تاریخ رنج زنان بسیاری را در خاطرش نگه داشته است
زنانی که در فقر زاییده شدند و در فقر قد کشیدند
در فقر ازدواج کردند و در فقر زاییدند
دستانی که همیشه بوی خاک و خاکستر می‌دادند تا سفره عطر نان گرم بدهد
دستانی که کنار گل‌های قالی، با هر تار و پودش رنگ خون می‌گرفتند تا زیرپای اهل خانه گرم و نرم باشد
کسی چه می‌داند با یک دست گهواره را تکان دادن و با یک دست قالی بافتن و نمک پاشیدن به زخم انگشت یعنی چه
کسی چه می‌داند تا سپیده دم نخوابیدن و دم نزدن و پرستاری از طفل بیمار یعنی چه
کسی چه می‌داند مادر بودن و کار کردن در مزرعه و رسیدگی به بچه‌های قد و نیم قد با تمام کمبودها چگونه ممکن است
تاریخ نگاه می‌کند و خاطر می‌سپارد که زن، چه مخلوق لطیف و شجاع و همه چیز تمامی هست که باید بسوزد و دم نزند
باید بخندد تا خانه گرم باشد
تنهایی گریه کند، تا غم روی در و دیوار خانه جا خوش نکند
باید گرد و خاک خانه را بروبد و دلتنگی‌ها را جارو کند
باید چشم به راه بماند و لبخند را روی لب‌هایش نگه دارد
باید دل نگران باشد اما به همه دلداری بدهد
زن‌ها موجودات عجیب و غریبی هستند؛ گاهی در خانه خودشان هم غریبند
گاهی اصلا به چشم نمی‌آیند، دیده نمی‌شوند
لابه‌لای کارهای خانه و رسیدگی به امورات بچه‌ها و رضایت همسر، گم می‌شوند
کمرنگ می‌شوند
زن‌ها موجودات لطیف و دل نازکی هستند که بند دل‌شان با یک اخم پاره می‌شود
بنیان قلب‌شان از هم می‌پاشد
هیچ‌وقت هیچ‌کس به خیالش نیامد که این دست‌های همیشه خسته و سرد که صبح به صبح برگ‌های حسن یوســــــف را نوازش می‌کند، خود هم نیازمند دلگرمی است
تنها وقتی تمام این چیزها را می‌بینند که این موجود همیشه مهربان و غریب و دل نازک دیگر نباشد
آن‌وقت است که نخ تسبیح پاره می‌شود و پرده‌ها کنار می‌روند و جای خالیش عجیب توی ذوق می‌زند
آن‌وقت است که طاقچه‌ها گرد غم می‌گیرند و هیچ دستی نیست که غم‌ها را جارو کند
هیچ دلی نیست که نگران همه باشد
دستی نیست که دعاهایش دفع بلا کند
زن بودن سخت است
خیلی سخت
باید همیشه باشی، مهربان باشی و گذشت کنی
با هر بی‌مهری که می‌بینی، توقع‌ات را کم کنی آنقدر که دیگر انتظار محبت از هیچ‌کس نداشته باشی
زن بودن سخت است و خدا زن را در سختی آفریده است
سمیرا چوبداری