این هم از اساسی‌ترین فرق‌های ورزشکار حرفه‌ای و غیرحرفه‌ای است. در جهان وقتی نام حرفه‌ای را روی یک ورزشکار می‌گذارند یعنی همه زندگی‌اش حرفه‌ای می‌شود و حتی امرارمعاشش نیز از راه ورزش کردن به دست می‌آید. این درست خلاف آن چیزی است که در ایران اتفاق می‌افتد. در ایران غیر از فوتبال و یکی، دو ورزش دیگر که شرایط نسبتا خوبی دارند، ورزشکاران بقیه رشته‌ها یا کارمند هستند یا برای گذراندن زندگی مسافرکشی می‌کنند! البته این همه مشکلات
آنها نیست.
ورزش کردن، وقت، روحیه و البته سرمایه می‌خواهد که تامین سومی گزینه‌های یک و 2 را خود به خود در خودش حل می‌کند. مشکل اساسی آنها که مجبورند غیرحرفه‌ای تمرین کنند اما در شرایط حرفه‌ای مسابقه دهند، این است که اگر سر کار نروند پولی برای خرج کردن ندارند و بعضی از آنها هم مثل مرتضی سپهوند به دلیل حضور در اردوی تیم ملی از محل کار خود اخراج می‌شوند! بله اخراج می‌شوند. این هم یکی دیگر از آن اتفاقات نادری است که تنها می‌تواند در کشور ما اتفاق بیفتد. ملی‌پوش بوکس ایران که علاوه بر ورزش کردن نگهبان شرکت نفت نیز هست (البته بود) ماجرا را این طور شرح می‌دهد:«پاداش ملی‌پوش بودن و افتخارآفریدن این است که از کار بیکار شوی. روز دوشنبه پیگیر نامه اشتغال به کارم شدم ولی متاسفانه جوابی شنیدم که توقعش را نداشتم. آنها به من گفتند که به دلیل یک سال غیبت و حضور نداشتن در کار، از کارم اخراج شده‌ام. پس از این گفته، بسیار متعجب شدم چرا که در این مدت من به طور کامل در اردوهای تیم ملی برای بازی‌های المپیک پکن، مسابقه‌های قهرمانی آسیا و مسابقه‌های جهانی بودم و هیچگاه بدون هماهنگی میان فدراسیون و محل کارم آنجا را ترک نکردم. پیش از بازی‌های المپیک، ناطق‌نوری رئیس فدراسیون بوکس قول داده بود که بلافاصله پس از بازگشت از المپیک شرایط کارم در شرکت نفت را درست کند اما پس از 2 سال نه‌تنها این مشکل حل نشد بلکه بدتر هم شد. مسؤولان فدراسیون تنها چیزی که به من می‌گویند این است که برو تمرین کن، کارت درست می‌شود. اما متاسفانه با حلوا حلوا کردن، دهان شیرین نمی‌شود. به هرحال این شاید پاداش خدمت در تیم ملی است که ملی‌پوشی پس از یک سال متوجه شود از کار اخراج شده است».
اعصابش بدجور به‌هم ریخته است. 12 سال است که حضور در اردوی تیم‌های ملی را تجربه می‌کند و به نظر مزدش این نیست که به خاطر تیم ملی از کار برکنارش کنند: «در این مدت از همه چیز خود مایه گذاشته‌ام. خانواده‌ام، جوانی‌ام و احساساتم اما نمی‌دانم چرا با یک ملی‌پوش این طور برخورد می‌کنند و راه امرارمعاش او را می‌بندند. طبق قانون باید برای ملی‌پوشان که در خدمت وطن هستند، تسهیلاتی در نظر گرفته شود اما نمی‌دانم چرا این تسهیلات تنها شامل عده معدودی از ورزشکاران می‌شود و شامل من نمی‌شود».
بوکسور وزن 69 کیلوگرم کشورمان که حالا در شرکت نفت یک فرد اخراج شده تلقی می‌شود از رئیس سازمان تربیت بدنی کمک می‌خواهد تا مشکل به وجود آمده‌اش را حل کند. آیا این اتفاق خواهد افتاد؟ «مشکلات شغلی من 3 سال است که بدون نتیجه پیگیری می‌شود. آیا من از ملی‌پوشان این کشور نیستم. از سعید‌لو که با دید باز وارد ورزش شده انتظار دارم مشکل مرا نیز همانند بقیه ورزشکاران رفع کند؛ مشکلی که مسؤولان فدراسیون بوکس درباره آن تنها قول داده‌اند اما هیچ وقت عملی نشده است. امیدوارم هیچ کس در امرارمعاش خود دچار مشکل نشود، آن هم یک ورزشکار کشور که به چیزی جز افتخارآفرینی فکر نمی‌کند». مرتضی سپهوند پس از اخراج از محل کارش
مزد افتخارآفرینی‌هایم را گرفتم!
این هم از اساسی‌ترین فرق‌های ورزشکار حرفه‌ای و غیرحرفه‌ای است. در جهان وقتی نام حرفه‌ای را روی یک ورزشکار می‌گذارند یعنی همه زندگی‌اش حرفه‌ای می‌شود و حتی امرارمعاشش نیز از راه ورزش کردن به دست می‌آید. این درست خلاف آن چیزی است که در ایران اتفاق می‌افتد. در ایران غیر از فوتبال و یکی، دو ورزش دیگر که شرایط نسبتا خوبی دارند، ورزشکاران بقیه رشته‌ها یا کارمند هستند یا برای گذراندن زندگی مسافرکشی می‌کنند! البته این همه مشکلات
آنها نیست.
ورزش کردن، وقت، روحیه و البته سرمایه می‌خواهد که تامین سومی گزینه‌های یک و 2 را خود به خود در خودش حل می‌کند. مشکل اساسی آنها که مجبورند غیرحرفه‌ای تمرین کنند اما در شرایط حرفه‌ای مسابقه دهند، این است که اگر سر کار نروند پولی برای خرج کردن ندارند و بعضی از آنها هم مثل مرتضی سپهوند به دلیل حضور در اردوی تیم ملی از محل کار خود اخراج می‌شوند! بله اخراج می‌شوند. این هم یکی دیگر از آن اتفاقات نادری است که تنها می‌تواند در کشور ما اتفاق بیفتد. ملی‌پوش بوکس ایران که علاوه بر ورزش کردن نگهبان شرکت نفت نیز هست (البته بود) ماجرا را این طور شرح می‌دهد:«پاداش ملی‌پوش بودن و افتخارآفریدن این است که از کار بیکار شوی. روز دوشنبه پیگیر نامه اشتغال به کارم شدم ولی متاسفانه جوابی شنیدم که توقعش را نداشتم. آنها به من گفتند که به دلیل یک سال غیبت و حضور نداشتن در کار، از کارم اخراج شده‌ام. پس از این گفته، بسیار متعجب شدم چرا که در این مدت من به طور کامل در اردوهای تیم ملی برای بازی‌های المپیک پکن، مسابقه‌های قهرمانی آسیا و مسابقه‌های جهانی بودم و هیچگاه بدون هماهنگی میان فدراسیون و محل کارم آنجا را ترک نکردم. پیش از بازی‌های المپیک، ناطق‌نوری رئیس فدراسیون بوکس قول داده بود که بلافاصله پس از بازگشت از المپیک شرایط کارم در شرکت نفت را درست کند اما پس از 2 سال نه‌تنها این مشکل حل نشد بلکه بدتر هم شد. مسؤولان فدراسیون تنها چیزی که به من می‌گویند این است که برو تمرین کن، کارت درست می‌شود. اما متاسفانه با حلوا حلوا کردن، دهان شیرین نمی‌شود. به هرحال این شاید پاداش خدمت در تیم ملی است که ملی‌پوشی پس از یک سال متوجه شود از کار اخراج شده است».
اعصابش بدجور به‌هم ریخته است. 12 سال است که حضور در اردوی تیم‌های ملی را تجربه می‌کند و به نظر مزدش این نیست که به خاطر تیم ملی از کار برکنارش کنند: «در این مدت از همه چیز خود مایه گذاشته‌ام. خانواده‌ام، جوانی‌ام و احساساتم اما نمی‌دانم چرا با یک ملی‌پوش این طور برخورد می‌کنند و راه امرارمعاش او را می‌بندند. طبق قانون باید برای ملی‌پوشان که در خدمت وطن هستند، تسهیلاتی در نظر گرفته شود اما نمی‌دانم چرا این تسهیلات تنها شامل عده معدودی از ورزشکاران می‌شود و شامل من نمی‌شود».
بوکسور وزن 69 کیلوگرم کشورمان که حالا در شرکت نفت یک فرد اخراج شده تلقی می‌شود از رئیس سازمان تربیت بدنی کمک می‌خواهد تا مشکل به وجود آمده‌اش را حل کند. آیا این اتفاق خواهد افتاد؟ «مشکلات شغلی من 3 سال است که بدون نتیجه پیگیری می‌شود. آیا من از ملی‌پوشان این کشور نیستم. از سعید‌لو که با دید باز وارد ورزش شده انتظار دارم مشکل مرا نیز همانند بقیه ورزشکاران رفع کند؛ مشکلی که مسؤولان فدراسیون بوکس درباره آن تنها قول داده‌اند اما هیچ وقت عملی نشده است. امیدوارم هیچ کس در امرارمعاش خود دچار مشکل نشود، آن هم یک ورزشکار کشور که به چیزی جز افتخارآفرینی فکر نمی‌کند». ارسال نظر
پربیننده