همان‌هایی که تا 2 ماه قبل نقشه فتح خورشید را در دست داشتند و برای روزهای بزرگیشان پی جامه‌ای برازنده بودند حالا شهروند دائم شهر هستند. در روزهای پایانی تابستان آنچه از آسمان برای همه می‌بارید باران بود و نویددهنده رحمت اما برای قرمزها ناکامی و شوربختی. مصائب پرسپولیس در آستانه داربی سوار بر نمودار صعودی شده و چنان یک نفس بر آسمان می‌تازد که هیچ مسؤولی را توان توقف آن نیست. راه‌آهن بعد از شاهین بوشهر پا به ورزشگاه آزادی گذاشت و پرسپولیس را تا دقیقه 4+90 شکست داد اما ضربه سر وسلی برازیلیا با آن قامت کوتاه مانع از دشت نخستین باخت فصل شد. ولی نه تساوی تسکین‌دهنده سکو‌های پرالتهاب بود و نه خواهش و التماس مجید فرخزادی برای آرام کردن هوادارانی کفایت می‌کرد که گویی قصد جان مدیرعامل را داشتند. درست از همان لحظه‌ای که میلاد زنیدپور از روی نقطه پنالتی، دروازه میثاق را گشود نوای «حیا کن، رها کن» از روی سکو‌ها به جان انصاری‌فرد افتاد. خبرنگارانی که نزدیک مدیر مستأصل و برافروخته پرسپولیس بودند به وضوح می‌دیدند که او چگونه برابر آن ضربات طاقت‌فرسا مقاومت می‌کرد و می‌گفت: «اصلی‌ترین اتفاق بازی با راه‌آهن بی‌احترامی مجدد هواداران به پرسپولیس بود. نمی‌خواهم مردم و تماشاگران که سرمایه‌های اصلی ما هستند از من تعریف کنند یا برای من شعر بسازند فقط می‌خواهم به پرسپولیس احترام بگذارند و هر چه دوست دارند به من فحاشی کنند». انصاری‌فرد که سفت و سخت از سوی محافظانش مورد حفاظت قرار گرفته بود به آنها می‌گفت؛ خیالتان جمع باشد کسی قصد زدن من را ندارد. آنها دلشان پر است بگذارید با فحش دادن به من خالی شوند. اما جناب مدیر بلافاصله بعد از اینکه از آن مهلکه غریب، جان سالم به در برد رو به خبرنگاران نزدیکش کرد و با صورتی غضب‌آلود گفت: «الان وقت حمایت از پرسپولیس، کادر فنی و بازیکنان است. با اتفاقات این بازی بار دیگر ثابت شد فرهنگ هواداران ما باید درست شود.خوشبختانه کرانچار فعلا به زبان فارسی مسلط نیست تا از این اتفاقات باخبر شود». او حتی پای هواداران رئال‌مادرید را هم به میان کشید: «مگر ما فکر می‌کنیم از هواداران رئال‌مادرید بیشتر می‌دانیم؟ مگر ندیدید فصل قبل رئال با تمام ستاره‌هایش چگونه زمین خورد؟ آیا هواداران این تیم مثل پرسپولیس از دقیقه 40 بازی به بازیکنان و مسؤولان باشگاه بی‌احترامی می‌کردند؟ درست است فوتبال ما با اسپانیا فاصله دارد اما حداقل انتظار داریم هر روز این اتفاقات در فوتبال ما کمتر شود اما متأسفانه هر روز صبر ما کمتر می‌شود». قسمت بعدی حرفهای انصاری‌فرد مربوط به دفاع از خریدهایش بود، همان‌هایی که هواداران از آنها ناراضی‌اند و می‌گویند؛ در حد تیم ما نیستند: «نمی‌دانم چرا از بازیکنان ما انتقاد می‌شود؟ مگر بائو، آرفی و دیگر بازیکنانی که جذب کرده‌ام در فصل گذشته برای تیم‌های خود یک نفره تاثیرگذار نبودند؟ به نظرم بهترین‌های ایران را همراه با نیروی جوانی به پرسپولیس آورده‌ام. این بازیکنان فقط نیاز به هماهنگی دارند تا عملکردشان بهتر شود و نقطه تاریک پرسپولیس را از بین ببرند.» اما تا کی، تا کجا؟ آیا پایان فصل خوب است؟ اگر مایلید حرفهای کرانچار را هم بخوانید اما چیز چندان جدیدی بینشان نیست: «خوب بودیم، فرصت از دست دادیم، مهاجم حرفهای نداریم.» و با مزه‌تر از همه: «در مصاف با پیکان منتظر تیم جدیدی باشید»! درست در این شلم‌شوربا اخباری از درون باشگاه به گوش می‌رسد که این دیدار آخرین فرصت به کرانچار است؛ راستی آینده بادامکی بعد از او چه می‌شود؟
پس از تساوی با راه‌آهن و شعار علیه کادر فنی و مدیریتی پرسپولیس
پیکان آخر خط است!
همان‌هایی که تا 2 ماه قبل نقشه فتح خورشید را در دست داشتند و برای روزهای بزرگیشان پی جامه‌ای برازنده بودند حالا شهروند دائم شهر هستند. در روزهای پایانی تابستان آنچه از آسمان برای همه می‌بارید باران بود و نویددهنده رحمت اما برای قرمزها ناکامی و شوربختی. مصائب پرسپولیس در آستانه داربی سوار بر نمودار صعودی شده و چنان یک نفس بر آسمان می‌تازد که هیچ مسؤولی را توان توقف آن نیست. راه‌آهن بعد از شاهین بوشهر پا به ورزشگاه آزادی گذاشت و پرسپولیس را تا دقیقه 4+90 شکست داد اما ضربه سر وسلی برازیلیا با آن قامت کوتاه مانع از دشت نخستین باخت فصل شد. ولی نه تساوی تسکین‌دهنده سکو‌های پرالتهاب بود و نه خواهش و التماس مجید فرخزادی برای آرام کردن هوادارانی کفایت می‌کرد که گویی قصد جان مدیرعامل را داشتند. درست از همان لحظه‌ای که میلاد زنیدپور از روی نقطه پنالتی، دروازه میثاق را گشود نوای «حیا کن، رها کن» از روی سکو‌ها به جان انصاری‌فرد افتاد. خبرنگارانی که نزدیک مدیر مستأصل و برافروخته پرسپولیس بودند به وضوح می‌دیدند که او چگونه برابر آن ضربات طاقت‌فرسا مقاومت می‌کرد و می‌گفت: «اصلی‌ترین اتفاق بازی با راه‌آهن بی‌احترامی مجدد هواداران به پرسپولیس بود. نمی‌خواهم مردم و تماشاگران که سرمایه‌های اصلی ما هستند از من تعریف کنند یا برای من شعر بسازند فقط می‌خواهم به پرسپولیس احترام بگذارند و هر چه دوست دارند به من فحاشی کنند». انصاری‌فرد که سفت و سخت از سوی محافظانش مورد حفاظت قرار گرفته بود به آنها می‌گفت؛ خیالتان جمع باشد کسی قصد زدن من را ندارد. آنها دلشان پر است بگذارید با فحش دادن به من خالی شوند. اما جناب مدیر بلافاصله بعد از اینکه از آن مهلکه غریب، جان سالم به در برد رو به خبرنگاران نزدیکش کرد و با صورتی غضب‌آلود گفت: «الان وقت حمایت از پرسپولیس، کادر فنی و بازیکنان است. با اتفاقات این بازی بار دیگر ثابت شد فرهنگ هواداران ما باید درست شود.خوشبختانه کرانچار فعلا به زبان فارسی مسلط نیست تا از این اتفاقات باخبر شود». او حتی پای هواداران رئال‌مادرید را هم به میان کشید: «مگر ما فکر می‌کنیم از هواداران رئال‌مادرید بیشتر می‌دانیم؟ مگر ندیدید فصل قبل رئال با تمام ستاره‌هایش چگونه زمین خورد؟ آیا هواداران این تیم مثل پرسپولیس از دقیقه 40 بازی به بازیکنان و مسؤولان باشگاه بی‌احترامی می‌کردند؟ درست است فوتبال ما با اسپانیا فاصله دارد اما حداقل انتظار داریم هر روز این اتفاقات در فوتبال ما کمتر شود اما متأسفانه هر روز صبر ما کمتر می‌شود». قسمت بعدی حرفهای انصاری‌فرد مربوط به دفاع از خریدهایش بود، همان‌هایی که هواداران از آنها ناراضی‌اند و می‌گویند؛ در حد تیم ما نیستند: «نمی‌دانم چرا از بازیکنان ما انتقاد می‌شود؟ مگر بائو، آرفی و دیگر بازیکنانی که جذب کرده‌ام در فصل گذشته برای تیم‌های خود یک نفره تاثیرگذار نبودند؟ به نظرم بهترین‌های ایران را همراه با نیروی جوانی به پرسپولیس آورده‌ام. این بازیکنان فقط نیاز به هماهنگی دارند تا عملکردشان بهتر شود و نقطه تاریک پرسپولیس را از بین ببرند.» اما تا کی، تا کجا؟ آیا پایان فصل خوب است؟ اگر مایلید حرفهای کرانچار را هم بخوانید اما چیز چندان جدیدی بینشان نیست: «خوب بودیم، فرصت از دست دادیم، مهاجم حرفهای نداریم.» و با مزه‌تر از همه: «در مصاف با پیکان منتظر تیم جدیدی باشید»! درست در این شلم‌شوربا اخباری از درون باشگاه به گوش می‌رسد که این دیدار آخرین فرصت به کرانچار است؛ راستی آینده بادامکی بعد از او چه می‌شود؟
ارسال نظر
پربیننده