شب شعر شهید محسن فخری‌زاده در نخلستان سازمان اوج برگزار شد. به گزارش «وطن امروز»، در این مراسم، شعرایی مثل علی داوودی، سعید بیابانکی، فرشته حسینی، میلاد عرفان‌پور، محمد توکلی و حامد فخری‌زاده، پسر شهید فخری‌زاده در وصف شهید شعرخوانی کردند.
***
به مظلومیت بزرگ شهید محسن فخری‌زاده
پاییز با سکوت می‌آید
مرموز و آرام
در بعد از ظهر جمعه‌ای کرخت
بی ابر و رعد
با رگباری نامرئی
با مرگی سرخ در نیسانی آبی
پاییز
با سکوت می‌آید
و تو در سکوت افتادی
چون برگی
باروت‌ها سکوت بودند
خورشید خاموش
و کلمات تهی
تو افتادی
و چشمان خواب‌زده
در تو
رویایی ندیدند
کسی نامت را نمی‌دانست
کسی نامت را نپرسید
که نام تو آتش بود
آرش بود
شاید-
سوالی بود بی‌پایان
که به کوه خورد و بازگشت
و سنگ‌ها را جوشاند
حالا با انفجاری بازگشته‌ای از دوربرگردان بلوار امام
تا با سکوت
انتقام سخت بگیری از حنجره‌ها
از میزها و قراردادها
از مشق‌های فراموشی
از آب‌های سرد
از خشت خشت این لواسان اشغالی
که ماییم
چرا و چرا و چرا می‌کشند؟
«به جرم صدا» بی‌صدا می‌کشند
بگو تا به کی تا به کی تا به کی
تو را باز اهل جفا می‌کشند
بگو تا به کی شمرهای زمین
تو را باز در کربلا می‌کشند
اگر چه به اصرار و انکارشان
تو را بارها بارها می‌کشند
نمی‌میری ای نور! ای زندگی!
اگر مرده‌‌‌دل‌ها تو را می‌کشند
همین بوده آیین تاریک‌شان؛
که خفاش‌ها روشنا می‌کشند
هوای نفس‌های مایی هنوز
اگر چه تو را بی‌هوا می‌کشند
کنون فخر خورشیدها خون توست
چه باکی اگر شعله را می‌کشند
شکستیم و آغاز روییدنیم
که ما را برای بقا می‌کشند...
شهادت چه جانی به ما داده است
که ما زنده هستیم تا می‌کشند
علی داوودی
***
کوهی کنار کوه چه سنگین به خون نشست
کوهی که هیچ‌گاه به ذلت کمر نبست
آری! شهید زیست به توفان صد بلا
عمری چه‌ها ندید ز دشمن، از آشنا
از آن گلوله‌ها که به جان تو کاشتند
گویی توان جنگ مقابل نداشتند
تو محسنی و خون علی(ع) در رگت روان
زین رو سکوت کردی و زیستی نهان
یک عکس ساده این همه غوغا عجیب نیست
گمنام در زمین که به عالم غریب نیست
وقتی برای خلق خدا کار می‌کنی
در بطن فتنه گرمی بازار می‌کنی
بعد تویی که فخر زمین ای شهید علم
تنها نه من که بار یتیمی کشید علم
تنها کنار همسر خود جنگ می‌کنی
آن کوچه را دوباره به خون رنگ می‌کنی
گودال و عصر غربت و اسب و زنی حزین
بابا و تیر و مادر بنشسته بر زمین
حاشا به ما که سرو برومند می‌دهیم
حالا هویزه نه ز دماوند می‌دهیم
ای بادبان بگو که شهیدی دگر رسید
از باغ انقلاب گلی شعله‌ور رسید
اما نه آن گلی که دوباره بکاری‌اش
از تو به جای مانده فقط یادگاری‌اش
ما عشق را به حادثه پیوند می‌دهیم
ما خون تازه‌ای به دماوند می‌دهیم
حامد فخری‌زاده، فرزند شهید
***
شکست آینه‌ای بغض آسمان باز شد
شبیه چشمه از آغوش کوه پیدا شد
و عصر جمعه نسیمی غریب می‌آمد
از آسمان و زمین بوی سیب می‌آمد
شکست سینه از این بهت و شهر غوغا شد
دم غروب شب مرگ ابن سینا شد
به علم و مساله استاد ابن هیثم بود
به دار عشق ولایت شبیه میثم بود
به تیغ جهل چهل پاره شد کتاب، افسوس
رواست شروه بخواند نصیر دین در طوس
نشست باز وطن در حماسه سوگ شهید
شهید راه رسیدن به قله‌های امید
کسی که در همه لحظه‌های گمنامی
به نامداری نامرد گریه می‌خندید
همان که در همه عمر خود شهیدانه
به باغ و سبزه و گل‌ها حیات می‌بخشید
به موسپید شهادت چه قدر می‌آید
چنان که سرخ شقایق به لاله‌های سپید
دم وصال خدا بود و شعله‌ور شده بود
شهید بود و در آن دم شهیدتر شده بود
مباد مرثیه ما را اسیر غم سازد
حماسه شهدا را مباد کم سازد
و روی سرخ شقایق مباد زرد شود
و خون گرم شهیدان مباد سرد شود
سرود عشق بخوان روز عید در راه است
و روزهای خوش سررسید در راه است
چهار فصل جهان را خزان گرفته ولی
هزار مژده که فصلی جدید در راه است
می‌آید و شب دل‌ها سپید خواهد شد
بگو به قلب شکسته امید در راه است
به لاله‌زار نگاهی کن و تصور کن
که رستخیز هزاران شهید در راه است
کهلا که راه رها گشتن از خزان مهدی(عج) است
بهار روشن آزادی جهان مهدی(عج) است
فرشته حسینی
***
خبر دهید به کفتارهای این وادی
گلوله خورده پلنگ غیور آبادی
گلوله خورده همان مهربان ناآرام
همان شهید مجسم یگانه گمنام
درخت پر بر و بار فضیلت و نیکی
گلوله خورده چو ماهی میان تاریکی
گلوله خورده همان بی‌بدیل بی‌تکرار
همان درخت تناور درخت پر بر و بار
بهار را به زمین زد خزان زرد و گریخت
انار جان تو را دانه دانه کرد و گریخت
خبر دهید ذلیلان بهار را کشتند
پلنگ زخمی این کوهسار را کشتند
تو مرد وادی گمنام زیستن بودی
تو اهل سوختن اهل گریستن بودی
چه شد که نام تو اینگونه منفجر شده است؟
شمیم یاد تو در شهر منتشر شده است؟
بهشت بر تو مبارک شهید میهن ما
نثار راه تو فریادهای روشن ما
عقیق خونی دور از یمن خداحافظ
شهید عارف گلگون‌کفن خداحافظ...
سعید بیابانکی
***
سرخی امروزشان شد سبزی فردای ما
ای فدای نام قاسم‌ها و محسن‌های ما
گرچه در رویای‌شان فرسنگ‌ها پیموده‌ایم
همچنان دور است از دنیای‌شان دنیای ما
غوطه زد در خون پاکش قهرمان دیگری
تا مگر توفانی غیرت شود دریای ما
قهرمانی راستین، آری نه مثل آن قبیل-
قهرمانانی که می‌سازند در رویای ما
شور و شوق رود، مات مصلحت‌کیشان مباد
شطی از رنج است این شطرنج‌بازی‌های ما
باز در بغض نگفتن‌ها صدای ما گرفت
باز دارد می‌پرد رنگ از رخ سیمای ما
غیرت ما را محک زد باز خون دیگری
وای ما و وای ما و وای ما و وای ما
میلاد عرفان‌پور