خانم عباسی! ابتدا برایمان می‌گویید چطور شد در سریال «عبور از پاییز» بازی کردید؟
من حدود 2 سال پیش سریال «صاحبدلان» را با آقای جودی کار کرده بودم. ایشان تهیه‌کننده سریال «عبور از پاییز» بودند و برای این سریال هم از من دعوت کردند تا نقش پوران را بازی کنم.
نقش پوران برایتان چه جذابیتی داشت که قبول کردید آن را بازی کنید؟
من وقتی فیلمنامه سریال «عبور از پاییز» را خواندم از کلیت آن خوشم آمد چون ویژگی‌هایی داشت که احساس کردم می‌تواند کار خوبی از آب درآید. نقش پوران هم به نظرم نقش خوبی بود که جای کار داشت. وقتی دیدم هم فیلمنامه خوب است و هم نقش، پذیرفتم در آن بازی کنم.
جذابیت‌های فیلمنامه از نظر شما چه بود؟
یکی از مشخصه‌های بارزی که این فیلمنامه داشت ویژگی‌های شخصیت نخست آن یعنی«فرخ» بود که یک فرد بسیار مغرور و خودرأی بود. برای من جالب بود که نقش دختر چنین پدر دیکتاتوری را بازی کنم. پوران در این سریال دختر بزرگ فرخ بود، میرطاهر مظلومی هم نقش مقابل مرا بازی می‌کردند که در ادامه داستان به همراه توران(خواهر پوران) نقشه‌هایی برای فرخ می‌کشند تا بلایی سر او بیاورند. گرچه پوران خیلی در این ماجراها دخالت نمی‌کرد ولی به هر حال از آنها مطلع بود.
زمانی که قرار است کاری را بپذیرید نقش بیشتر برایتان اهمیت دارد یا کل داستان و فیلمنامه؟
به هر حال همه این موارد به اضافه عوامل کار از مسائلی هستند که دارای اهمیتند ولی برای خود من اول قصه اهمیت دارد بعد نقشی که من قرار است آن را بازی کنم.
اینکه چه کسی قرار است آن کار را کارگردانی کند برایتان مهم نیست؟
بله اهمیت دارد، چون به هر حال نقش کارگردان در نتیجه اثر خیلی مهم است. برای مثال ممکن است فیلمنامه یک کار در ابتدا خیلی جالب و جذاب به نظر نرسد ولی در طول ساخت کار طوری شود که موقع پخش، بیننده و مخاطب بتواند با آن به خوبی ارتباط برقرار کند. هنر یک کارگردان خوب این است که قصه‌ای که ممکن است دوستش هم نداشته باشیم را به گونه‌ای کارگردانی کند و بسازد که خوب از آب درآید، ضمن اینکه در طول ساخت یک کار عوامل مختلفی از جمله بازی بازیگران، نور، صدا و تصویر همگی دست به دست هم می‌دهند تا نتیجه کار خوب شود.
خانم عباسی! شما در سینما هم فعالیت می‌کنید، سینما و تلویزیون برای بازی تفاوتی برایتان دارند؟
نه، من خودم هم کار در سینما را دوست دارم و هم تلویزیون را. معیار انتخاب من برای یک کار سینمایی یا تلویزیونی در درجه اول قصه، نقش خوب و البته کارگردان خوب و حرفه‌ای است. اگر این موارد مهیا باشد برایم فرقی نمی‌کند که در چه مدیومی کار می‌کنم.
در برخی از کارهایی که بازی کردید نقش تقریبا کوتاهی داشتید، این قضیه بلندی یا کوتاهی نقش برایتان اهمیتی ندارد؟
من نقش‌های کوتاه خیلی کار کرده‌ام. فکر می‌کنم متفاوت‌ترین آنها هم در فیلم سینمایی «عینک‌دودی» بود که نقش یک زن دیوانه را بازی می‌کردم که شوهرش را کتک می‌زد. در سریال«وفا» هم همین‌طور بود که نقش یک دزد را بازی می‌کردم که اگرچه حضور بلندی در کار نداشت ولی در قصه تاثیرگذار بود. پوران سریال«عبور از پاییز» هم شاید به نسبت دیگر نقش‌ها حضور بلندی نداشت اما به هرحال تاثیرگذار بود. اساسا هم این قضیه که نقش کوتاه باشد یا بلند برای من خیلی اهمیتی ندارد. مهم این است که نقش ماندگار باشد و به لحاظ ویژگی‌هایی که دارد این قابلیت را داشته باشد که در ذهن بیننده بماند.
فکر نمی‌کنید شخصیت‌های این سریال مقداری شبیه هم شده بودند، در عین اینکه بازی بازیگران هم همه
یک مدل بود؟
بیشتر بازی بازیگران خواست کارگردان بود. در این سریال آقای شاه‌محمدی از ما خواستند اینگونه بازی کنیم. از آنجایی که ایشان روی فیلمنامه و دیالوگ‌هایشان هم حساسیت داشتند ما نمی‌توانستیم هیچ دخالتی در این‌باره داشته باشیم و مجری نظرات ایشان بودیم، هر چند اختلاف نظر‌هایی هم وجود داشت.
به هرحال شما هم به‌عنوان بازیگر یکسری پیشنهاد به آقای شاه‌محمدی می‌دادید دیگر... .
بله، در بیشتر مواقع مشورت‌هایی با هم داشتیم ولی آقای شاه‌محمدی هم نظرات خودشان را داشتند. مثلا یکی از پیشنهادات من درباره نقش پوران این بود که چون او دختر بزرگ خانواده است یک مقدار رئوف‌تر و مهربان‌تر بوده و برخورد بهتری با پدرش داشته باشد ولی ایشان گفتند این‌طور نباشد و فقط به نوعی به قول معروف
«آی کیو»اش پایین باشد تا توران بتواند تصمیم‌گیری کند، او هم از تصمیمات آنها اطاعت کند. البته من خودم معتقدم زنی که در چنین خانواده‌ای بزرگ شده و تمام اختیار و تصمیم‌گیری‌های زندگی، پول و... با او است، نمی‌تواند این‌طور باشد چون او خودش بر همه چیز تسلط دارد به همین دلیل نمی‌تواند از شخص دیگری دستور بگیرد، اما ایشان صلاح دیدند که پوران اینگونه باشد. در مجموع از تجربه این کار در جایگاه خودش راضی هستم.
کار مناسبتی را به دلیل اینکه بیشتر دیده می‌شوند، انتخاب می‌کنید؟
بله، این قضیه هم وجود دارد. از آنجایی که چند سال است شب‌های ماه مبارک رمضان همه شبکه‌های تلویزیوني سریال مشخصی برای پخش دارند، مردم هم این قضیه را می‌دانند. وقتی کاری در این ایام پخش می‌شود، دیده می‌شود و مردم با آن ارتباط خوبی برقرار می‌کنند. کار‌های مناسبتی هم معمولا قصه‌های خوبی دارند و فیلمنامه‌نویس‌های ما سعی‌شان را می‌کنند که بهتر و جذاب‌تر بنویسند چون به هر حال این کار‌ها بیننده بیشتری دارد. در واقع دیدن سریال‌های ماه رمضان برای ما و مردم به یک عادت تبدیل شده و همگی بعد از افطار پای تلویزیون می‌نشینند و سریال را تماشا می‌کنند. فقط امیدوارم کیفیت کار‌ها به گونه‌ای بوده باشد که هم مخاطب از آنها راضی باشد و هم اینکه سطح سلیقه آنها را پایین نیاورده باشد.
البته متأسفانه به دلیل عجله‌ای که در ساخت آثار مناسبتی وجود دارد بعضا این آثار کیفیت خوبی ندارند.
بله، آن هم فقط به کمبود زمان بازمی‌گردد. وقتی قصه آماده نباشد و قرار باشد نویسنده آن را با عجله زیاد بنویسد، مسلما به کیفیت آن لطمه می‌خورد. در صورتی که الان چند وقت است سریال‌های ماه رمضان فقط مختص این ماه نیستند، یعنی داستان آنها به گونه‌ای است که هیچ‌یک از المان‌های ماه مبارک را ندارد. پس با این وجود می‌شود از چند وقت قبل برای ساخت سریال برنامه‌ریزی کرد و با آرامش بیشتر آن را ساخت، اما متأسفانه این قضیه جا نیفتاده و همه چیز در دقیقه 90 اتفاق می‌افتد. حالا شما در این میان در نظر بگیرید که گروه و عوامل سازنده یک کار حرفه‌ای نباشند، مطمئنا اتفاق ناخوشایندی می‌افتد.
با بازیگران مقابلتان در این سریال چه تعاملاتی داشتید؟
همه دوستان خوبی بودند. من از آنجا که با آقای مظلومی که نقش همسرم را بازی می‌کردند بازی بیشتری داشتم، تعاملاتم هم به نسبت بیشتر بود. البته با خانم بهناز جعفری و آقای آقایی هم همکاری بسیار خوبی داشتیم.
فکر می‌کنید مردم از کلیت کار و نقش پوران خوششان آمده باشد؟
من فکر می‌کنم ارتباط مردم با این سریال بد نبوده. درباره نقش پوران هم فکر می‌کنم با توجه به صحبت‌هایی که من از دوستان و آشنایان و اطرافیانم شنیده‌ام، مردم توانسته‌اند به خوبی با آن ارتباط برقرار کنند. چون من فکر می‌کنم ارتباطی که پوران و شوهرش با هم در طول داستان دارند و به اصطلاح کل‌کل‌هایی که آنها با هم می‌کنند، به دل مخاطبان نشسته و مردم کلا این زن و شوهر را دوست دارند.
ممنون از شما.
من هم از شما ممنونم و فقط امیدوارم چه این سریال و چه دیگر کارهایی که بازی می‌کنم طبق سلیقه مردم باشد و آنها همیشه از کار‌های ما راضی باشند.
گفت‌و‌گو با لیدا عباسی، بازیگر نقش پوران در سریال «عبور از پاییز»
کارگردان باید قصه های بد را خوب بسازد
خانم عباسی! ابتدا برایمان می‌گویید چطور شد در سریال «عبور از پاییز» بازی کردید؟
من حدود 2 سال پیش سریال «صاحبدلان» را با آقای جودی کار کرده بودم. ایشان تهیه‌کننده سریال «عبور از پاییز» بودند و برای این سریال هم از من دعوت کردند تا نقش پوران را بازی کنم.
نقش پوران برایتان چه جذابیتی داشت که قبول کردید آن را بازی کنید؟
من وقتی فیلمنامه سریال «عبور از پاییز» را خواندم از کلیت آن خوشم آمد چون ویژگی‌هایی داشت که احساس کردم می‌تواند کار خوبی از آب درآید. نقش پوران هم به نظرم نقش خوبی بود که جای کار داشت. وقتی دیدم هم فیلمنامه خوب است و هم نقش، پذیرفتم در آن بازی کنم.
جذابیت‌های فیلمنامه از نظر شما چه بود؟
یکی از مشخصه‌های بارزی که این فیلمنامه داشت ویژگی‌های شخصیت نخست آن یعنی«فرخ» بود که یک فرد بسیار مغرور و خودرأی بود. برای من جالب بود که نقش دختر چنین پدر دیکتاتوری را بازی کنم. پوران در این سریال دختر بزرگ فرخ بود، میرطاهر مظلومی هم نقش مقابل مرا بازی می‌کردند که در ادامه داستان به همراه توران(خواهر پوران) نقشه‌هایی برای فرخ می‌کشند تا بلایی سر او بیاورند. گرچه پوران خیلی در این ماجراها دخالت نمی‌کرد ولی به هر حال از آنها مطلع بود.
زمانی که قرار است کاری را بپذیرید نقش بیشتر برایتان اهمیت دارد یا کل داستان و فیلمنامه؟
به هر حال همه این موارد به اضافه عوامل کار از مسائلی هستند که دارای اهمیتند ولی برای خود من اول قصه اهمیت دارد بعد نقشی که من قرار است آن را بازی کنم.
اینکه چه کسی قرار است آن کار را کارگردانی کند برایتان مهم نیست؟
بله اهمیت دارد، چون به هر حال نقش کارگردان در نتیجه اثر خیلی مهم است. برای مثال ممکن است فیلمنامه یک کار در ابتدا خیلی جالب و جذاب به نظر نرسد ولی در طول ساخت کار طوری شود که موقع پخش، بیننده و مخاطب بتواند با آن به خوبی ارتباط برقرار کند. هنر یک کارگردان خوب این است که قصه‌ای که ممکن است دوستش هم نداشته باشیم را به گونه‌ای کارگردانی کند و بسازد که خوب از آب درآید، ضمن اینکه در طول ساخت یک کار عوامل مختلفی از جمله بازی بازیگران، نور، صدا و تصویر همگی دست به دست هم می‌دهند تا نتیجه کار خوب شود.
خانم عباسی! شما در سینما هم فعالیت می‌کنید، سینما و تلویزیون برای بازی تفاوتی برایتان دارند؟
نه، من خودم هم کار در سینما را دوست دارم و هم تلویزیون را. معیار انتخاب من برای یک کار سینمایی یا تلویزیونی در درجه اول قصه، نقش خوب و البته کارگردان خوب و حرفه‌ای است. اگر این موارد مهیا باشد برایم فرقی نمی‌کند که در چه مدیومی کار می‌کنم.
در برخی از کارهایی که بازی کردید نقش تقریبا کوتاهی داشتید، این قضیه بلندی یا کوتاهی نقش برایتان اهمیتی ندارد؟
من نقش‌های کوتاه خیلی کار کرده‌ام. فکر می‌کنم متفاوت‌ترین آنها هم در فیلم سینمایی «عینک‌دودی» بود که نقش یک زن دیوانه را بازی می‌کردم که شوهرش را کتک می‌زد. در سریال«وفا» هم همین‌طور بود که نقش یک دزد را بازی می‌کردم که اگرچه حضور بلندی در کار نداشت ولی در قصه تاثیرگذار بود. پوران سریال«عبور از پاییز» هم شاید به نسبت دیگر نقش‌ها حضور بلندی نداشت اما به هرحال تاثیرگذار بود. اساسا هم این قضیه که نقش کوتاه باشد یا بلند برای من خیلی اهمیتی ندارد. مهم این است که نقش ماندگار باشد و به لحاظ ویژگی‌هایی که دارد این قابلیت را داشته باشد که در ذهن بیننده بماند.
فکر نمی‌کنید شخصیت‌های این سریال مقداری شبیه هم شده بودند، در عین اینکه بازی بازیگران هم همه
یک مدل بود؟
بیشتر بازی بازیگران خواست کارگردان بود. در این سریال آقای شاه‌محمدی از ما خواستند اینگونه بازی کنیم. از آنجایی که ایشان روی فیلمنامه و دیالوگ‌هایشان هم حساسیت داشتند ما نمی‌توانستیم هیچ دخالتی در این‌باره داشته باشیم و مجری نظرات ایشان بودیم، هر چند اختلاف نظر‌هایی هم وجود داشت.
به هرحال شما هم به‌عنوان بازیگر یکسری پیشنهاد به آقای شاه‌محمدی می‌دادید دیگر... .
بله، در بیشتر مواقع مشورت‌هایی با هم داشتیم ولی آقای شاه‌محمدی هم نظرات خودشان را داشتند. مثلا یکی از پیشنهادات من درباره نقش پوران این بود که چون او دختر بزرگ خانواده است یک مقدار رئوف‌تر و مهربان‌تر بوده و برخورد بهتری با پدرش داشته باشد ولی ایشان گفتند این‌طور نباشد و فقط به نوعی به قول معروف
«آی کیو»اش پایین باشد تا توران بتواند تصمیم‌گیری کند، او هم از تصمیمات آنها اطاعت کند. البته من خودم معتقدم زنی که در چنین خانواده‌ای بزرگ شده و تمام اختیار و تصمیم‌گیری‌های زندگی، پول و... با او است، نمی‌تواند این‌طور باشد چون او خودش بر همه چیز تسلط دارد به همین دلیل نمی‌تواند از شخص دیگری دستور بگیرد، اما ایشان صلاح دیدند که پوران اینگونه باشد. در مجموع از تجربه این کار در جایگاه خودش راضی هستم.
کار مناسبتی را به دلیل اینکه بیشتر دیده می‌شوند، انتخاب می‌کنید؟
بله، این قضیه هم وجود دارد. از آنجایی که چند سال است شب‌های ماه مبارک رمضان همه شبکه‌های تلویزیوني سریال مشخصی برای پخش دارند، مردم هم این قضیه را می‌دانند. وقتی کاری در این ایام پخش می‌شود، دیده می‌شود و مردم با آن ارتباط خوبی برقرار می‌کنند. کار‌های مناسبتی هم معمولا قصه‌های خوبی دارند و فیلمنامه‌نویس‌های ما سعی‌شان را می‌کنند که بهتر و جذاب‌تر بنویسند چون به هر حال این کار‌ها بیننده بیشتری دارد. در واقع دیدن سریال‌های ماه رمضان برای ما و مردم به یک عادت تبدیل شده و همگی بعد از افطار پای تلویزیون می‌نشینند و سریال را تماشا می‌کنند. فقط امیدوارم کیفیت کار‌ها به گونه‌ای بوده باشد که هم مخاطب از آنها راضی باشد و هم اینکه سطح سلیقه آنها را پایین نیاورده باشد.
البته متأسفانه به دلیل عجله‌ای که در ساخت آثار مناسبتی وجود دارد بعضا این آثار کیفیت خوبی ندارند.
بله، آن هم فقط به کمبود زمان بازمی‌گردد. وقتی قصه آماده نباشد و قرار باشد نویسنده آن را با عجله زیاد بنویسد، مسلما به کیفیت آن لطمه می‌خورد. در صورتی که الان چند وقت است سریال‌های ماه رمضان فقط مختص این ماه نیستند، یعنی داستان آنها به گونه‌ای است که هیچ‌یک از المان‌های ماه مبارک را ندارد. پس با این وجود می‌شود از چند وقت قبل برای ساخت سریال برنامه‌ریزی کرد و با آرامش بیشتر آن را ساخت، اما متأسفانه این قضیه جا نیفتاده و همه چیز در دقیقه 90 اتفاق می‌افتد. حالا شما در این میان در نظر بگیرید که گروه و عوامل سازنده یک کار حرفه‌ای نباشند، مطمئنا اتفاق ناخوشایندی می‌افتد.
با بازیگران مقابلتان در این سریال چه تعاملاتی داشتید؟
همه دوستان خوبی بودند. من از آنجا که با آقای مظلومی که نقش همسرم را بازی می‌کردند بازی بیشتری داشتم، تعاملاتم هم به نسبت بیشتر بود. البته با خانم بهناز جعفری و آقای آقایی هم همکاری بسیار خوبی داشتیم.
فکر می‌کنید مردم از کلیت کار و نقش پوران خوششان آمده باشد؟
من فکر می‌کنم ارتباط مردم با این سریال بد نبوده. درباره نقش پوران هم فکر می‌کنم با توجه به صحبت‌هایی که من از دوستان و آشنایان و اطرافیانم شنیده‌ام، مردم توانسته‌اند به خوبی با آن ارتباط برقرار کنند. چون من فکر می‌کنم ارتباطی که پوران و شوهرش با هم در طول داستان دارند و به اصطلاح کل‌کل‌هایی که آنها با هم می‌کنند، به دل مخاطبان نشسته و مردم کلا این زن و شوهر را دوست دارند.
ممنون از شما.
من هم از شما ممنونم و فقط امیدوارم چه این سریال و چه دیگر کارهایی که بازی می‌کنم طبق سلیقه مردم باشد و آنها همیشه از کار‌های ما راضی باشند.
ارسال نظر
پربیننده