امیدوارم تقید برده‌وار به واقعیت نداشته باشم

حمید شرفیان چه چیز در فیلم‌هایی که به مردان قانون و قانون‌شکن‌ها مربوط می‌شود شما را به سمت خود می‌کشاند؟ به‌طور خاص درباره دیلینجر باید بگویم که رازهای زندگی او مرا به خود جلب کرد. او بسیار درخشان و در عین حال در کاری که انجام می‌داد بسیار عالی بود. از او به عنوان یکی از بزرگ‌ترین سارقان بانک در تاریخ آمریکا یاد می‌شود، اما او به تمام معنا، هم‌عصر زمان خود بود. او سرقت‌های خود را با دقت و دوراندیشی بسیار طرح‌ریزی می‌کرد. آنها از تکنیک‌هایی استفاده می‌کردند که برگرفته از فنون نظامی بود. در واقع دورانی که او در زندان سپری کرد مثل دوره کارآموزی برای سرقت بود. پس معتقدید او در زمانی زندگی می‌کرد که... . او نیروی محرکه 3 یا 4 زندگی را در یک زندگی خلاصه کرد. هرچند مدت بروز و ظهور این نیروی محرکه تنها 13 ماه طول کشید، دوره‌ای که بشدت روشن بود. چرا در این فیلم از کریستین بیل در نقش پارویس استفاده کردید؟ آیا این صحت دارد که او در تمام مدت با لهجه این شخصیت صحبت می‌کرد؟ درست است، اما هر هنرپیشه‌ای با دیگری تفاوت دارد. بعضی از هنرپیشه‌ها همین که برای ایفای نقش حاضر می‌شوند کماکان در شخصیت خود قرار دارند، اما بعضی هم، منظورم نابغه‌هایی مثل استفن گراهام است، در عرض 2 روز لهجه مخصوص شیکاگو را یاد می‌گیرند که این واقعا شگفت‌آور بود. همین که فرمان کات را می‌دادیم او دوباره بازمی‌گشت. من به سختی می‌فهمیدم که او چه می‌گوید. باید بگویم برای فهمیدن حرف زدن او نیاز به زیرنویس داشتم، اما کریستین فرق داشت. او درست مثل کسی است (شخصیتی که قرار است آن را بازی کند) كه به عمق استخر شیرجه می‌زند و در تمام مدت همانجا باقی می‌ماند. همین هم باعث شده شخصیت ملوین پارویس (با بازی کریستین بیل) به اندازه دیلینجر مسحورکننده شود. شما اینطور فکر نمی‌کنید؟ اگر شما فرهنگ آمریکا و روند مهاجرت آن را بدانید، متوجه خواهید شد که پارویس متعلق به مردمی است که در سال‌های 1600 در آمریکا ساکن شدند. آنها اهل قسمت‌های ثروتمند جنوب انگلستان بودند و بهترین زمین را که همان ویرجینیا و کارولینای جنوبی بود در اختیار داشتند. او یک مرد جوان غیرقابل انعطاف است با خصیصه‌ها، مشخصات و عقاید دلیرانه بنابراین من به کسی نیاز داشتم که بتواند آن ارزش‌ها را در آغوش بگیرد و فردی که برای این کار انتخاب شد کریستین بیل بود. او همان کسی بود که من احتیاج داشتم. کارکردن با او مثل رویا بود. آیا به شخصیت دیلینجر حالت خیالی هم داده بودید؟ رسانه‌ها چنین کاری را نکردند بلکه گزارش‌هاي خبری آن زمان این کار را انجام دادند. چیزی در دیلی نیوز دیدم، یک خبرنگار با او در کراون پوینت مصاحبه کرد و این مطلب را درباره او نوشت که چقدر او کاریزماتیک است و چقدر خوب صحبت می‌کند و اینکه اصلا با آن کلیشه‌ای که در ذهن آنها بود مطابقت نداشت با آنچه آنها از طبقه خلافکاران در ذهن داشتند که فردی با پوست تیره و پیشانی افتاده بود. او از طبقه متوسط جامعه بود که سعی می‌کرد تا در عرض 2 دقیقه این احساس را به شما بدهد که بهترین دوست او هستید. آنها سرقت‌های خودشان را با نظم بسیاری ترتیب می‌دادند و دارای امنیت عملیاتی بالایی بودند و او به خاطر دلایل بسیاری محبوب بود. دسترسی به لوکیشن‌هایی که می‌خواستید فیلم را در آنجا بسازید چقدر برای شما آسان بود تا اینکه آن محل‌ها را به آنچه در زمان دیلینجر بود، تبدیل کنید؟ کار بسیار دشواری بود و دلیل آن هم کاملا واضح است. شما ساختمانی را داشتید که متعلق به دهه 1920 بود و 3 تا ساختمان هم نبودند. وقتی ما در سالن تئاتر بیوگراف بودیم، بیوگراف واقعی را داشتیم، اما یک سال قبل از اینکه ما به آنجا برسیم، سایبان رویایی آن را خراب کرده بودند که این یک تراژدی بزرگ بود و البته ما مجبور شدیم آن را دوباره بسازیم. بعد هم مجبور شدیم تا سطح زمین را برای تمام آن ساختمان‌ها تغییر دهیم و برای تمام آن ساختمان‌ها نمای خارجی تدارک ببینیم و سنگ‌فرش و ریل مخصوص واگن‌های قدیمی را که در شهر تردد می‌کردند آماده کنیم. از محل دیگری هم برای فیلمبرداری استفاده کردید؟ در گوشه جنوب غربی ویسکانسین منطقه‌ای غیرعادی وجود دارد. از دهه 1860 یعنی بعد از جنگ داخلی تا سال‌های 1910 اقتصاد ویسکانسین به خاطر صنعت چوب و الوار دارای رشد چشمگیری شد. آن منطقه ثروتمند شد اما بعد از اینکه کار چوب و الوار به پایان راه خودش رسید، این منطقه‌ای که درباره اش حرف می‌زنم به خاطر نداشتن زمین‌های غنی برای کشاورزی (نسبت به سایر نقاط این ایالت) به نوعی از پیشرفت اقتصادی جا ماند. نکته جالب در این بود که شهرهای کوچکی که قبلا ساخته بودند هنوز پابر جا بود. این شهر‌ها خیلی خوب و سالم مانده بودند و فقط مغازه‌های فست فود نداشتند! وفاداری به واقعیت داستان چقدر اهمیت داشت؟ امیدوارم که تقید برده‌واری به واقعیت نداشته باشم. منظورم این است که نباید رفتن من به آن منطقه اینطور برداشت شود که من برای وابستگی بسیارم به واقعی بودن به آنجا رفتم. در واقع وقتی که واقعیت مساله اهمیت زیادی دارد یا اینکه شما در جست‌وجوی نوعی جادو هستید، رفتن به چنین شهری اهمیت می‌یابد بنابراین فیلمبرداری در آن منطقه جادویی و خوشایند بود. اینکه جانی‌دپ در تختخوابی از خواب می‌پرد (بر اثر صدای شلیک) که دیلینجر در آن خوابیده بود و اینکه او به همان سقفی خیره می‌شود که دیلینجر به آن خیره شد و بعد هم که از پنجره بیرون را نگاه می‌کند تا ببیند این حمله از کجاست در نوع خود یک پدیده است. همین مساله درباره محلی که دیلینجر کشته می‌شود و جانی‌دپ هم آن نقش را در همانجا به پایان می‌برد صدق می‌کند. در واقع این رفتار، نحوه فکر کردن و احساس هنرپیشه است که برای من اهمیت دارد و چیزهایی که به آنها اشاره کردم باعث می‌شود تا باور یا تعلیقی که از عدم باور باید در هنرپیشه ایجاد شود به وجود بیاید.