پیروزی‌های مطمئن (31)

بازی در ورزشگاه المپیک آتاتورک شهر استانبول برگزار می‌شد. حریفان هم لیورپول و میلان بودند. لیورپول از شمال غرب انگلیس، تیم در سابق‌فوق‌العاده‌ای که البته در میان تیم‌های بزرگ و برجسته اروپایی بر سر بقایش مبارزه می‌کرد و میلان بزرگ در تیول سیلویو برلوسکنی، نخست وزیر ایتالیا. نیمه نخست همراه با پیروزی حرفه‌ای‌های ایتالیایی‌ بود. میلان دفاعی آهنین را با حمله‌های سریع در هم آمیخته بود. در پایان 45 دقیقه نخست نتیجه بازی 3 بر صفر به سود آنها رقم خورده بود. در خط دفاع مالدینی، استام، گاتوزو و نستا بازی می‌کردند. هر آدم عاقلی می‌دانست که [نتیجه] چنین مسابقه‌ای دیگر قابل برگشتن نیست. بهترین کاری که لیورپول و هوادارانش می‌توانستند انجام بدهند، آن بود که آرام و بی سر و صدا ورزشگاه را ترک کنند. با این حال هواداران لیورپول کوتاه نیامدند. آن هم به خاطر ترکیبی از یکرنگی و لجاجت، شجاعت و قاطعیتی که در آنها وجود داشت و اینکه نمی‌خواستند به شکست تن بدهند. در درون و اطراف ورزشگاه 30 هزار نفر از این هواداران جمع شده بودند و «هیچ کس» هم نمی‌توانست به آنها بگوید که سرنوشت بازی رقم خورده است. هیچ‌کس نمی‌توانست هیاهوی آنها را متوقف کند یا مانع شود تا بارها و بارها سرود لیورپول بزرگ را با هم نخوانند: شما هرگز تنها نخواهید بود: You'll Never Walk Alone. این ترانه ورزشگاه و اطرافش را در بر گرفته بود. این ترانه در سنگاپور 8600 کیلومتر دورتر از ترکیه هم شنیده می‌شد. صدها سنگاپوری عضو باشگاه هواداران لیورپول در جایی جمع شده بودند و اگرچه بازی در جریان بود، آنها در همان جا مانده بودند. برخی از آنها همانند هواداران دیگر حاضر در ورزشگاه استانبول آواز می‌خواندند. بیشتر آنها در جلوی تلویزیون چمباتمه زده و با نیروی اراده‌شان تلاش داشتند، تیمشان را ترغیب و تشویق کنند. لیورپول هم موفق شد. بازیکنان از روح هوادارانشان پیروی کردند و در نیمه دوم در عرض 6 دقیقه 3 بار گلزنی کردند. در پایان هم بازی را در ضربه‌های پنالتی به سود خود به پایان رساندند. بازی 5:45 دقیقه صبح به وقت محلی در سنگاپور پایان یافت. من طرفدار لیورپول نیستم. با این حال این لجبازی سرسختانه و سرپیچی از پذیرفتن باخت و شکست همان چیزی است که از فوتبال برمی‌آید. و سپس جشن به راه افتاد در سنگاپور کسی اهل سر هم بندی و کار نصفه‌و‌نیمه نیست. هواداران لیورپول اتوبوس قرمز رنگ 2طبقه‌ای را اجاره کرده و با آن دور شهر چرخ ‌می‌زدند. آنها هر بار با سرنشینانی جدید دور شهر می‌چرخیدند. در مرکز خرید «ریچارد رود» فروشگاهی مربوط به منچستر یونایتد قرار دارد، فروشگاهی خاص که لوازم شیاطین سرخ را به فروش می‌رساند. به خودی خود پیداست که هواداران لیورپول از منچستریونایتد بدشان می‌آید. از همین رو تماشاگران لیورپول هر بار که اتوبوس به فروشگاه منچستر یونایتد می‌رسید، در جلویش توقف می‌کردند، جشن می‌گرفتند و آواز می‌خواندند. وقتی که با آنها یک دور در اتوبوس بودم، هیچ اروپايی دیگری در اتوبوس نبود. همه اهل سنگاپور بودند. بسیاری از آنها هیچ وقت در انگلیس به سر نبرده بودند، چه برسد به آنفیلد؛ ورزشگاه لیورپولی‌ها. ویلسون لی که آرم لیورپول را روی بدنش خالکوبی کرده بود، به نمایندگی از دیگران می‌گفت: «لیورپول مذهب من است. زندگی من است. این خالکوبی روی سینه من یعنی درست بالای قلبم قرار دارد. همیشه لیورپولی هستم، چه ببرند یا ببازند». دوستان او هم پیراهن‌های خود را درآوردند. دست هایشان را روی شانه یکدیگر گذاشته و با تمام وجود فریاد می‌کشیدند. حتی وقتی فرد بی‌طرف باشد، شنیدن صدای گروهی چینی که ترانه لیورپول را آن هم در توقفگاهی مدرن در دل سنگاپور، 11 هزار کیلومتر دورتر از آنفیلد می‌خوانند، رویش تاثیرگذار خواهد بود. با توجه به این صحنه فرد ناخودآگاه از خودش می‌پرسد: چرا؟ چرا گروهی از افراد، هزاران کیلومتر یا 8 ساعت دورتر برای تیمی که بیشترشان را هم هرگز از نزدیک نخواهند دید، شادی می‌کنند؟ چرا خیابان‌ها و مکان‌های آسیا پر از عکس‌ و پوسترهای ستارگان لیگ برتری همانند فرانک لمپارد، جان‌تری یا مایکل اوون است؟ چرا این همه آدم از تیم‌هایی چون برونئی، زلانگور و پکن هیوندای روی برمی‌گردانند تا هوادار لیورپول یا منچستریونایتد بشوند. بخشی از این به پخش تلویزیونی گسترده بازی‌های اروپایی برمی‌گردد. هر تماشاگر تلویزیونی در آسیا می‌تواند شاهد تفاوت در کیفیت بازی باشد. حتی اختناق و فشارهای سیاسی نیز در این موضوع نقش دارد. این باب طبع قدرتمداران است که نمایش «نان و مسابقه» تا جایی که امکان دارد دورتر از کشورهایشان برگزار شود؛ بدون هرگونه ارتباط با سیاست و مسائل‌ سیاسی. برای حکومتی سرکوبگر بهتر است که مردم در خیابان‌ها بی‌وقفه درباره بازی لیورپول و منچستریونایتد حرف بزنند تا اینکه بخواهند درباره آزادی رسانه‌ها یا اصلاحات دموکراتیک صحبت کنند. با این حال اینکه چرا به باشگاه‌های فوتبال داخلی کمک و از آنها پشتیبانی نمی‌شود، به نبود اطمینان در بیشتر لیگ‌های آسیایی به خاطر وجود تبانی و زد و بند‌های احتمالی باز می‌گردد. بدتر از آن اینکه تقریبا همه اذعان می‌کنند زد و بند در حال گسترش است. هیچ یک از دست‌اندرکاران فوتبال آسیا در گفت‌و‌گو با من به صراحت نگفت که در برچیدن بساط تبانی و فساد روی هم رفته موفق عمل کرده است. به‌عنوان نمونه؛ «ما نسلی کامل از بازیکنان را از دست دادیم و چنانچه شما امروز مدعی باشید که دیگر رشوه خواری در کار نیست، نمی‌توانم حرف تان را بپذیرم. ما دورانی را داشتیم که در آنها تمام اعضای تیم از جمله بازیکنان ذخیره در تبانی دست داشتند و در آن سهیم بودند.» این حرف‌های یک مقام برجسته ورزشی در آسیا بود. ترجمه: محمد علیجانی بائی