیت از روی سکو بازی بهادر عبدی با پیراهن پرسپولیس را به تماشا بنشیند. کرانچار در هر 6 بازی گذشته برای توجیه این حضور شائبه‌انگیز گفت من از بادامکی رضایت دارم اما حالا مالکان اصلی پرسپولیس صبرشان تمام شده است. آیا گوش زلاتکو قبل از ضربه پنالتی باقری صدای اعتراض را شنید؟ حسین عبدی که خود روزی سیبل این اعتراضات بود برای مافوقش شرح ماوقع داد، شاه‌مهره او چگونه سکوها را به آتش کشیده است؟ اما باز هم مشکل قرمزها او نیست. فرم و محتوای بازی پرسپولیس، تعویض‌ها و ترکیب اصلی‌اش ایراد دارد که شوربختانه شماره 7 قبلی و 11 فعلی،کاریکاتوروار آن میانه توپ لو می‌دهد تا شعار «حیا کن» را بشنود.
3- تیمی که 8 سال دهه جاری را تنها با 2 جام به اینجا رسانده بار سنگینی برای قهرمانی در لیگ نهم ندارد اصلا متابولیسم فکری تماشاگرانش اینچنین است که با وعده قهرمانی استارت بزنند و نم‌نمک به همان رده پنجم و ششم بسنده کنند؛ تیمی که اول بازیکن با نظر مدیرش می‌خرد سپس مربی برایش پیدا می‌کند نباید از تساوی با قعرنشین بوشهر شوکه شود. اینجا همه چیز سرجای خویش است و مطمئنا کسی به خاطر تساوی خودکشی نمی‌کند. تنها یک تمنا برای پرسپولیسی‌ها می‌ماند؛ کسی آنها را فریب ندهد که تیمی می‌سازد هجومی و کوبنده و قهرمان چرا که با شماره 11 و 10 و آن چند خرید جالب دیگر نهایتا می‌توان تیمی مثل شاهین را با پنالتی مشکوک در تهران برد؛ البته اگر معمارش معمارزاده نباشد... .
ارسال نظر
پربیننده