در رمان 1984 اثر جورج اورول تابلویی بر سردر وزارتخانه «حقیقت» وجود دارد که روی آن نوشته «جنگ همان صلح است». جورج اورول این رمان معروف و مهم که تا به حال در بسیاری از محافل ادبی و سیاسی مورد بحث قرار گرفته را در 1948 نوشت و در آن پیش‌بینی کرد جهان 40 سال پس از آن تاریخ ناچار است به نقطه‌ای برسد که جنگ همان صلح باشد و این شعار به واقعیت تلخ جوامع بشری تبدیل شود اما به نظر می‌رسد 60 سال پس از پیش‌بینی‌های اورول حالا این شعار تا حدود زیادی رنگ واقعیت به خود گرفته و این بار نه در 1984 بلکه در سال‌های آغازین هزاره سوم می‌توان با جرات گفت که واقعیت چیزی جز این شعار نیست و لباسی که اورول دوخته البته بیش از همه برازنده تن یک کشور است و آن هم جایی نیست مگر ایالات متحده آمریکا. شاید باراک اوباما تنها کسی بود که بسیاری از آمریکایی‌ها ایمان داشتند می‌تواند با ابزاری غیر از منطق جنگ امور عادی کشورشان را پیش ببرد و فضاحت دوران بوش را پاک کند که البته او هم با همین وعده پای به کاخ سفید گذاشت و قول داد به سمت جهانی پر از صلح و دوستی حرکت کند اما اگر حتی یک روز و فقط یک روز تیترها و عناوین روزنامه‌های آمریکایی را با نگاهی گذرا مطالعه کنیم، می‌بینیم جز تبلیغ جنگ چیزی در اکثر آنها نیست و همه در تب جنگی دیگر می‌سوزند و خواسته یا ناخواسته شعاری را دنبال می‌کنند که گفته می‌شد خیلی هم با واقعیت‌های جهان بشری سازگار نیست و آن همان شعار اورول است؛ جنگ همان صلح است. باراک اوباما مدتی است با خروج نسبی از عراق، به دنبال زمینه چینی برای لشکرکشی بیشتر و بیشتر به افغانستان است. با گذشت حدود 8 سال از جنگ افغانستان، اوضاع این کشور نسبتا فقیر همچنان رو به وخامت است و نیروهای ائتلاف و ارتش نسبتا گسترده آمریکا در این کشور نیز نمی‌توانند کاری از پیش ببرند. اوباما و طرفدارانش همچنان بر اعزام نیروی بیشتر به این کشور اصرار دارند و به نظر می‌رسد چیزی از میزان و ابعاد لشکرکشی‌های پنتاگون به منطقه کم نخواهد شد. در این میان بسیاری با این اعزام نیرو و افزایش نیروی انسانی آمریکا در جنگ افغانستان مخالفند و شدیدا با آن مقابله می‌کنند و حتی برخی از نمایندگان مخالف اوباما در مجلس آمریکا نیز از اوباما می‌خواهند به جای گسیل کردن نیروهای بیشتر، هر چه زودتر جدول زمانی خروج نیروهای خارجی را از افغانستان تهیه کند و بیش از این خود و کشورش را در اوضاع وخیم کوه‌های هندوکش گرفتار نکند. از طرف دیگر با نزدیک شدن انتخابات در آلمان و شکست‌هایی که در مجموع به نیروهای متحد آمریکا در این جنگ تحمیل شده بسیاری از خروج از افغانستان سخن می‌گویند و افکار عمومی نیز آنچنان با ادامه این حضور نظامی موافق نیست. آنگلا مرکل که خود بر ادامه فعالیت آلمان‌ها در افغانستان اصرار داشت وقتی از تلاش رقبایش چون فرانک والتر اشتاین مایر در بهره‌برداری از موضوع افغانستان خبردار شد، خود نیز به جمع طرفداران تدوین جدول زمانی خروج پیوست و در بسیاری دیگر از کشورهای اروپایی نیز بنابر نظرسنجی‌های انجام شده، بسیاری از مردم با اکثریت محسوس مخالف ادامه حضور نظامی ارتش‌های خود در افغانستان هستند. اما داستان روی دیگری نیز دارد. استنلی مک کریستال، فرمانده نیروهای ناتو و آمریکا در افغانستان از اوباما می‌خواهد به 15 هزار سرباز بسنده نکند و چیزی حدود 45 هزار سرباز را برای اعزام در دستور کار قرار دهد. رابرت گیتس به عنوان وزیر دفاع آمریکا که در زمان فعالیتش در دوران بوش سیاست‌های روشنی درباره افغانستان نداشت خود از این طرح‌ها حمایت می‌کند و اوباما نیز هم راستا با این جریان به اصرار خود بر اهمیت مساله افغانستان در موضوع امنیت ملی آمریکایی‌ها ادامه می‌دهد و خلاصه به‌‌رغم همه مخالفت‌های شکل گرفته، نشان می‌دهد که اگر قرار است صلحی برقرار شود جز از راه جنگ امکان دیگری ندارد و به قول جرج اورول جنگ همان صلح است.
استدلالی که در این میان مطرح می‌شود این است که واشنگتن نمی‌خواهد و نمی‌تواند از فرهنگ جنگ و درگیری و خوی جنگ طلبانه خود فاصله بگیرد. عملی شدن بسیاری از بودجه‌ها و برنامه‌های معطل مانده در وزارت دفاع و وزارت خارجه آمریکا در گرو ادامه یافتن این جنگ‌هاست و اگر کارزاری مانند افغانستان وجود نداشته باشد، نهادهایی چون بلک واتر و خیل عظیم حقوق بگیران آن نمی‌توانند به کار خود ادامه دهند. البته از آنجایی که ایالات متحده شمای کشوری میلیتاریستی و نظامی چون کره شمالی یا کوبا را ندارد، برای بسیاری از مردمان این کشور پذیرفتن اینکه واشنگتن پایتخت جهانی جنگ‌هاست، کار چندان ساده‌ای نیست. آمریکا خواسته یا ناخواسته به دولت جنگ معروف شده و تصمیم‌گیران سیاسی و نظامی هم در این کشور آموخته‌اند که فقط از راه زور و اجبار می‌توانند به اهداف خود دست پیدا کنند و هر جا نیز که این زور و اجبار کارگر نیفتاد چاشنی آن را بیشتر و بیشتر می‌کنند و ابعاد و حجم نظامیگری و جنگ طلبی خود را تغییر می‌دهند و تحت نام‌ها و عناوینی جدید سرفصل‌های تازه‌ای را برای گسترش فعالیت‌های نظامی باز می‌کنند. شاید اگر موسسان جمهوریت نوپای آمریکایی امروز زنده بودند از دیدن این شبکه عظیم از نیرو و تجهیزات نظامی آمریکا در نقاط مختلف جهان شگفت‌زده می‌شدند و باورشان نمی‌شد که آمریکا در صد‌ها نقطه از جهان پایگاه نظامی دارد که می‌تواند به کمک آنها هر جا و هر وقت که اراده کند، عملیات مورد نظر خود را ترتیب دهد و غائله جدیدی را بر پا کند. حتی شاید خود جورج اورول نیز فکر نمی‌کرد که شعار جنگ همان صلح است تا به این اندازه از یک خیالپردازی ادبی به واقعیت نزدیک شود و کشوری چون آمریکا، راهی جز جنگیدن برای حفظ امنيت خود نداشته باشد.
منبع: نیشن
واشنگتن، پایتخت جهانی جنگ‌ها
جنگ همان صلح است
در رمان 1984 اثر جورج اورول تابلویی بر سردر وزارتخانه «حقیقت» وجود دارد که روی آن نوشته «جنگ همان صلح است». جورج اورول این رمان معروف و مهم که تا به حال در بسیاری از محافل ادبی و سیاسی مورد بحث قرار گرفته را در 1948 نوشت و در آن پیش‌بینی کرد جهان 40 سال پس از آن تاریخ ناچار است به نقطه‌ای برسد که جنگ همان صلح باشد و این شعار به واقعیت تلخ جوامع بشری تبدیل شود اما به نظر می‌رسد 60 سال پس از پیش‌بینی‌های اورول حالا این شعار تا حدود زیادی رنگ واقعیت به خود گرفته و این بار نه در 1984 بلکه در سال‌های آغازین هزاره سوم می‌توان با جرات گفت که واقعیت چیزی جز این شعار نیست و لباسی که اورول دوخته البته بیش از همه برازنده تن یک کشور است و آن هم جایی نیست مگر ایالات متحده آمریکا. شاید باراک اوباما تنها کسی بود که بسیاری از آمریکایی‌ها ایمان داشتند می‌تواند با ابزاری غیر از منطق جنگ امور عادی کشورشان را پیش ببرد و فضاحت دوران بوش را پاک کند که البته او هم با همین وعده پای به کاخ سفید گذاشت و قول داد به سمت جهانی پر از صلح و دوستی حرکت کند اما اگر حتی یک روز و فقط یک روز تیترها و عناوین روزنامه‌های آمریکایی را با نگاهی گذرا مطالعه کنیم، می‌بینیم جز تبلیغ جنگ چیزی در اکثر آنها نیست و همه در تب جنگی دیگر می‌سوزند و خواسته یا ناخواسته شعاری را دنبال می‌کنند که گفته می‌شد خیلی هم با واقعیت‌های جهان بشری سازگار نیست و آن همان شعار اورول است؛ جنگ همان صلح است. باراک اوباما مدتی است با خروج نسبی از عراق، به دنبال زمینه چینی برای لشکرکشی بیشتر و بیشتر به افغانستان است. با گذشت حدود 8 سال از جنگ افغانستان، اوضاع این کشور نسبتا فقیر همچنان رو به وخامت است و نیروهای ائتلاف و ارتش نسبتا گسترده آمریکا در این کشور نیز نمی‌توانند کاری از پیش ببرند. اوباما و طرفدارانش همچنان بر اعزام نیروی بیشتر به این کشور اصرار دارند و به نظر می‌رسد چیزی از میزان و ابعاد لشکرکشی‌های پنتاگون به منطقه کم نخواهد شد. در این میان بسیاری با این اعزام نیرو و افزایش نیروی انسانی آمریکا در جنگ افغانستان مخالفند و شدیدا با آن مقابله می‌کنند و حتی برخی از نمایندگان مخالف اوباما در مجلس آمریکا نیز از اوباما می‌خواهند به جای گسیل کردن نیروهای بیشتر، هر چه زودتر جدول زمانی خروج نیروهای خارجی را از افغانستان تهیه کند و بیش از این خود و کشورش را در اوضاع وخیم کوه‌های هندوکش گرفتار نکند. از طرف دیگر با نزدیک شدن انتخابات در آلمان و شکست‌هایی که در مجموع به نیروهای متحد آمریکا در این جنگ تحمیل شده بسیاری از خروج از افغانستان سخن می‌گویند و افکار عمومی نیز آنچنان با ادامه این حضور نظامی موافق نیست. آنگلا مرکل که خود بر ادامه فعالیت آلمان‌ها در افغانستان اصرار داشت وقتی از تلاش رقبایش چون فرانک والتر اشتاین مایر در بهره‌برداری از موضوع افغانستان خبردار شد، خود نیز به جمع طرفداران تدوین جدول زمانی خروج پیوست و در بسیاری دیگر از کشورهای اروپایی نیز بنابر نظرسنجی‌های انجام شده، بسیاری از مردم با اکثریت محسوس مخالف ادامه حضور نظامی ارتش‌های خود در افغانستان هستند. اما داستان روی دیگری نیز دارد. استنلی مک کریستال، فرمانده نیروهای ناتو و آمریکا در افغانستان از اوباما می‌خواهد به 15 هزار سرباز بسنده نکند و چیزی حدود 45 هزار سرباز را برای اعزام در دستور کار قرار دهد. رابرت گیتس به عنوان وزیر دفاع آمریکا که در زمان فعالیتش در دوران بوش سیاست‌های روشنی درباره افغانستان نداشت خود از این طرح‌ها حمایت می‌کند و اوباما نیز هم راستا با این جریان به اصرار خود بر اهمیت مساله افغانستان در موضوع امنیت ملی آمریکایی‌ها ادامه می‌دهد و خلاصه به‌‌رغم همه مخالفت‌های شکل گرفته، نشان می‌دهد که اگر قرار است صلحی برقرار شود جز از راه جنگ امکان دیگری ندارد و به قول جرج اورول جنگ همان صلح است.
استدلالی که در این میان مطرح می‌شود این است که واشنگتن نمی‌خواهد و نمی‌تواند از فرهنگ جنگ و درگیری و خوی جنگ طلبانه خود فاصله بگیرد. عملی شدن بسیاری از بودجه‌ها و برنامه‌های معطل مانده در وزارت دفاع و وزارت خارجه آمریکا در گرو ادامه یافتن این جنگ‌هاست و اگر کارزاری مانند افغانستان وجود نداشته باشد، نهادهایی چون بلک واتر و خیل عظیم حقوق بگیران آن نمی‌توانند به کار خود ادامه دهند. البته از آنجایی که ایالات متحده شمای کشوری میلیتاریستی و نظامی چون کره شمالی یا کوبا را ندارد، برای بسیاری از مردمان این کشور پذیرفتن اینکه واشنگتن پایتخت جهانی جنگ‌هاست، کار چندان ساده‌ای نیست. آمریکا خواسته یا ناخواسته به دولت جنگ معروف شده و تصمیم‌گیران سیاسی و نظامی هم در این کشور آموخته‌اند که فقط از راه زور و اجبار می‌توانند به اهداف خود دست پیدا کنند و هر جا نیز که این زور و اجبار کارگر نیفتاد چاشنی آن را بیشتر و بیشتر می‌کنند و ابعاد و حجم نظامیگری و جنگ طلبی خود را تغییر می‌دهند و تحت نام‌ها و عناوینی جدید سرفصل‌های تازه‌ای را برای گسترش فعالیت‌های نظامی باز می‌کنند. شاید اگر موسسان جمهوریت نوپای آمریکایی امروز زنده بودند از دیدن این شبکه عظیم از نیرو و تجهیزات نظامی آمریکا در نقاط مختلف جهان شگفت‌زده می‌شدند و باورشان نمی‌شد که آمریکا در صد‌ها نقطه از جهان پایگاه نظامی دارد که می‌تواند به کمک آنها هر جا و هر وقت که اراده کند، عملیات مورد نظر خود را ترتیب دهد و غائله جدیدی را بر پا کند. حتی شاید خود جورج اورول نیز فکر نمی‌کرد که شعار جنگ همان صلح است تا به این اندازه از یک خیالپردازی ادبی به واقعیت نزدیک شود و کشوری چون آمریکا، راهی جز جنگیدن برای حفظ امنيت خود نداشته باشد.
منبع: نیشن
ارسال نظر
پربیننده