زمین و زمان اگر نازا شود
1- 54سالگی برای مردن زود است، خیلی زود. به خاطر همین «پرویز مشکاتیان درگذشت» را هنوز هم خیلی‌ها باور ندارند. «پرویز مشکاتیان»؟ مگر می‌توان باور کرد که چنین بزرگی را در این سن کم از دست داد؟ پرویز مشکاتیان هر چند سال‌ها بود که جهان روشن و پراحساس تازه‌اش را به ما نشان نداده بود اما صفای شنیدن آثار گذشته‌اش همچنان باصفا بود.
2- چه کسی توان آن را داشت که بنویسد «پرویز مشکاتیان درگذشت»؟ خواندن این خبر برای خواننده یا شنونده‌اش که مشکاتیان را می‌شناسد توان زیادی می‌خواهد، چه رسد به نویسنده‌اش. باور کردن این خبر بسیار مشکل است حتی اگر عادت کرده باشیم که چند سال کارهای تازه او را نشنیده و روی صحنه‌اش ندیده باشیم چرا که او همواره در خانه‌های ما، در دفتر کارمان، در تاکسی و در گوشی‌های موبایل و واکمن‌هایمان حضور داشت.
3- حالا که همه اصرار دارند پرویز مشکاتیان رفته است، چاره‌ای نداریم که بپذیریم. او سال‌ها بود که آثار تازه‌اش رخ نمی‌نمایاند اما آنچه خلق کرده بود برای نسل‌های بسیاری تازگی داشت. با این اوصاف، مرگ پرویز مشکاتیان یک مرگ ظاهری بوده و او در حقیقت زنده است چراکه وجود او را می‌توان در هر جا که نوایی هست احساس کرد. او فرزند نوا بود.
4- حضرت مولانا چه خوش گفته است که «مردن عاشق نمی‌میراندش در چراغی تازه‌ای می‌گیراندش» بنابراین چگونه می‌توان مرگ پرویز مشکاتیان بزرگ را باور کرد؟ صدای سنتورش بال پرواز می‌شود و نوای سه‌تارش خلوتی برای راز و نیاز. او سال‌ها بود که نمی‌نواخت سازی و نمی‌ساخت آهنگی برای ما. او در این روزها که می‌توانست با حضورش مرهمی باشد، مفری یافت و از این خاک گریزان شد.
5- نوشتن برای مرگ پرویز مشکاتیان از سخت‌ترین کارهای دنیاست. هرطور که این یادداشت شروع شود، ارضاکننده نیست. هرقدر تلخ و سوزان از رفتنش بنویسیم بازهم به تلخی نبودنش نمی‌رسد. کاری نمی‌شود کرد. او رفته است و بازنخواهد گشت. پرویز مشکاتیان یک موسیقیدان عادی نبود. او در زندگی نسبتا کوتاهش آثاری را خلق کرد که به جاودانگی پهلو می‌زند. کسی این گفته را باور نمی‌کند که «او ساختنی‌ها را ساخته بود و نواختنی‌ها را نواخته بود و تمام شده بود.» نه، کسی باور نمی‌کند. همچون پرویز مشکاتیان چه تعداد می‌توان مثال آورد؟ جامعه ما آیا می‌تواند همچون اویی– نه بهتر از او- را باز هم بپروراند؟ اینجاست که به جای غم رفتن او هراس در دل ما می‌نشیند. چند سال باید منتظر باشیم که هنرمندی ظهور کند و هر چه می‌سازد در دل بنشیند و برای مردمان جاویدان بماند؟ چند سال؟ آیا زمان آنقدر پربار و زاینده خواهد بود که همچون اویی را بزاید؟ زمین آنقدر حاصلخیز و پرقوت خواهد بود که همچون اویی را برویاند؟ و ما – جامعه ما – آنقدر پرخیر و برکت خواهیم بود که همچون اویی را بپرورانیم؟ در اینجاست که باید گفت «بودن یا نبودن» مساله ما نیست، بلکه بحث در «آمدن یا نیامدن» است. کاش، ای کاش حکیم خیام برآورده شود که گفت: «کاش از پس صدهزار سال از دل خاک/ چون سبزه امید بر دمیدن بودی».
در مذمت همنشین بد
هر که با بدان نشیند اگر نیز طبیعت ایشان در او اثر نکند به طریقت ایشان متهم گردد وگر به خراباتی رود به نماز کردن،منسوب شود به خمر خوردن.
رقم بر خود به نادانی کشیدی
که نادان را به صحبت برگزیدی
طلب کردم ز دانایی یکی پند
مرا فرمود با نادان مپیوند
که گر دانای دهری خر بباشی
وگر نادانی ابله‌تر بباشی
سعدی
با تقدیر از برگزیدگان11 بخش مختلف
هشتمین جشنواره فیلم‌های ورزشی امروز به پایان می‌رسد
هشتمین جشنواره فیلم‌های ورزشی پس از 4 روز نمایش آثار داخلی و خارجی عصر امروز با تقدیر از برگزیدگان 8 بخش داخلی و 3 بخش خارجی به پایان می‌رسد. مراسم اختتامیه جشنواره فیلم‌های ورزشی با حضور بیش از 400 میهمان در فضای باز آکادمی ملی المپیک برگزار خواهد شد. در این مراسم از برگزیدگان 7 بخش داخلی شامل فیلمنامه، نگاه ویژه، پویانمایی، برنامه‌های تلویزیونی، مجموعه‌های تلویزیونی، مستند، داستانی و سینما و ورزش با اهدای تندیس جشنواره، لوح تقدیر و بیش از 150 سکه بهار آزادی تقدیر به عمل خواهد آمد. همچنین در مراسم اختتامیه از برگزیدگان 3 بخش بین‌المللی جشنواره نیز شامل داستانی، مستند و برنامه‌های تلویزیونی تقدیر خواهد شد. هشتمین جشنواره فیلم‌های ورزشی روز سه‌شنبه 31 شهریورماه با حضور معاونت سینمایی افتتاح شد و پس از 4 روز نمایش آثار در 3 سینمای سپیده، کانون و آکادمی ملی المپیک، عصر امروز با حضور مسؤولان سینمایی و ورزشی و هنرمندان به پایان خواهد رسید.
یادداشت
زمین و زمان اگر نازا شود
1- 54سالگی برای مردن زود است، خیلی زود. به خاطر همین «پرویز مشکاتیان درگذشت» را هنوز هم خیلی‌ها باور ندارند. «پرویز مشکاتیان»؟ مگر می‌توان باور کرد که چنین بزرگی را در این سن کم از دست داد؟ پرویز مشکاتیان هر چند سال‌ها بود که جهان روشن و پراحساس تازه‌اش را به ما نشان نداده بود اما صفای شنیدن آثار گذشته‌اش همچنان باصفا بود.
2- چه کسی توان آن را داشت که بنویسد «پرویز مشکاتیان درگذشت»؟ خواندن این خبر برای خواننده یا شنونده‌اش که مشکاتیان را می‌شناسد توان زیادی می‌خواهد، چه رسد به نویسنده‌اش. باور کردن این خبر بسیار مشکل است حتی اگر عادت کرده باشیم که چند سال کارهای تازه او را نشنیده و روی صحنه‌اش ندیده باشیم چرا که او همواره در خانه‌های ما، در دفتر کارمان، در تاکسی و در گوشی‌های موبایل و واکمن‌هایمان حضور داشت.
3- حالا که همه اصرار دارند پرویز مشکاتیان رفته است، چاره‌ای نداریم که بپذیریم. او سال‌ها بود که آثار تازه‌اش رخ نمی‌نمایاند اما آنچه خلق کرده بود برای نسل‌های بسیاری تازگی داشت. با این اوصاف، مرگ پرویز مشکاتیان یک مرگ ظاهری بوده و او در حقیقت زنده است چراکه وجود او را می‌توان در هر جا که نوایی هست احساس کرد. او فرزند نوا بود.
4- حضرت مولانا چه خوش گفته است که «مردن عاشق نمی‌میراندش در چراغی تازه‌ای می‌گیراندش» بنابراین چگونه می‌توان مرگ پرویز مشکاتیان بزرگ را باور کرد؟ صدای سنتورش بال پرواز می‌شود و نوای سه‌تارش خلوتی برای راز و نیاز. او سال‌ها بود که نمی‌نواخت سازی و نمی‌ساخت آهنگی برای ما. او در این روزها که می‌توانست با حضورش مرهمی باشد، مفری یافت و از این خاک گریزان شد.
5- نوشتن برای مرگ پرویز مشکاتیان از سخت‌ترین کارهای دنیاست. هرطور که این یادداشت شروع شود، ارضاکننده نیست. هرقدر تلخ و سوزان از رفتنش بنویسیم بازهم به تلخی نبودنش نمی‌رسد. کاری نمی‌شود کرد. او رفته است و بازنخواهد گشت. پرویز مشکاتیان یک موسیقیدان عادی نبود. او در زندگی نسبتا کوتاهش آثاری را خلق کرد که به جاودانگی پهلو می‌زند. کسی این گفته را باور نمی‌کند که «او ساختنی‌ها را ساخته بود و نواختنی‌ها را نواخته بود و تمام شده بود.» نه، کسی باور نمی‌کند. همچون پرویز مشکاتیان چه تعداد می‌توان مثال آورد؟ جامعه ما آیا می‌تواند همچون اویی– نه بهتر از او- را باز هم بپروراند؟ اینجاست که به جای غم رفتن او هراس در دل ما می‌نشیند. چند سال باید منتظر باشیم که هنرمندی ظهور کند و هر چه می‌سازد در دل بنشیند و برای مردمان جاویدان بماند؟ چند سال؟ آیا زمان آنقدر پربار و زاینده خواهد بود که همچون اویی را بزاید؟ زمین آنقدر حاصلخیز و پرقوت خواهد بود که همچون اویی را برویاند؟ و ما – جامعه ما – آنقدر پرخیر و برکت خواهیم بود که همچون اویی را بپرورانیم؟ در اینجاست که باید گفت «بودن یا نبودن» مساله ما نیست، بلکه بحث در «آمدن یا نیامدن» است. کاش، ای کاش حکیم خیام برآورده شود که گفت: «کاش از پس صدهزار سال از دل خاک/ چون سبزه امید بر دمیدن بودی».
در مذمت همنشین بد
هر که با بدان نشیند اگر نیز طبیعت ایشان در او اثر نکند به طریقت ایشان متهم گردد وگر به خراباتی رود به نماز کردن،منسوب شود به خمر خوردن.
رقم بر خود به نادانی کشیدی
که نادان را به صحبت برگزیدی
طلب کردم ز دانایی یکی پند
مرا فرمود با نادان مپیوند
که گر دانای دهری خر بباشی
وگر نادانی ابله‌تر بباشی
سعدی
با تقدیر از برگزیدگان11 بخش مختلف
هشتمین جشنواره فیلم‌های ورزشی امروز به پایان می‌رسد
هشتمین جشنواره فیلم‌های ورزشی پس از 4 روز نمایش آثار داخلی و خارجی عصر امروز با تقدیر از برگزیدگان 8 بخش داخلی و 3 بخش خارجی به پایان می‌رسد. مراسم اختتامیه جشنواره فیلم‌های ورزشی با حضور بیش از 400 میهمان در فضای باز آکادمی ملی المپیک برگزار خواهد شد. در این مراسم از برگزیدگان 7 بخش داخلی شامل فیلمنامه، نگاه ویژه، پویانمایی، برنامه‌های تلویزیونی، مجموعه‌های تلویزیونی، مستند، داستانی و سینما و ورزش با اهدای تندیس جشنواره، لوح تقدیر و بیش از 150 سکه بهار آزادی تقدیر به عمل خواهد آمد. همچنین در مراسم اختتامیه از برگزیدگان 3 بخش بین‌المللی جشنواره نیز شامل داستانی، مستند و برنامه‌های تلویزیونی تقدیر خواهد شد. هشتمین جشنواره فیلم‌های ورزشی روز سه‌شنبه 31 شهریورماه با حضور معاونت سینمایی افتتاح شد و پس از 4 روز نمایش آثار در 3 سینمای سپیده، کانون و آکادمی ملی المپیک، عصر امروز با حضور مسؤولان سینمایی و ورزشی و هنرمندان به پایان خواهد رسید.
ارسال نظر
پربیننده