بیراه نیست اگر جان دیلینجر را به عنوان یکی از معروف‌ترین قهرمانان عامه مردم آمریکا محسوب کنیم. چه چیز باعث شد تا نقش چنین شخصیتی را بازی کنی؟
وقتی 10 سالم بود مجذوب جان دیلینجر بودم، نمی‌دانم چرا؟ شاید برای یک کودک این زیاد خوب نبود اما فکر می‌کنم به برقی که در چشم‌های او وجود داشت مربوط می‌شد... من نقش را به این خاطر انتخاب کردم که دیلینجر کسی بود که او را دشمن شماره یک ملت می‌خواندند اما وقتی خوب به مساله فکر می‌کردی او اصلا دشمن ملت نبود. همین برای من باعث شگفتی و در عین حال چالش برانگیز بود.
در تحقیقات خودت برای فیلم از چه منابعی استفاده کردی، آیا فیلم‌هایی که در گذشته درباره دیلینجر ساخته بودند را هم دیدی؟
دیلینجری که وارن اوتس در فیلمی از جان میلیوس، نقش آن را ایفا کرده بود بشدت در ذهن من مانده بود. مدت زیادی می‌شد که من آن فیلم را ندیده بودم اما به یاد دارم که فیلم مثل یک پالت نقاشی بود که به یکسری رنگ‌ها محدود شده باشد در حالی که می‌شد رنگ‌های بیشتری نیز به آن اضافه کرد. البته در واقع بعضی از اطلاعات درباره دیلینجر بعد از آن فیلم بیرون آمد و تعدادی از گفته‌های او بعد از آن منتشر شد بنابراین داستان گسترده‌تر از آن بود و ابعاد بیشتری نیز داشت.
بازی کنار استفن گراهام (بازیگر نقش نلسون) چطور بود؟
به نظرم او شگفت‌انگیز است. او برای من یکی از محبوب‌ترین هنرپیشه‌های تمام دوره‌هاست. استفن گراهام کسی است که من دوست دارم در همه فیلم‌هایی که از این به بعد بازی می‌کنم در کنارش باشم.
چطور با این واقعیت که حالا یک ستاره بسیار معتبر هستی روبه‌رو می‌شوی؟
همین قدر بگویم که اگر بتوانم هنگام مسواک زدن از آینه دوری کنم حتما این کار را خواهم کرد! به نظر من امنیت در عمیق‌ترین درجه بی‌خبری یافت می‌شود. اگر بتوانی از همه چیز بی‌خبر باشی آن وقت روبه‌راه خواهی بود. البته این خوب است که مطلع باشی و نگاهی هم به مسائل داشته باشی اما قضاوت کردن درباره آن مسائل مثل باتلاق تو را به پایین می‌کشد. من دوست ندارم خودم را در فیلم‌ها ببینم چون دوست ندارم از محصول کارم آگاه شوم. هرچند از پروسه آن خوشم می‌آید. این تقصیر من نیست...
اما با این کار می‌توانی به شهرت رسیدن خودت را تحلیل کنی، اینکه اصلاً فکر می‌کردی نوبت تو هم خواهد رسید؟
برای 20 سال، کارهای من از نظر صنعت سینما به‌عنوان یک شکست تعریف می‌شد. به همین خاطر هم در بیشتر آن 20 سال من به عنوان زهر در «باکس آفیس»(فهرست پرفروش‌ترین‌های هالیوود) تعریف می‌شدم! من هیچ چیز را پیرامون خودم تغییر ندادم تا اینکه آن فیلم کوچک (دزدان دریایی کارائیب) را بازی کردم. من آن شخصیت را هم درست مثل شخصیت‌های دیگری که بازی کرده بودم، از خود خلق کردم و تا مرز اخراج شدن از کار هم رفتم اما خدا را شکر اخراج نشدم، چون به نوعی زندگی مرا تغییر داد. من واقعا شکرگزارم که این پیچش ریشه‌ای(!) به وقوع پیوست اما اصلا این‌طور نیست که من از مسیر خودم خارج شده باشم تا این اتفاق بیفتد.
بازی کردن در نقش جان دیلینجر سخت‌تر بود یا ناخدا جک اسپارو در دزدان دریایی کارائیب؟
خب، بازی کردن در نقش کسی که قبلا وجود داشته و واقعی بوده مسؤولیت بیشتری دارد چون یک نوع حس مسؤولیت در برابر میراثی که آنها از خود بر جای گذاشته‌اند داریم. درباره جان دیلینجر این احساس حتی بیشتر هم بود، چون اطلاعات زیادی درباره او وجود دارد. مثلا ما می‌دانیم که او در ساعت 12:02 و زمانی که بانک مورد سرقت قرار گرفت، کجا بود اما درباره اینکه او واقعا چه کسی بود، یک جای خالی احساس می‌شود. فیلم‌هایی از او برجای مانده عکس‌های بی‌شماری هم از او موجود است اما منبع صوتی از او وجود ندارد. فقط طرز نگرش او بود و بس و من باید چیزهای زیادی را (درباره او) کشف می‌کردم مثلا اینکه آیا می‌توانم این مرد را بفهمم یا اینکه او چطور صحبت می‌کرد و صدایش چگونه بود؟ چیزی که در این راستا به من کمک کرد این بود که او در ایندیانا متولد و در آنجا بزرگ شده بود و از آنجا تا محل تولد و بزرگ شدن من 2 ساعت راه بود. اینجا بود که من فهمیدم صدای او چطور است چون زیاد متفاوت نبود.
دانستن اینکه تو در جایی هستی که چندین سال پیش خود دیلینجر در آنجا بود، چه تاثیری روی بازیگری تو گذاشت؟
این یکی از شگفت‌انگیزترین چیزهایی بود که مایکل مان به من ثابت کرد. اینکه عملا بتوانم دقیقا در جای پای او قدم بگذارم، از سالن تئاتر بیوگراف خارج شوم و دقیقا (حتی با دقتی در حد میلی‌متر) در جایی به زمین بیفتم که دیلینجر افتاد، سوررئال بود. لحظاتی بود که من حضور او و تایید او را احساس می‌کردم.
کارکردن با کریستین بیل چطور بود؟ آیا سبک بازی شما خیلی متفاوت از هم بود؟
نمی‌دانم شاید این‌طور باشد شاید هم نه... .
بازی کردن در نقش مقابل او چطور بود؟
خوب بود. البته من فقط در یک صحنه در کنار او بودم، به جز صحنه‌ای که در مقابل بیوگراف منتظر من بودند اما از صحنه‌ای که در سلول زندان بود خیلی خوشم آمد. در آنجا 2 مرد بودند که احترام زیادی برای هم قائل بودند و سعی می‌کردند زوایای مختلفی را پیش روی هم قرار دهند. واضح است که او یک هنرپیشه نابغه است و استعداد زیادی دارد. وقتی من و کریستین همدیگر را دیدیم، که البته خیلی هم زمان زیادی نبرد، شروع کردیم درباره فرزندانمان صحبت کردن و اینکه پدر بودن چه احساسی دارد، به همین راحتی.
کارکردن با مایکل‌مان چطور بود؟
من برای شخصیت مایکل مان و مهارت حرفه‌ای او احترام زیادی قائلم. در این فیلم من نکات خودم را مطرح می‌کردم و او هم نکات مد نظر خودش را و در نهایت به یک حد وسط می‌رسیدیم. همیشه این‌طور می‌شد.
خداحافظی با دیلینجر برایت سخت بود؟ اصلاً شخصیت‌هایی تاکنون بوده‌اند که خداحافظی با آنها برایت دشوار بوده باشد؟
چندتایی بودند اما جالب و در عین حال عجیب این است که هیچ‌وقت از آنها خداحافظی نمی‌کنم! نمی‌دانم این از نظر سلامت (روح) درست باشد یا نه، اما آنها همیشه در تو حضور دارند و می‌توانی به آنها دسترسی داشته باشی. خداحافظی با دیلینجر به این خاطر سخت بود که او مثل یک قوم و خویش بود اما از همه سخت‌تر خداحافظی با دست قیچی (ادوارد) بود، چون می‌توانستی بدون احساس خطر تا آن حد صادق و ناب و رو راست باشی. خداحافظی با لرد راچستر هم سخت بود. من برای 40 روز این فرصت را داشتم که او باشم. من احساس مسؤولیت عمیقی داشتم. مثل یک ماراتن که در پایانش نورها خاموش شد و همه جا در تاریکی فرو رفت. گفت‌وگو با جانی دپ به بهانه حضور در «دشمن ملت»
خداحافظی با «ادوارد دست‌قیچی» سخت بود
بیراه نیست اگر جان دیلینجر را به عنوان یکی از معروف‌ترین قهرمانان عامه مردم آمریکا محسوب کنیم. چه چیز باعث شد تا نقش چنین شخصیتی را بازی کنی؟
وقتی 10 سالم بود مجذوب جان دیلینجر بودم، نمی‌دانم چرا؟ شاید برای یک کودک این زیاد خوب نبود اما فکر می‌کنم به برقی که در چشم‌های او وجود داشت مربوط می‌شد... من نقش را به این خاطر انتخاب کردم که دیلینجر کسی بود که او را دشمن شماره یک ملت می‌خواندند اما وقتی خوب به مساله فکر می‌کردی او اصلا دشمن ملت نبود. همین برای من باعث شگفتی و در عین حال چالش برانگیز بود.
در تحقیقات خودت برای فیلم از چه منابعی استفاده کردی، آیا فیلم‌هایی که در گذشته درباره دیلینجر ساخته بودند را هم دیدی؟
دیلینجری که وارن اوتس در فیلمی از جان میلیوس، نقش آن را ایفا کرده بود بشدت در ذهن من مانده بود. مدت زیادی می‌شد که من آن فیلم را ندیده بودم اما به یاد دارم که فیلم مثل یک پالت نقاشی بود که به یکسری رنگ‌ها محدود شده باشد در حالی که می‌شد رنگ‌های بیشتری نیز به آن اضافه کرد. البته در واقع بعضی از اطلاعات درباره دیلینجر بعد از آن فیلم بیرون آمد و تعدادی از گفته‌های او بعد از آن منتشر شد بنابراین داستان گسترده‌تر از آن بود و ابعاد بیشتری نیز داشت.
بازی کنار استفن گراهام (بازیگر نقش نلسون) چطور بود؟
به نظرم او شگفت‌انگیز است. او برای من یکی از محبوب‌ترین هنرپیشه‌های تمام دوره‌هاست. استفن گراهام کسی است که من دوست دارم در همه فیلم‌هایی که از این به بعد بازی می‌کنم در کنارش باشم.
چطور با این واقعیت که حالا یک ستاره بسیار معتبر هستی روبه‌رو می‌شوی؟
همین قدر بگویم که اگر بتوانم هنگام مسواک زدن از آینه دوری کنم حتما این کار را خواهم کرد! به نظر من امنیت در عمیق‌ترین درجه بی‌خبری یافت می‌شود. اگر بتوانی از همه چیز بی‌خبر باشی آن وقت روبه‌راه خواهی بود. البته این خوب است که مطلع باشی و نگاهی هم به مسائل داشته باشی اما قضاوت کردن درباره آن مسائل مثل باتلاق تو را به پایین می‌کشد. من دوست ندارم خودم را در فیلم‌ها ببینم چون دوست ندارم از محصول کارم آگاه شوم. هرچند از پروسه آن خوشم می‌آید. این تقصیر من نیست...
اما با این کار می‌توانی به شهرت رسیدن خودت را تحلیل کنی، اینکه اصلاً فکر می‌کردی نوبت تو هم خواهد رسید؟
برای 20 سال، کارهای من از نظر صنعت سینما به‌عنوان یک شکست تعریف می‌شد. به همین خاطر هم در بیشتر آن 20 سال من به عنوان زهر در «باکس آفیس»(فهرست پرفروش‌ترین‌های هالیوود) تعریف می‌شدم! من هیچ چیز را پیرامون خودم تغییر ندادم تا اینکه آن فیلم کوچک (دزدان دریایی کارائیب) را بازی کردم. من آن شخصیت را هم درست مثل شخصیت‌های دیگری که بازی کرده بودم، از خود خلق کردم و تا مرز اخراج شدن از کار هم رفتم اما خدا را شکر اخراج نشدم، چون به نوعی زندگی مرا تغییر داد. من واقعا شکرگزارم که این پیچش ریشه‌ای(!) به وقوع پیوست اما اصلا این‌طور نیست که من از مسیر خودم خارج شده باشم تا این اتفاق بیفتد.
بازی کردن در نقش جان دیلینجر سخت‌تر بود یا ناخدا جک اسپارو در دزدان دریایی کارائیب؟
خب، بازی کردن در نقش کسی که قبلا وجود داشته و واقعی بوده مسؤولیت بیشتری دارد چون یک نوع حس مسؤولیت در برابر میراثی که آنها از خود بر جای گذاشته‌اند داریم. درباره جان دیلینجر این احساس حتی بیشتر هم بود، چون اطلاعات زیادی درباره او وجود دارد. مثلا ما می‌دانیم که او در ساعت 12:02 و زمانی که بانک مورد سرقت قرار گرفت، کجا بود اما درباره اینکه او واقعا چه کسی بود، یک جای خالی احساس می‌شود. فیلم‌هایی از او برجای مانده عکس‌های بی‌شماری هم از او موجود است اما منبع صوتی از او وجود ندارد. فقط طرز نگرش او بود و بس و من باید چیزهای زیادی را (درباره او) کشف می‌کردم مثلا اینکه آیا می‌توانم این مرد را بفهمم یا اینکه او چطور صحبت می‌کرد و صدایش چگونه بود؟ چیزی که در این راستا به من کمک کرد این بود که او در ایندیانا متولد و در آنجا بزرگ شده بود و از آنجا تا محل تولد و بزرگ شدن من 2 ساعت راه بود. اینجا بود که من فهمیدم صدای او چطور است چون زیاد متفاوت نبود.
دانستن اینکه تو در جایی هستی که چندین سال پیش خود دیلینجر در آنجا بود، چه تاثیری روی بازیگری تو گذاشت؟
این یکی از شگفت‌انگیزترین چیزهایی بود که مایکل مان به من ثابت کرد. اینکه عملا بتوانم دقیقا در جای پای او قدم بگذارم، از سالن تئاتر بیوگراف خارج شوم و دقیقا (حتی با دقتی در حد میلی‌متر) در جایی به زمین بیفتم که دیلینجر افتاد، سوررئال بود. لحظاتی بود که من حضور او و تایید او را احساس می‌کردم.
کارکردن با کریستین بیل چطور بود؟ آیا سبک بازی شما خیلی متفاوت از هم بود؟
نمی‌دانم شاید این‌طور باشد شاید هم نه... .
بازی کردن در نقش مقابل او چطور بود؟
خوب بود. البته من فقط در یک صحنه در کنار او بودم، به جز صحنه‌ای که در مقابل بیوگراف منتظر من بودند اما از صحنه‌ای که در سلول زندان بود خیلی خوشم آمد. در آنجا 2 مرد بودند که احترام زیادی برای هم قائل بودند و سعی می‌کردند زوایای مختلفی را پیش روی هم قرار دهند. واضح است که او یک هنرپیشه نابغه است و استعداد زیادی دارد. وقتی من و کریستین همدیگر را دیدیم، که البته خیلی هم زمان زیادی نبرد، شروع کردیم درباره فرزندانمان صحبت کردن و اینکه پدر بودن چه احساسی دارد، به همین راحتی.
کارکردن با مایکل‌مان چطور بود؟
من برای شخصیت مایکل مان و مهارت حرفه‌ای او احترام زیادی قائلم. در این فیلم من نکات خودم را مطرح می‌کردم و او هم نکات مد نظر خودش را و در نهایت به یک حد وسط می‌رسیدیم. همیشه این‌طور می‌شد.
خداحافظی با دیلینجر برایت سخت بود؟ اصلاً شخصیت‌هایی تاکنون بوده‌اند که خداحافظی با آنها برایت دشوار بوده باشد؟
چندتایی بودند اما جالب و در عین حال عجیب این است که هیچ‌وقت از آنها خداحافظی نمی‌کنم! نمی‌دانم این از نظر سلامت (روح) درست باشد یا نه، اما آنها همیشه در تو حضور دارند و می‌توانی به آنها دسترسی داشته باشی. خداحافظی با دیلینجر به این خاطر سخت بود که او مثل یک قوم و خویش بود اما از همه سخت‌تر خداحافظی با دست قیچی (ادوارد) بود، چون می‌توانستی بدون احساس خطر تا آن حد صادق و ناب و رو راست باشی. خداحافظی با لرد راچستر هم سخت بود. من برای 40 روز این فرصت را داشتم که او باشم. من احساس مسؤولیت عمیقی داشتم. مثل یک ماراتن که در پایانش نورها خاموش شد و همه جا در تاریکی فرو رفت. ارسال نظر
پربیننده