هواداران روسونری به مرز دلزدگی رسیده‌اند
دلخوشی به نوستالژی گذشته
از راه دور هم می‌توانم این موضوع را ثابت کنم که آنها افسانه شهر هستند، اما چیزی که در ابتدا باید درباره آن بحث کرد این است که در صفحه اول روزنامه «کوریره دلاسرا» مطلبی بود تحت عنوان اینکه هواداران روسونری به مرز دلزدگی رسیده‌اند. بویژه وقتی پسران میلانو با نمایش ضعیف‌شان موجب بروز این اتفاق به‌طور مداوم در
سن‌سیرو شده‌اند.
شاید تیفوسی‌‌های میلان دیگر ترجیح می‌دهند با سفارش دادن یک پیتزا و تماشای DVD سال‌های پرافتخار گذشته خاطرشان را تسکین بخشند. در واقع حق را باید به آنها داد و اگر قرار باشد رنگ نوستالژی به این موضوع داد می‌توان به پیروزی افسانه‌ای 5 بر صفر میلان برابر رئال‌مادرید در سال 1989 یا توفان 4 بر صفر پسران کاپلو مقابل شاگردان کرویف بزرگ در فینال لیگ قهرمانان سال 1994 اشاره کرد یا حتی اگر بخواهند کمی افسوس بخورند می‌توانند به دورانی اشاره کنند که کاکا با پیراهن قرمز و مشکی میلان برای‌شان چندین جام را به ارمغان آورد.
حالا می‌توان به وضوح گفت که همه آنها به نوعی همان «افسانه‌های شهر» هستند و این جواب سوالی است که در ذهن همگان می‌چرخد. میلان چیزی در حدود 15 هزار و 622 بلیت برای بازی‌های فصل را نگه داشته و این آمار نسبت به فصل قبل به مراتب بیشتر است و حالا باید سوال را این‌گونه مطرح کرد که آنها چه فکری به حال سکوهای خالی ورزشگاه در بازی‌های آینده‌شان خواهند کرد؟ و نمی‌توان این موضوع را کتمان کرد که اگر این شرایط به همین منوال پیش برود تعصب هواداران کم‌کم رنگ
خواهد باخت.
امروز فکر می‌کنید چه اتفاق نادری در حال رخ دادن است؟ وقتی فروش بلیت‌های میلان نسبت به فصل پیش، رو به کاهش رفته است و اگر لازم باشد این معضل را بخوبی کالبدشکافی کنیم باید به آخرین دیدارشان در روز یکشنبه و تساوی مضحک یک بر یک برابر آتالانتا یا افتضاح آنها در چهارشنبه‌شب لیگ قهرمانان مقابل تیم نه‌چندان مطرح زوریخ که به شکست یک بر صفر میلان انجامید اشاره کنیم. آنها به تیمی باختند که حتی در لیگ سوییس نیز حال و روز خوشی ندارد اما تمام این دلخوری‌ها و به ستوه آمدن هواداران تنها به نتایج به دست آمده ختم نمی‌شود، زیرا عدم داشتن شخصیت اروپایی در جام یوفای فصل پیش به ما نشان می‌دهد ناراحتی طرفداران کمی به قبل برمی‌گردد یا اینکه در جریان فصل نقل و انتقالات علاوه بر اینکه بازیکنان کلیدی را از دست دادند حتی نتوانستند ستاره مناسبی را جایگزین آنها بکنند.
شاید سال 2004 را به یاد می‌آورید، زمانی که آلبرتو جیلاردینو به تیم پیوست. او توانست در 22 بازی در مجموع 2 فصل 50 گل به ثمر برساند و حالا تنها بازیکن جوانی که می‌تواند جانشین گلزن سابق شود پاتوی برزیلی است. اگر سن و سال بقیه بازیکنان را تخمین بزنیم، همگی به مرز 30 سالگی می‌رسند، مانند زامبروتا و امرسون. آنها حتی نمی‌توانند امیدی به ستاره پرحاشیه‌ای به نام رونالدینیو داشته باشند، اینها تمام قراردادهایی است که برلوسکنی در این چند سال اخیر بسته است.
سران روسونری با قراردادهایی که در این 5سال اخیر بسته‌اند به نوعی دست به يك ریسک بزرگ اقتصادی زده‌اند. کافی است نگاهی به میانگین سنی دار و دسته آنها بیندازید، پسران میلان هر فصل پیرتر می‌شوند، غافل از اینکه ساختار تیم براي پیشرفت احتیاج به ترمیم و بازسازی دارد و شاید مقصر همه این اتفاقات کسی نباشد جز مالک خودخواه باشگاه آقای برلوسکنی.
مرد متمول ایتالیایی در تابستانی که گذشت خیلی راحت کاکا را در ازای 5/68 میلیون پوند از دست داد و حتی زمانی که برای لوئیس فابیانو مبلغ 15 میلیون پوند را پیشنهاد دادند تنها بر سر 2 میلیون پوند با سران سویا به توافق نرسید و به جای آن ترجیح داد تا هانتلار هلندی را که تقریبا به مهره‌ای بیکار در رئال تبدیل شده بود به خدمت بگیرد.
فکر می‌کنید نتیجه این تدابیر چه شد؟ حضور پاتو، سیدورف 33 ساله و اینزاگی 36 ساله در خط حمله جالب توجه بود. با این شرایط هواداران حق دارند نگران برنامه‌های کهنه سران باشگاه‌شان باشند و جالب اینجاست که در این اوضاع برلوسکنی شخصا با لئوناردو صحبت کرده که دوباره شرایطی را به وجود آورد تا رونالدینیو به همان ستاره سابق جهان تبدیل شود.
واقعا معلوم نیست که چه اهدافی در سر برلوسکنی چرخ می‌زند اما واقعا آنها با لئوناردو و تفکراتش به کجا می‌رسند؟ مرد جوانی که بدون داشتن حتی یک تجربه مربیگری در سطح باشگاهی هدایت تیمی پرافتخار را برعهده گرفته است. هواداران به ستوه آمده‌اند و عدم حضور آنها روی سکوها نشانی از همین اعتراض است و باید کاملا حق را به آنها داد اگر بخواهند DVD معروف «بهترین کاکا» یا وی‌اچ‌اس‌های رودگولیت را تماشا کنند. تماشای نوستالژی چند دهه پیش به مراتب بهتر از این است كه وقتشان را برای دیدن بازی‌های این فصل روسونری بگذارند.
منبع: Times
ترجمه: حسين جوادي یادداشت
هواداران روسونری به مرز دلزدگی رسیده‌اند
دلخوشی به نوستالژی گذشته
از راه دور هم می‌توانم این موضوع را ثابت کنم که آنها افسانه شهر هستند، اما چیزی که در ابتدا باید درباره آن بحث کرد این است که در صفحه اول روزنامه «کوریره دلاسرا» مطلبی بود تحت عنوان اینکه هواداران روسونری به مرز دلزدگی رسیده‌اند. بویژه وقتی پسران میلانو با نمایش ضعیف‌شان موجب بروز این اتفاق به‌طور مداوم در
سن‌سیرو شده‌اند.
شاید تیفوسی‌‌های میلان دیگر ترجیح می‌دهند با سفارش دادن یک پیتزا و تماشای DVD سال‌های پرافتخار گذشته خاطرشان را تسکین بخشند. در واقع حق را باید به آنها داد و اگر قرار باشد رنگ نوستالژی به این موضوع داد می‌توان به پیروزی افسانه‌ای 5 بر صفر میلان برابر رئال‌مادرید در سال 1989 یا توفان 4 بر صفر پسران کاپلو مقابل شاگردان کرویف بزرگ در فینال لیگ قهرمانان سال 1994 اشاره کرد یا حتی اگر بخواهند کمی افسوس بخورند می‌توانند به دورانی اشاره کنند که کاکا با پیراهن قرمز و مشکی میلان برای‌شان چندین جام را به ارمغان آورد.
حالا می‌توان به وضوح گفت که همه آنها به نوعی همان «افسانه‌های شهر» هستند و این جواب سوالی است که در ذهن همگان می‌چرخد. میلان چیزی در حدود 15 هزار و 622 بلیت برای بازی‌های فصل را نگه داشته و این آمار نسبت به فصل قبل به مراتب بیشتر است و حالا باید سوال را این‌گونه مطرح کرد که آنها چه فکری به حال سکوهای خالی ورزشگاه در بازی‌های آینده‌شان خواهند کرد؟ و نمی‌توان این موضوع را کتمان کرد که اگر این شرایط به همین منوال پیش برود تعصب هواداران کم‌کم رنگ
خواهد باخت.
امروز فکر می‌کنید چه اتفاق نادری در حال رخ دادن است؟ وقتی فروش بلیت‌های میلان نسبت به فصل پیش، رو به کاهش رفته است و اگر لازم باشد این معضل را بخوبی کالبدشکافی کنیم باید به آخرین دیدارشان در روز یکشنبه و تساوی مضحک یک بر یک برابر آتالانتا یا افتضاح آنها در چهارشنبه‌شب لیگ قهرمانان مقابل تیم نه‌چندان مطرح زوریخ که به شکست یک بر صفر میلان انجامید اشاره کنیم. آنها به تیمی باختند که حتی در لیگ سوییس نیز حال و روز خوشی ندارد اما تمام این دلخوری‌ها و به ستوه آمدن هواداران تنها به نتایج به دست آمده ختم نمی‌شود، زیرا عدم داشتن شخصیت اروپایی در جام یوفای فصل پیش به ما نشان می‌دهد ناراحتی طرفداران کمی به قبل برمی‌گردد یا اینکه در جریان فصل نقل و انتقالات علاوه بر اینکه بازیکنان کلیدی را از دست دادند حتی نتوانستند ستاره مناسبی را جایگزین آنها بکنند.
شاید سال 2004 را به یاد می‌آورید، زمانی که آلبرتو جیلاردینو به تیم پیوست. او توانست در 22 بازی در مجموع 2 فصل 50 گل به ثمر برساند و حالا تنها بازیکن جوانی که می‌تواند جانشین گلزن سابق شود پاتوی برزیلی است. اگر سن و سال بقیه بازیکنان را تخمین بزنیم، همگی به مرز 30 سالگی می‌رسند، مانند زامبروتا و امرسون. آنها حتی نمی‌توانند امیدی به ستاره پرحاشیه‌ای به نام رونالدینیو داشته باشند، اینها تمام قراردادهایی است که برلوسکنی در این چند سال اخیر بسته است.
سران روسونری با قراردادهایی که در این 5سال اخیر بسته‌اند به نوعی دست به يك ریسک بزرگ اقتصادی زده‌اند. کافی است نگاهی به میانگین سنی دار و دسته آنها بیندازید، پسران میلان هر فصل پیرتر می‌شوند، غافل از اینکه ساختار تیم براي پیشرفت احتیاج به ترمیم و بازسازی دارد و شاید مقصر همه این اتفاقات کسی نباشد جز مالک خودخواه باشگاه آقای برلوسکنی.
مرد متمول ایتالیایی در تابستانی که گذشت خیلی راحت کاکا را در ازای 5/68 میلیون پوند از دست داد و حتی زمانی که برای لوئیس فابیانو مبلغ 15 میلیون پوند را پیشنهاد دادند تنها بر سر 2 میلیون پوند با سران سویا به توافق نرسید و به جای آن ترجیح داد تا هانتلار هلندی را که تقریبا به مهره‌ای بیکار در رئال تبدیل شده بود به خدمت بگیرد.
فکر می‌کنید نتیجه این تدابیر چه شد؟ حضور پاتو، سیدورف 33 ساله و اینزاگی 36 ساله در خط حمله جالب توجه بود. با این شرایط هواداران حق دارند نگران برنامه‌های کهنه سران باشگاه‌شان باشند و جالب اینجاست که در این اوضاع برلوسکنی شخصا با لئوناردو صحبت کرده که دوباره شرایطی را به وجود آورد تا رونالدینیو به همان ستاره سابق جهان تبدیل شود.
واقعا معلوم نیست که چه اهدافی در سر برلوسکنی چرخ می‌زند اما واقعا آنها با لئوناردو و تفکراتش به کجا می‌رسند؟ مرد جوانی که بدون داشتن حتی یک تجربه مربیگری در سطح باشگاهی هدایت تیمی پرافتخار را برعهده گرفته است. هواداران به ستوه آمده‌اند و عدم حضور آنها روی سکوها نشانی از همین اعتراض است و باید کاملا حق را به آنها داد اگر بخواهند DVD معروف «بهترین کاکا» یا وی‌اچ‌اس‌های رودگولیت را تماشا کنند. تماشای نوستالژی چند دهه پیش به مراتب بهتر از این است كه وقتشان را برای دیدن بازی‌های این فصل روسونری بگذارند.
منبع: Times
ترجمه: حسين جوادي ارسال نظر
پربیننده