سال‌های از دست رفتگی
هر بار که از پله‌های مرکز هنرهای نمایشی پایین می‌آیم، صدای دخترم در گوشم طنین می‌اندازد:«مامان تو اینجا چه‌کار می‌کنی؟ تو دکتر روان‌شناسی و می‌توانی مطب خودت را داشته باشی، بی‌نیاز از دیگران». شاید فشارهای عصبی، سردردهای میگرنی و گاهی احساس تحقیر و اهانتی که بعد از 23 سال کار تئاتر هنوز موقع پایین رفتن از پله‌ها گریبانگیرم می‌شود، به دخترم نیز سرایت می‌کند، اینکه می‌بینم هم‌نسلان من و حتی جوان‌ترها، براحتی حرف خود را پیش می‌برند ولی من مدام مجبورم زنگ بزنم، خواهش کنم، دستیارم را بفرستم یا پیامک بزنم و یا فکس بفرستم و دست آخر هم مدت‌ها در بلاتکلیفی جوابم باقی می‌مانم. این رسمش نیست، نه برای من و نه برای هیچ نمایشنامه‌نویس دیگر، یک جای کار ایراد دارد. تاریخ «نمایشنامه‌نویسان ایران» را ورق می‌زنم، دلم می‌خواست دخترم هم این سطور را می‌خواند ولی کوچک‌تر از آن است که ذهنش را با تلخی‌های زندگی، بیش از این آلوده کنم... . هیچ‌کدام از نمایشنامه‌نویسان ایران از پشت میز درس نمایشنامه‌نویس نشده‌اند یکی مثل میرزاده عشقی شعر می‌گفته، آن دیگری مثل رضا کمال شهرزاد نوشتن مقالات و روزنامه‌نگاری را شروع کرده است و دیگری چون ساعدی، روان‌پزشک بوده است و رادی، معلم. هیچ‌کدام سمت دولتی تئاتری و روابط گسترده‌ای با مدیران، نداشته‌اند برای همین سرنوشت‌های عجیب و جالبی دارند که در خور یک نمایشنامه عجیب و جالب است که احتمالا می‌خواهم بنویسم. ساعدی در غربت می‌میرد و در تنهایی- عبدالحسین نوشین، مرگ در انزوا و غربت در کشوری دیگر- رضا کمال شهرزاد، خودکشی- صادق هدایت، خودکشی در غربت- میرزاده عشقی، ترور توسط 2ناشناس در خانه مسکونی‌اش- گریگور یقیکیان، مفقودالاثر(از 1310 به بعد هیچ اثری از او پیدا نشد)- حسن مقدم، مرگ براثر کار زیاد و بی‌توجهی به وی- مویدالممالک حصبه و مرگ در انزوا- کمال انورراه، زندان و شکنجه، بیماری سخت و مرگ و عباس نعلبندیان تصادف، از دست دادن طحال و خودکشی در انزوا و این داستان ادامه دارد؛ از رادی خودمان که سال‌ها در تنهایی و بدون هیچ‌گونه منصب رسمی، با سرطان دست و پنجه نرم کرد تا نمایشنامه‌نویسان دیگری که در آینده خواهند مرد...
تاریخ تئاتر ایران را ورق می‌زنم، بازیگران عمرهای بسیار طولانی‌تری داشته‌اند و از لحاظ احترام و وضع مالی، جایگاه مشخص‌تری در جامعه به دست آورده‌اند اما جالب اینجاست که میان این همه مصاحبه که در تاریخ تئاتر ایران خوانده‌ام، کمتر کسی نام مدیران وقت را به یاد می‌آورد، اشکال ندارد شاید حافظه ادبی ما نام مدیران را شامل نمی‌شود. یاد جمله‌ای از یحیی آریان‌پور می‌افتم که می‌گفت: حسن مقدم یکی از امیدهای آینده ایران بود اما دولت پهلوی قدر او را ندانست و میان او و جوان‌های بی‌سواد معمولی فرقی نگذاشت. او مدت کوتاه عمر خود را در غربت به بیچارگی، رنج و محنت و بیماری گذراند اما جوان‌های بی‌سواد به جایی رسیدند و در دوران پهلوی نام او را از میان نمایشنامه‌نویسان خط زدند... اما تاریخ هرگز فراموش نمی‌کند. باز از پله‌های ارشاد پایین می‌آیم هنوز جواب تقاضایم را نگرفته‌ام، این‌بار لبخند می‌زنم گویی سرنوشت عاشقان نمایشنامه‌نویسي در کشور ما چیزی از پیش تعیین شده است و «خداوند به هر امتی که دوست داشت کتاب را داد».
براي بررسي توزيع، پخش و سينماداري
هيأتي از سينماگران اواخر مهر ماه
به فرانسه سفر مي‌كنند
هياتي از سينماگران براي شناخت كم‌وكيف توليد، توزيع، پخش و سينماداري به فرانسه مي‌روند. فرهاد توحيدي، عضو هيأت‌مديره خانه سينما در گفت‌وگو با ايسنا، با اعلام اين مطلب گفت: در اين سفر هيأتي متشكل از كارگردانان، مديران سينما، مدير اجرايي خانه سينما و رئيس شوراي صنفي نمايش در يك هفته با حضور در پاريس از استوديوها، مراكز توليد و كمپاني‌هايي كه تكنولوژي‌هاي جديد را عرضه مي‌كنند، بازديد خواهند كرد و با هنرمندان فرانسوي تبادل‌نظر خواهند داشت. وي افزود: اين سفر جزو برنامه‌هايي است كه براي مبادله اطلاعات بين سينماي ايران و كشورهاي صاحب سينما طراحي شده كه به‌تدريج انجام خواهد شد. مهدي كرم‌پور، محمدرضا سكوت، تورج منصوري و نمايندگاني از انجمن سينماداران از حاضران در اين سفر خواهند بود كه 28 مهرماه انجام مي‌شود.
خالق «بردي از يادم» درگذشت
مصطفي گرگين‌زاده آهنگساز و خالق آهنگ معروف«بردي از يادم» در سن 87 سالگي درگذشت. اين آهنگساز كه مدتي پيش به بيماري سرطان مبتلا شده بود، صبح دیروز در منزل خود دار فاني را وداع گفت. مصطفى گرگين‌زاده در سال 1301 خورشيدى در محله قديمي درخونگاه تهران متولد شد. وي پس از اتمام دوره تحصيلات ابتدايى كه در دبستان هدايت به پايان برده بود، وارد موزيك ارتش شد. اين نوازنده سازهاي بادي، اوايل سال 1326 با مرحوم مهدى خالدى آشنا شد و به پيشنهاد وي كه سرپرستي اركستر راديو را برعهده داشت، با او به همكارى پرداخت. وي در دوران فعاليت هنري خود با هنرمنداني در عرصه موسيقي از جمله ابراهيمخان منصورى، مهدى خالدى، حبيبالله بديعى، لطفالله مجد، على تجويدى، حسين تهرانى و ... همكارى داشته است. یادداشت
سال‌های از دست رفتگی
هر بار که از پله‌های مرکز هنرهای نمایشی پایین می‌آیم، صدای دخترم در گوشم طنین می‌اندازد:«مامان تو اینجا چه‌کار می‌کنی؟ تو دکتر روان‌شناسی و می‌توانی مطب خودت را داشته باشی، بی‌نیاز از دیگران». شاید فشارهای عصبی، سردردهای میگرنی و گاهی احساس تحقیر و اهانتی که بعد از 23 سال کار تئاتر هنوز موقع پایین رفتن از پله‌ها گریبانگیرم می‌شود، به دخترم نیز سرایت می‌کند، اینکه می‌بینم هم‌نسلان من و حتی جوان‌ترها، براحتی حرف خود را پیش می‌برند ولی من مدام مجبورم زنگ بزنم، خواهش کنم، دستیارم را بفرستم یا پیامک بزنم و یا فکس بفرستم و دست آخر هم مدت‌ها در بلاتکلیفی جوابم باقی می‌مانم. این رسمش نیست، نه برای من و نه برای هیچ نمایشنامه‌نویس دیگر، یک جای کار ایراد دارد. تاریخ «نمایشنامه‌نویسان ایران» را ورق می‌زنم، دلم می‌خواست دخترم هم این سطور را می‌خواند ولی کوچک‌تر از آن است که ذهنش را با تلخی‌های زندگی، بیش از این آلوده کنم... . هیچ‌کدام از نمایشنامه‌نویسان ایران از پشت میز درس نمایشنامه‌نویس نشده‌اند یکی مثل میرزاده عشقی شعر می‌گفته، آن دیگری مثل رضا کمال شهرزاد نوشتن مقالات و روزنامه‌نگاری را شروع کرده است و دیگری چون ساعدی، روان‌پزشک بوده است و رادی، معلم. هیچ‌کدام سمت دولتی تئاتری و روابط گسترده‌ای با مدیران، نداشته‌اند برای همین سرنوشت‌های عجیب و جالبی دارند که در خور یک نمایشنامه عجیب و جالب است که احتمالا می‌خواهم بنویسم. ساعدی در غربت می‌میرد و در تنهایی- عبدالحسین نوشین، مرگ در انزوا و غربت در کشوری دیگر- رضا کمال شهرزاد، خودکشی- صادق هدایت، خودکشی در غربت- میرزاده عشقی، ترور توسط 2ناشناس در خانه مسکونی‌اش- گریگور یقیکیان، مفقودالاثر(از 1310 به بعد هیچ اثری از او پیدا نشد)- حسن مقدم، مرگ براثر کار زیاد و بی‌توجهی به وی- مویدالممالک حصبه و مرگ در انزوا- کمال انورراه، زندان و شکنجه، بیماری سخت و مرگ و عباس نعلبندیان تصادف، از دست دادن طحال و خودکشی در انزوا و این داستان ادامه دارد؛ از رادی خودمان که سال‌ها در تنهایی و بدون هیچ‌گونه منصب رسمی، با سرطان دست و پنجه نرم کرد تا نمایشنامه‌نویسان دیگری که در آینده خواهند مرد...
تاریخ تئاتر ایران را ورق می‌زنم، بازیگران عمرهای بسیار طولانی‌تری داشته‌اند و از لحاظ احترام و وضع مالی، جایگاه مشخص‌تری در جامعه به دست آورده‌اند اما جالب اینجاست که میان این همه مصاحبه که در تاریخ تئاتر ایران خوانده‌ام، کمتر کسی نام مدیران وقت را به یاد می‌آورد، اشکال ندارد شاید حافظه ادبی ما نام مدیران را شامل نمی‌شود. یاد جمله‌ای از یحیی آریان‌پور می‌افتم که می‌گفت: حسن مقدم یکی از امیدهای آینده ایران بود اما دولت پهلوی قدر او را ندانست و میان او و جوان‌های بی‌سواد معمولی فرقی نگذاشت. او مدت کوتاه عمر خود را در غربت به بیچارگی، رنج و محنت و بیماری گذراند اما جوان‌های بی‌سواد به جایی رسیدند و در دوران پهلوی نام او را از میان نمایشنامه‌نویسان خط زدند... اما تاریخ هرگز فراموش نمی‌کند. باز از پله‌های ارشاد پایین می‌آیم هنوز جواب تقاضایم را نگرفته‌ام، این‌بار لبخند می‌زنم گویی سرنوشت عاشقان نمایشنامه‌نویسي در کشور ما چیزی از پیش تعیین شده است و «خداوند به هر امتی که دوست داشت کتاب را داد».
براي بررسي توزيع، پخش و سينماداري
هيأتي از سينماگران اواخر مهر ماه
به فرانسه سفر مي‌كنند
هياتي از سينماگران براي شناخت كم‌وكيف توليد، توزيع، پخش و سينماداري به فرانسه مي‌روند. فرهاد توحيدي، عضو هيأت‌مديره خانه سينما در گفت‌وگو با ايسنا، با اعلام اين مطلب گفت: در اين سفر هيأتي متشكل از كارگردانان، مديران سينما، مدير اجرايي خانه سينما و رئيس شوراي صنفي نمايش در يك هفته با حضور در پاريس از استوديوها، مراكز توليد و كمپاني‌هايي كه تكنولوژي‌هاي جديد را عرضه مي‌كنند، بازديد خواهند كرد و با هنرمندان فرانسوي تبادل‌نظر خواهند داشت. وي افزود: اين سفر جزو برنامه‌هايي است كه براي مبادله اطلاعات بين سينماي ايران و كشورهاي صاحب سينما طراحي شده كه به‌تدريج انجام خواهد شد. مهدي كرم‌پور، محمدرضا سكوت، تورج منصوري و نمايندگاني از انجمن سينماداران از حاضران در اين سفر خواهند بود كه 28 مهرماه انجام مي‌شود.
خالق «بردي از يادم» درگذشت
مصطفي گرگين‌زاده آهنگساز و خالق آهنگ معروف«بردي از يادم» در سن 87 سالگي درگذشت. اين آهنگساز كه مدتي پيش به بيماري سرطان مبتلا شده بود، صبح دیروز در منزل خود دار فاني را وداع گفت. مصطفى گرگين‌زاده در سال 1301 خورشيدى در محله قديمي درخونگاه تهران متولد شد. وي پس از اتمام دوره تحصيلات ابتدايى كه در دبستان هدايت به پايان برده بود، وارد موزيك ارتش شد. اين نوازنده سازهاي بادي، اوايل سال 1326 با مرحوم مهدى خالدى آشنا شد و به پيشنهاد وي كه سرپرستي اركستر راديو را برعهده داشت، با او به همكارى پرداخت. وي در دوران فعاليت هنري خود با هنرمنداني در عرصه موسيقي از جمله ابراهيمخان منصورى، مهدى خالدى، حبيبالله بديعى، لطفالله مجد، على تجويدى، حسين تهرانى و ... همكارى داشته است. ارسال نظر
پربیننده