آیا واقعا فوتبال انگلیس در جهان حرف اول را می‌زند؟ وانمود می‌کنم جواب سوال را می‌دانم و ترجیح می‌دهم درباره صحت این موضوع فکر کنم و به نظرم در این کشور نیز این نظریه به اشتراک گذاشته می‌شود.
به هرشكل اگر قرار باشد درباره صدرنشین لیگ برتر حرف بزنیم باید بگوییم چلسی با به دست آوردن 15 امتیاز از 5 بازی در بالاترین مکان جدول جاخوش کرده، خب، اگر آنها بهترین تیم جزیره هستند باز هم باید سوال را تکرار کنیم، آیا واقعا خودمان را گول می‌زنیم و به مرز خودفریبی رسیده‌ایم؟
3 تیم از انگلیس به مرحله نیمه نهایی رسیده‌اند و 2 تیم به فینال و... که تمام اینها افتخاری است برای فوتبال جزیره، اما آیا این فصل نیز دوباره همان اتفاقات می‌افتد. در حال حاضر تبادل قدرت در اروپا دوباره به بالانس رسیده؛ با ولخرجی‌های 220 میلیون پوندی رئال مادرید، قهرمانی رویایی بارسلونا و چند مورد دیگر. تیم‌های انگلیسی در حاشیه امنیت سابق قرار ندارند. البته این موضوع را باید ریشه‌ای دنبال کنیم، به طوری که اسپانیا پس از قهرمانی در یورو 2008 به یک هماهنگی کلی در فوتبال رسید، به طوری که این مساله در لالیگا نیز بی‌تاثیر نبود. همین فاکتور سبب شد تا سطح کیفی تیم‌های بزرگ اسپانیایی به مراتب بالاتر برود و آنها بتوانند جایگاه اصلی‌شان را پیدا کنند اما خب، با تمام این تفاصیل هنوز لیگ برتر انگلیس از لحاظ کیفی در بالاترین سطح جهانی قرار گرفته و آمار و ارقام هنوز به نفع آنهاست.
البته باید اشاره کنم این موضوع در فصل گذشته بیش از پیش به چشم می‌خورد، مثلا حضور 3 تیم از جزیره در مرحله پایانی لیگ قهرمانان بازخورد مناسبی است از لیگ برتر و فوتبال انگلیس اما مساله اصلی در جای دیگری نهفته است و آن نحوه سرمایه‌گذاری روی این تیم‌ها است، به طوری که «من سیتی» با تغییر و تحولاتی درون تیمی و در اختیار گرفتن ستاره‌های جدید توانسته تا هفته پنجم در جمع 4 تیم بالای جدول قرار بگیرد. این اتفاق نشان از این دارد که سران باشگاه «من سیتی» چشم‌انداز‌شان را برای لیگ قهرمانان کنار گذاشته‌اند که تا این اندازه سرمایه‌گذاری می‌کنند اما از سوی دیگر به نظر می‌رسد این سیاست سرمایه‌داران بومی یا غیربومی انگلیسی به مذاق روسای فیفا یا یوفا خوش نیامده، به طوری که میشل پلاتینی در اظهارنظری عمومی به تیم‌های انگلیسی درباره ولخرجی‌هایشان هشدار می‌دهد اما جالب اینجاست آنها که صندلی‌های ریاست فیفا و یوفا را قبضه کرده‌اند واکنش تندی نسبت به رئال مادرید ندارند، البته به سیاست‌های نقل و انتقالات مادریدی تا حدودی از سوی یوفا خرده گرفته شد ولی نه به آن شدتی که نسبت به تیم‌های انگلیسی بود حتی کسی نبود تا حرفی درباره اینکه چطور آنها با دوز و کلک کریس رونالدو را از من‌یو جدا کردند، بزند.
به همین دلیل است که از لحاظ سیاست منطقه‌ای نیز تیم‌های انگلیسی زیر ذره‌بین قرار گرفته‌اند اما سوال اینجاست که آیا واقعا تیم‌های انگلیسی هنوز قدرت فصل پیش را دارند یا اینکه... به‌طور مثال چلسی به زحمت توانست به نخستین برد خفیف خود در لیگ قهرمانان برسد.
این موضوع نشان می‌دهد آنها هنوز نتوانسته‌اند به اقتدار گذشته برسند آن هم در دیداری که در ورزشگاه خانگی‌شان برگزار شد، البته با کسب 3 امتیاز در نخستین دیدار کارلتو توانست به پیروزی باارزشی برسد و بازی ذهنی را برنده شود اما رومن آبراموویچ تنها هدفش قهرمانی در اروپاست و از اینکه تیمش بخواهد با اما و اگر پیش برود نگران خواهد شد.
حالا اگر قرار باشد بزرگ‌ترین مشکل صدرنشین لیگ برتر را عنوان کنیم، باید بگوییم میانگین سنی بالای بازیکنان تیم لندنی یکی از عمده‌ترین ایراداتی است که به آنها می‌گیرند. سران باشگاه باید کمی هم به نیروهای جوان‌تر در رده‌های پایه‌ای توجه کنند تا در مواقع حساس از آنها استفاده کنند. شاید اگر ترکیب این تیم کمی جوان‌تر می‌شد حالا مجبور نبود به سختی از پس پورتو در خانه‌اش برآید. و باید به این موضوع اشاره کرد که با جریمه‌ای که فیفا برای آنها در نظر گرفته و محرومیتی که برایشان به وجود آمد بهترین راه‌حل همان سیاست استفاده از بازیکنان جوان است که می‌تواند آنها را از این بن‌بست ایجاد شده رهایی بخشد. به هر صورت این فصل برای تیم‌های انگلیسی در لیگ قهرمانان، فصل متفاوتی خواهد بود و دیگر نمی‌توان در سایه موفقیت‌های گذشته گام برداشت.
آنچلوتی: گاهی باید خوب نبود و برد
آبی‌های لندن همانند رقابت‌های لیگ برتر فصل تازه لیگ قهرمانان اروپا را نیز با پیروزی آغاز کردند.
صدرنشین کنونی رقابت‌های لیگ برتر فصل تازه رقابت‌های اروپایی‌اش را با پیروزی یک بر صفر برابر پورتو آغاز کرد. این نخستین بازی چلسی با هدایت کارلو آنچلوتی در لیگ قهرمانان اروپا بود که با پیروزی همراه شد. آبی‌ها همچنان در استمفوردبریج شکست ناپذیر هستند. آخرین باخت چلسی در این ورزشگاه به فوریه 2006 و برابر بارسلونا بازمی‌گردد. این تیم با مربی جدیدش در لیگ برتر استارت بسیار خوبی داشته است. این مربی ایتالیایی در نشست خبری پایان بازی تیمش برابر پورتو گفت: «فکر می‌کنم که ما در نیمه نخست بازی بسیار پیچیده کار کردیم، چرا که توپ را اغلب در میانه میدان به جریان می‌انداختیم. در آنجا هم فضای بسیار کمی وجود داشت. در نیمه دوم پس از گل زودهنگامی که به ثمر رساندیم، فرصت‌های خوبی برای افزایش تعداد گل‌هایمان داشتیم». سرمربی فصل پیش میلان ادامه داد: «در پایان ما نتوانستیم توپ را حفظ کنیم و بازی را در کنترل خود داشته باشیم. پورتو بسیار خوب بازی کرد و این برای ما بسیار خوب است که توانستیم به پیروزی برسیم. ما می‌توانیم بهتر بازی کنیم اما همیشه نمی‌توانیم بهترین عملکردمان را ارائه دهیم. بایدگاهی بدون خوب بازی کردن برد. البته باید شخصیت دیگری را از خودمان نشان دهیم».
کارلتو درباره شانس نخست صدرنشینی در این گروه از رقابت‌ها گفت: «بر این باورم که چلسی و پورتو از بیشترین بخت برای صعود از گروه برخوردارند اما هنوز 5 بازی دیگر را در پیش داریم و فکر می‌کنم که اتلتیکومادرید هم می‌تواند دردسرساز باشد».
منبع:Soccernet
ترجمه: حسین جوادی به بهانه پیروزی خفیف چلسی در لیگ قهرمانان
خودفریبی انگلیسی‌ها
آیا واقعا فوتبال انگلیس در جهان حرف اول را می‌زند؟ وانمود می‌کنم جواب سوال را می‌دانم و ترجیح می‌دهم درباره صحت این موضوع فکر کنم و به نظرم در این کشور نیز این نظریه به اشتراک گذاشته می‌شود.
به هرشكل اگر قرار باشد درباره صدرنشین لیگ برتر حرف بزنیم باید بگوییم چلسی با به دست آوردن 15 امتیاز از 5 بازی در بالاترین مکان جدول جاخوش کرده، خب، اگر آنها بهترین تیم جزیره هستند باز هم باید سوال را تکرار کنیم، آیا واقعا خودمان را گول می‌زنیم و به مرز خودفریبی رسیده‌ایم؟
3 تیم از انگلیس به مرحله نیمه نهایی رسیده‌اند و 2 تیم به فینال و... که تمام اینها افتخاری است برای فوتبال جزیره، اما آیا این فصل نیز دوباره همان اتفاقات می‌افتد. در حال حاضر تبادل قدرت در اروپا دوباره به بالانس رسیده؛ با ولخرجی‌های 220 میلیون پوندی رئال مادرید، قهرمانی رویایی بارسلونا و چند مورد دیگر. تیم‌های انگلیسی در حاشیه امنیت سابق قرار ندارند. البته این موضوع را باید ریشه‌ای دنبال کنیم، به طوری که اسپانیا پس از قهرمانی در یورو 2008 به یک هماهنگی کلی در فوتبال رسید، به طوری که این مساله در لالیگا نیز بی‌تاثیر نبود. همین فاکتور سبب شد تا سطح کیفی تیم‌های بزرگ اسپانیایی به مراتب بالاتر برود و آنها بتوانند جایگاه اصلی‌شان را پیدا کنند اما خب، با تمام این تفاصیل هنوز لیگ برتر انگلیس از لحاظ کیفی در بالاترین سطح جهانی قرار گرفته و آمار و ارقام هنوز به نفع آنهاست.
البته باید اشاره کنم این موضوع در فصل گذشته بیش از پیش به چشم می‌خورد، مثلا حضور 3 تیم از جزیره در مرحله پایانی لیگ قهرمانان بازخورد مناسبی است از لیگ برتر و فوتبال انگلیس اما مساله اصلی در جای دیگری نهفته است و آن نحوه سرمایه‌گذاری روی این تیم‌ها است، به طوری که «من سیتی» با تغییر و تحولاتی درون تیمی و در اختیار گرفتن ستاره‌های جدید توانسته تا هفته پنجم در جمع 4 تیم بالای جدول قرار بگیرد. این اتفاق نشان از این دارد که سران باشگاه «من سیتی» چشم‌انداز‌شان را برای لیگ قهرمانان کنار گذاشته‌اند که تا این اندازه سرمایه‌گذاری می‌کنند اما از سوی دیگر به نظر می‌رسد این سیاست سرمایه‌داران بومی یا غیربومی انگلیسی به مذاق روسای فیفا یا یوفا خوش نیامده، به طوری که میشل پلاتینی در اظهارنظری عمومی به تیم‌های انگلیسی درباره ولخرجی‌هایشان هشدار می‌دهد اما جالب اینجاست آنها که صندلی‌های ریاست فیفا و یوفا را قبضه کرده‌اند واکنش تندی نسبت به رئال مادرید ندارند، البته به سیاست‌های نقل و انتقالات مادریدی تا حدودی از سوی یوفا خرده گرفته شد ولی نه به آن شدتی که نسبت به تیم‌های انگلیسی بود حتی کسی نبود تا حرفی درباره اینکه چطور آنها با دوز و کلک کریس رونالدو را از من‌یو جدا کردند، بزند.
به همین دلیل است که از لحاظ سیاست منطقه‌ای نیز تیم‌های انگلیسی زیر ذره‌بین قرار گرفته‌اند اما سوال اینجاست که آیا واقعا تیم‌های انگلیسی هنوز قدرت فصل پیش را دارند یا اینکه... به‌طور مثال چلسی به زحمت توانست به نخستین برد خفیف خود در لیگ قهرمانان برسد.
این موضوع نشان می‌دهد آنها هنوز نتوانسته‌اند به اقتدار گذشته برسند آن هم در دیداری که در ورزشگاه خانگی‌شان برگزار شد، البته با کسب 3 امتیاز در نخستین دیدار کارلتو توانست به پیروزی باارزشی برسد و بازی ذهنی را برنده شود اما رومن آبراموویچ تنها هدفش قهرمانی در اروپاست و از اینکه تیمش بخواهد با اما و اگر پیش برود نگران خواهد شد.
حالا اگر قرار باشد بزرگ‌ترین مشکل صدرنشین لیگ برتر را عنوان کنیم، باید بگوییم میانگین سنی بالای بازیکنان تیم لندنی یکی از عمده‌ترین ایراداتی است که به آنها می‌گیرند. سران باشگاه باید کمی هم به نیروهای جوان‌تر در رده‌های پایه‌ای توجه کنند تا در مواقع حساس از آنها استفاده کنند. شاید اگر ترکیب این تیم کمی جوان‌تر می‌شد حالا مجبور نبود به سختی از پس پورتو در خانه‌اش برآید. و باید به این موضوع اشاره کرد که با جریمه‌ای که فیفا برای آنها در نظر گرفته و محرومیتی که برایشان به وجود آمد بهترین راه‌حل همان سیاست استفاده از بازیکنان جوان است که می‌تواند آنها را از این بن‌بست ایجاد شده رهایی بخشد. به هر صورت این فصل برای تیم‌های انگلیسی در لیگ قهرمانان، فصل متفاوتی خواهد بود و دیگر نمی‌توان در سایه موفقیت‌های گذشته گام برداشت.
آنچلوتی: گاهی باید خوب نبود و برد
آبی‌های لندن همانند رقابت‌های لیگ برتر فصل تازه لیگ قهرمانان اروپا را نیز با پیروزی آغاز کردند.
صدرنشین کنونی رقابت‌های لیگ برتر فصل تازه رقابت‌های اروپایی‌اش را با پیروزی یک بر صفر برابر پورتو آغاز کرد. این نخستین بازی چلسی با هدایت کارلو آنچلوتی در لیگ قهرمانان اروپا بود که با پیروزی همراه شد. آبی‌ها همچنان در استمفوردبریج شکست ناپذیر هستند. آخرین باخت چلسی در این ورزشگاه به فوریه 2006 و برابر بارسلونا بازمی‌گردد. این تیم با مربی جدیدش در لیگ برتر استارت بسیار خوبی داشته است. این مربی ایتالیایی در نشست خبری پایان بازی تیمش برابر پورتو گفت: «فکر می‌کنم که ما در نیمه نخست بازی بسیار پیچیده کار کردیم، چرا که توپ را اغلب در میانه میدان به جریان می‌انداختیم. در آنجا هم فضای بسیار کمی وجود داشت. در نیمه دوم پس از گل زودهنگامی که به ثمر رساندیم، فرصت‌های خوبی برای افزایش تعداد گل‌هایمان داشتیم». سرمربی فصل پیش میلان ادامه داد: «در پایان ما نتوانستیم توپ را حفظ کنیم و بازی را در کنترل خود داشته باشیم. پورتو بسیار خوب بازی کرد و این برای ما بسیار خوب است که توانستیم به پیروزی برسیم. ما می‌توانیم بهتر بازی کنیم اما همیشه نمی‌توانیم بهترین عملکردمان را ارائه دهیم. بایدگاهی بدون خوب بازی کردن برد. البته باید شخصیت دیگری را از خودمان نشان دهیم».
کارلتو درباره شانس نخست صدرنشینی در این گروه از رقابت‌ها گفت: «بر این باورم که چلسی و پورتو از بیشترین بخت برای صعود از گروه برخوردارند اما هنوز 5 بازی دیگر را در پیش داریم و فکر می‌کنم که اتلتیکومادرید هم می‌تواند دردسرساز باشد».
منبع:Soccernet
ترجمه: حسین جوادی ارسال نظر
پربیننده