حمید شریفیان: شنبه (10اکتبر) بیست و چهارمین سالگرد درگذشت «سر رالف دیوید ریچاردسون» یکی از نامدارترین چهره‌های تاریخ تئاتر و سینمای انگلستان است. تاریخ هنرهای نمایشی در انگلستان چهره‌های بزرگی را به خود دیده است که نام آنها چه در عالم سینما و چه در دنیای تئاتر جاودانه است. در واقع با ظهور و گسترش سینما در دهه‌های نخستین قرن گذشته میلادی، نام‌های بزرگی که علاقه‌مندان به تئاتر را با هنر بی‌نظیر خود شگفت‌زده می‌کردند به نقش‌آفرینی در سینما نیز پرداختند و به این ترتیب باعث خلق آثار بی‌نظیری در تاریخ هنر هفتم شدند. در این میان می‌توان به نامی چون سر رالف ریچاردسون اشاره کرد که به همراه بزرگانی چون «سر لارنس اولیویر» و «سر جان گیلگود» مثلث هنرپیشه‌های بزرگ تئاتر بریتانیا را تشکیل می‌دادند. ریچاردسون فعالیت گسترده‌ای در زمینه تئاتر داشت و در نمایشنامه‌هایی از شکسپیر به ایفای نقش می‌پرداخت. او همچنین در فیلم‌های مطرح و ماندگار سینمای کلاسیک مانند «دکتر ژیواگو»، «آنا کارنینا» و «سفر طولانی روز به شب» نقش‌آفرینی کرد. وی در بیش از 6 دهه فعالیت هنری خود (دهه‌های 1920 تا 1980) در زمینه‌های فیلم، تئاتر، رادیو و تلویزیون به افتخارات بسیاری مانند جوایز جشنواره بینالمللی فیلم کن، بفتا، 2 نامزدی جایزه اسکار و 3 نامزدی جایزه تونی دست یافت.
رالف دیوید ریچاردسون در روز 19 دسامبر 1902 و در شهر چلتنهام انگلستان متولد شد. وی در دوران جوانی در دفتر یک شرکت بیمه مشغول به کار بود اما پس از مدتی به فعالیت در زمینه تئاتر پرداخت و با پرداخت 10 شیلینگ در هفته، بازیگری را از یک مدیر تئاتر می‌آموخت. او در ادامه همکاری خود را با کمپانی «چارلز دوران» آغاز کرد و به تدریج نقش‌های بزرگ‌تری مانند «مکداف» (در نمایش مکبث) و «مارک آنتونی» (در ژولیوس سزار) را در برابر خود دید. سال 1926 آغاز فعالیت هنری ریچاردسون در لندن بود و تا سال 1929 نقش‌های مکمل را در تولیدات این شهر ایفا می‌کرد. وی پس از این دوران به بازیگری در مراکز مهمی چون تئاتر «اولد ویک» مشغول و با جان گیلگود آشنا می‌شود که این آشنایی تا چند دهه ادامه می‌یابد، اما فعالیت ریچاردسون تنها به زمینه تئاتر محدود نمی‌شد بلکه وی در دهه 1930 در چند فیلم نیز به ایفای نقش پرداخت. جنگ جهانی دوم موجب می‌شود تا ریچاردسون وارد دوره نظام شود اما پس از پایان این دوره و در سال 1944 وی به همراه لارنس اولیویر فعالیت خود را با اولد ویک آغاز می‌کنند. اولدویک بر اثر جنگ بشدت آسیب دیده بود، بنابراین کمپانی به «تئاتر جدید» نقل مکان می‌کند. در همین دوران بود که ریچاردسون برخی از بهترین نقش‌آفرینی‌های خود را خلق کرد و موفقیت وی در کنار اولیویر مورد توجه بسیاری قرار گرفت. ریچاردسون در زمینه سینما نیز به افتخارات بسیاری دست یافت. این فعالیت‌ها یک نامزدی جایزه اسکار بهترین هنرپیشه نقش اول مرد را در سال 1950 برای او به ارمغان می‌آورد در حالی‌که این جایزه به «دین جگر» تعلق می‌گیرد. وی همچنین در سال 1953 برای بازی خود در فیلم «مرز صدا» موفق می‌شود جایزه بفتا را به عنوان بهترین هنرپیشه مرد بریتانیا دریافت کند. وی چند بار دیگر و در سال‌های 1967، 1973و 1985 نیز نامزد این جایزه می‌شود اما همانطور که اشاره شد، ریچاردسون در زمینه رادیو نیز فعال بود. وی در سال 1954 و 1955 نقش «دکتر واتسون» را در نمایش رادیویی «داستان‌های شرلوک هلمز» ایفا کرد. در این نمایش وی در کنار گیلگود در نقش «شرلوک هلمز» و «اورسون ولز» در نقش «پروفسور موریارتی» به ایفای نقش پرداخت. او همچنین در دهه 60 نقش‌های تلویزیونی قابل توجهی را نیز از خود به نمایش درآورد. ریچاردسون می‌گوید: «بازیگری روی پرده (سینما یا تلویزیون) مانند بازیگری زیر میکروسکوپ است؛ کوچک‌ترین حرکت تبدیل به نوعی اشاره می‌شود، بنابراین نظم باید شدیدا رعایت شود». ریچاردسون در سال 1962 موفق می‌شود جایزه بهترین هنرپیشه مرد را به خاطر بازی در فیلم «سفر طولانی روز به شب» از جشنواره بینالمللی فیلم کن دریافت کند. او همچنین در سال 1974 به یکی از بالاترین افتخارات یعنی مقام شوالیه می‌رسد و البته این مقام به اولیویر و گیلگود نیز تعلق می‌گیرد. در زمینه تئاتر نیز ریچاردسون افتخارات دیگری کسب کرد. در سال 1982 جایزه ویژه تئاتر لارنس اولیویر برای یک عمر موفقیت هنری در زمینه تئاتر به ریچاردسون اهدا شد. او که از برترین هنرپیشه‌های تئاتر تاریخ محسوب می‌شود، موفق شد 3 بار و در سال‌های 1957، 1971 و 1977 نامزد جایزه معتبر تونی شود اما وی این جایزه را به ترتیب در دستان نام‌هایی چون «فردریک مارچ»، «بریان بدفورد» و «آل پاچینو» دید. سرانجام سر رالف ریچاردسون در روز دهم اکتبر سال 1983 و در 80 سالگی بر اثر سکته درگذشت و در لندن به خاک سپرده شد. پس از این اتفاق و در سال 1985 ریچاردسون یک بار دیگر و برای ایفای نقش در فیلم «گریستاک- افسانه تارزان، ارباب میمون‌ها» نامزد جایزه اسکار بهترین هنرپیشه مکمل مرد شد، اما این جایزه این بار هم به «هینگ اس. انگور» تعلق گرفت. ریچاردسون درباره هنرپیشه‌ها می‌گوید: «هنرپیشه‌ها هرگز بازنشسته نمی‌شوند، فقط نقش‌های کمتری به آنها معرفی می‌شود». درباره رالف ریچاردسون
درخشش زیر میکروسکوپ
حمید شریفیان: شنبه (10اکتبر) بیست و چهارمین سالگرد درگذشت «سر رالف دیوید ریچاردسون» یکی از نامدارترین چهره‌های تاریخ تئاتر و سینمای انگلستان است. تاریخ هنرهای نمایشی در انگلستان چهره‌های بزرگی را به خود دیده است که نام آنها چه در عالم سینما و چه در دنیای تئاتر جاودانه است. در واقع با ظهور و گسترش سینما در دهه‌های نخستین قرن گذشته میلادی، نام‌های بزرگی که علاقه‌مندان به تئاتر را با هنر بی‌نظیر خود شگفت‌زده می‌کردند به نقش‌آفرینی در سینما نیز پرداختند و به این ترتیب باعث خلق آثار بی‌نظیری در تاریخ هنر هفتم شدند. در این میان می‌توان به نامی چون سر رالف ریچاردسون اشاره کرد که به همراه بزرگانی چون «سر لارنس اولیویر» و «سر جان گیلگود» مثلث هنرپیشه‌های بزرگ تئاتر بریتانیا را تشکیل می‌دادند. ریچاردسون فعالیت گسترده‌ای در زمینه تئاتر داشت و در نمایشنامه‌هایی از شکسپیر به ایفای نقش می‌پرداخت. او همچنین در فیلم‌های مطرح و ماندگار سینمای کلاسیک مانند «دکتر ژیواگو»، «آنا کارنینا» و «سفر طولانی روز به شب» نقش‌آفرینی کرد. وی در بیش از 6 دهه فعالیت هنری خود (دهه‌های 1920 تا 1980) در زمینه‌های فیلم، تئاتر، رادیو و تلویزیون به افتخارات بسیاری مانند جوایز جشنواره بینالمللی فیلم کن، بفتا، 2 نامزدی جایزه اسکار و 3 نامزدی جایزه تونی دست یافت.
رالف دیوید ریچاردسون در روز 19 دسامبر 1902 و در شهر چلتنهام انگلستان متولد شد. وی در دوران جوانی در دفتر یک شرکت بیمه مشغول به کار بود اما پس از مدتی به فعالیت در زمینه تئاتر پرداخت و با پرداخت 10 شیلینگ در هفته، بازیگری را از یک مدیر تئاتر می‌آموخت. او در ادامه همکاری خود را با کمپانی «چارلز دوران» آغاز کرد و به تدریج نقش‌های بزرگ‌تری مانند «مکداف» (در نمایش مکبث) و «مارک آنتونی» (در ژولیوس سزار) را در برابر خود دید. سال 1926 آغاز فعالیت هنری ریچاردسون در لندن بود و تا سال 1929 نقش‌های مکمل را در تولیدات این شهر ایفا می‌کرد. وی پس از این دوران به بازیگری در مراکز مهمی چون تئاتر «اولد ویک» مشغول و با جان گیلگود آشنا می‌شود که این آشنایی تا چند دهه ادامه می‌یابد، اما فعالیت ریچاردسون تنها به زمینه تئاتر محدود نمی‌شد بلکه وی در دهه 1930 در چند فیلم نیز به ایفای نقش پرداخت. جنگ جهانی دوم موجب می‌شود تا ریچاردسون وارد دوره نظام شود اما پس از پایان این دوره و در سال 1944 وی به همراه لارنس اولیویر فعالیت خود را با اولد ویک آغاز می‌کنند. اولدویک بر اثر جنگ بشدت آسیب دیده بود، بنابراین کمپانی به «تئاتر جدید» نقل مکان می‌کند. در همین دوران بود که ریچاردسون برخی از بهترین نقش‌آفرینی‌های خود را خلق کرد و موفقیت وی در کنار اولیویر مورد توجه بسیاری قرار گرفت. ریچاردسون در زمینه سینما نیز به افتخارات بسیاری دست یافت. این فعالیت‌ها یک نامزدی جایزه اسکار بهترین هنرپیشه نقش اول مرد را در سال 1950 برای او به ارمغان می‌آورد در حالی‌که این جایزه به «دین جگر» تعلق می‌گیرد. وی همچنین در سال 1953 برای بازی خود در فیلم «مرز صدا» موفق می‌شود جایزه بفتا را به عنوان بهترین هنرپیشه مرد بریتانیا دریافت کند. وی چند بار دیگر و در سال‌های 1967، 1973و 1985 نیز نامزد این جایزه می‌شود اما همانطور که اشاره شد، ریچاردسون در زمینه رادیو نیز فعال بود. وی در سال 1954 و 1955 نقش «دکتر واتسون» را در نمایش رادیویی «داستان‌های شرلوک هلمز» ایفا کرد. در این نمایش وی در کنار گیلگود در نقش «شرلوک هلمز» و «اورسون ولز» در نقش «پروفسور موریارتی» به ایفای نقش پرداخت. او همچنین در دهه 60 نقش‌های تلویزیونی قابل توجهی را نیز از خود به نمایش درآورد. ریچاردسون می‌گوید: «بازیگری روی پرده (سینما یا تلویزیون) مانند بازیگری زیر میکروسکوپ است؛ کوچک‌ترین حرکت تبدیل به نوعی اشاره می‌شود، بنابراین نظم باید شدیدا رعایت شود». ریچاردسون در سال 1962 موفق می‌شود جایزه بهترین هنرپیشه مرد را به خاطر بازی در فیلم «سفر طولانی روز به شب» از جشنواره بینالمللی فیلم کن دریافت کند. او همچنین در سال 1974 به یکی از بالاترین افتخارات یعنی مقام شوالیه می‌رسد و البته این مقام به اولیویر و گیلگود نیز تعلق می‌گیرد. در زمینه تئاتر نیز ریچاردسون افتخارات دیگری کسب کرد. در سال 1982 جایزه ویژه تئاتر لارنس اولیویر برای یک عمر موفقیت هنری در زمینه تئاتر به ریچاردسون اهدا شد. او که از برترین هنرپیشه‌های تئاتر تاریخ محسوب می‌شود، موفق شد 3 بار و در سال‌های 1957، 1971 و 1977 نامزد جایزه معتبر تونی شود اما وی این جایزه را به ترتیب در دستان نام‌هایی چون «فردریک مارچ»، «بریان بدفورد» و «آل پاچینو» دید. سرانجام سر رالف ریچاردسون در روز دهم اکتبر سال 1983 و در 80 سالگی بر اثر سکته درگذشت و در لندن به خاک سپرده شد. پس از این اتفاق و در سال 1985 ریچاردسون یک بار دیگر و برای ایفای نقش در فیلم «گریستاک- افسانه تارزان، ارباب میمون‌ها» نامزد جایزه اسکار بهترین هنرپیشه مکمل مرد شد، اما این جایزه این بار هم به «هینگ اس. انگور» تعلق گرفت. ریچاردسون درباره هنرپیشه‌ها می‌گوید: «هنرپیشه‌ها هرگز بازنشسته نمی‌شوند، فقط نقش‌های کمتری به آنها معرفی می‌شود». ارسال نظر
پربیننده