با عجله بی‌آنکه با خانواده احوالپرسی بکنی، رفتی در اتاقت و پشت سرت در را هم بسته‌ای، دفتر و دستک روزانه و چک‌های کشیده و نکشیده را گذاشتی جلوت. مثل اینکه بخواهی دنبال کشف جدیدی باشی، ابروهات چسبیده به هم و چنان تمرکز گرفتی که اگر ماری از کنارت عبور کند متوجه نیستی! نیم ساعت گذشت و تو به نتیجه مطلوب رسیدی؛ واشدن سگرمه‌ها و رها شدن از تمرکز این را نشان می‌دهد. سود امروز تو نسبت به روزهای گذشته از 2 برابر هم گذشت، حالا با کمی باد در غبغب و تا حدودی قیافه‌ای همراه با خودگرفتگی به جمع خانواده پیوستی، سعی می‌کنی همه را مدیون خود نشان بدهی، ناهار را خوردی و گفتی: من می‌رم بخوابم، یعنی دیگر هرگونه حرکت و حرف زدن ممنوع!
بعدازظهر رفتی بیرون، پشت فرمان هم طوری نشسته‌ای که همه فقط باید نیم‌رخت را ببینند. آینه‌های بغل هیچکاره‌اند، غرور اجازه نمی‌دهد حتی از راهنما استفاده کنی، همه باید بایستند تا اول تو بروی! به دفترت می‌رسی، میهمان داری. از در که وارد می‌شوی فقط با تکان سر می‌روی روی صندلی مخصوصت. سعی می‌کنی یکی از پاهایت را بیندازی روی پای دیگر؛ حتی‌الامکان پای راست را روی چپ. از منشی برای میهمان‌ها چای و برای خودت قهوه می‌خواهی! قرارداد دلخواهت بسته شد؛ سود یک سال در یک هفته به دستت می‌رسد. پاسخ تلفن همسرت را نمی‌دهی، کارمندانت 3 ماه پیش بود که حقوق گرفتند، ازدواج کارمندت را انداختی عقب‌تر چون فردا می‌خواهی ماشینی برای دخترت بخری! نمی‌خواهی از 4 بانک دیگر برداشت کنی!
صدایی تو را به خود می‌خواند؛ خاقانی است، می‌شنوی!
دهر سیه‌کاسه‌ای است ما همه مهمان او/ بی‌نمکی تعبیه است در نمک خوان او.
متوجه نمی‌شوی، سوار ماشینت شدی، یکی از پشت می‌زند روی کتفت، خواجوی کرمانی است:
دل بر این پیرزن عشوه‌گر دهر مبند/
کاین عروسی است که در عقد بسی داماد است.
از استارت زدن می‌ترسی! اما می‌زنی و می‌روی!
حافظ کنارت نشسته است و یک بار دیگر هشدارت می‌دهد، شاید بیدار شوی!
مجو درستی عهد از جهان سست‌نهاد/ کاین عجوزه عروس هزار داماد است
اما تو مصداق «صمٌ بکمٌ و عميٌ» شدی، نه می‌شنوی، نه حرف می‌زنی و نه می‌بینی! و سعدی فقط به این بیت اکتفا می‌کند و امیدوار است دنیا را جدی نگیری و بیشتر از آنکه بخواهی برای ناسپاسان بگذاری، توشه‌ای برای خانه تنهاییت در آن دنیا آماده کنی!
ای که پنجاه رفت و در خوابی
مگر این پنج روز دریابی! خانه تنهاییت را فراموش کردی!
با عجله بی‌آنکه با خانواده احوالپرسی بکنی، رفتی در اتاقت و پشت سرت در را هم بسته‌ای، دفتر و دستک روزانه و چک‌های کشیده و نکشیده را گذاشتی جلوت. مثل اینکه بخواهی دنبال کشف جدیدی باشی، ابروهات چسبیده به هم و چنان تمرکز گرفتی که اگر ماری از کنارت عبور کند متوجه نیستی! نیم ساعت گذشت و تو به نتیجه مطلوب رسیدی؛ واشدن سگرمه‌ها و رها شدن از تمرکز این را نشان می‌دهد. سود امروز تو نسبت به روزهای گذشته از 2 برابر هم گذشت، حالا با کمی باد در غبغب و تا حدودی قیافه‌ای همراه با خودگرفتگی به جمع خانواده پیوستی، سعی می‌کنی همه را مدیون خود نشان بدهی، ناهار را خوردی و گفتی: من می‌رم بخوابم، یعنی دیگر هرگونه حرکت و حرف زدن ممنوع!
بعدازظهر رفتی بیرون، پشت فرمان هم طوری نشسته‌ای که همه فقط باید نیم‌رخت را ببینند. آینه‌های بغل هیچکاره‌اند، غرور اجازه نمی‌دهد حتی از راهنما استفاده کنی، همه باید بایستند تا اول تو بروی! به دفترت می‌رسی، میهمان داری. از در که وارد می‌شوی فقط با تکان سر می‌روی روی صندلی مخصوصت. سعی می‌کنی یکی از پاهایت را بیندازی روی پای دیگر؛ حتی‌الامکان پای راست را روی چپ. از منشی برای میهمان‌ها چای و برای خودت قهوه می‌خواهی! قرارداد دلخواهت بسته شد؛ سود یک سال در یک هفته به دستت می‌رسد. پاسخ تلفن همسرت را نمی‌دهی، کارمندانت 3 ماه پیش بود که حقوق گرفتند، ازدواج کارمندت را انداختی عقب‌تر چون فردا می‌خواهی ماشینی برای دخترت بخری! نمی‌خواهی از 4 بانک دیگر برداشت کنی!
صدایی تو را به خود می‌خواند؛ خاقانی است، می‌شنوی!
دهر سیه‌کاسه‌ای است ما همه مهمان او/ بی‌نمکی تعبیه است در نمک خوان او.
متوجه نمی‌شوی، سوار ماشینت شدی، یکی از پشت می‌زند روی کتفت، خواجوی کرمانی است:
دل بر این پیرزن عشوه‌گر دهر مبند/
کاین عروسی است که در عقد بسی داماد است.
از استارت زدن می‌ترسی! اما می‌زنی و می‌روی!
حافظ کنارت نشسته است و یک بار دیگر هشدارت می‌دهد، شاید بیدار شوی!
مجو درستی عهد از جهان سست‌نهاد/ کاین عجوزه عروس هزار داماد است
اما تو مصداق «صمٌ بکمٌ و عميٌ» شدی، نه می‌شنوی، نه حرف می‌زنی و نه می‌بینی! و سعدی فقط به این بیت اکتفا می‌کند و امیدوار است دنیا را جدی نگیری و بیشتر از آنکه بخواهی برای ناسپاسان بگذاری، توشه‌ای برای خانه تنهاییت در آن دنیا آماده کنی!
ای که پنجاه رفت و در خوابی
مگر این پنج روز دریابی! ارسال نظر
پربیننده