هنوز نمی‌دانستی با زور بازوی خود نان خوردن یعنی چه؟ با پاهای خود به مقصود رسیدن یعنی چه؟ هنوز نمی‌دانستی فرق چاق بودن و ورم کردن چیست؟ یا نفهمیده بودی با گل‌های دیگری، آقای گل شدن عاقبت، رسوایی است. زمانی فهمیده بودی که آب از سرت گذشته بود. در عرض 2 سال از صفر رسیده بودی به 20. جای پاهای تو روی شانه خیلی‌ها مانده بود. برای خودت شده بودی رئیس، استاد، عالیجناب و کلی هم خدم و حشم. اگر یک زیردستی جلوی پاهایت بلند نمی‌شد یا اخراج می‌شد یا از حقوقش می‌زدی یا حداقل توبیخ روی شاخش بود. کنار هرکس که می‌نشستی فکر می‌کردی با او برابری. حتی اگر آن‌کس با زور بازوی خودش با پاهای تاول‌زده خودش رسیده بود آنجا! سال‌ها استخوان فرسوده؛ شب‌ها بیدار مانده بود و در پی لیاقت و تلاش به آنجا دست پیدا کرده بود. یادت که نرفته سال‌ها پیش، داشتی الفبا را از آقایی می‌آموختی که در چشم به هم زدنی به‌عنوان همکار کنارش نشستی و گمان غلط در تو افتاد که با او برابری! یک روز از همان آقا پرسیدی، البته با بادی در غبغب و سیگاری گوشه لب که: آقای ... ! چه شد که با این همه سابقه پس از سال‌ها تازه به جایی رسیدی که بنده با این سابقه کم رسیده‌ام؟ آن آقا جواب نداد و فقط نگاهت کرد. نگاه عاقل اندر سفیه! و تو ادامه دادی و گفتی: خب! همه که نمی‌توانند یک جور باشند. مسلما من با شما خیلی فرق دارم. حتما زرنگ‌تر و هوشیارترم. از فرصت‌ها خوب استفاده کردم. هرگز بیش از 2ماه در یک پست نماندم چون آرزوی رسیدن به پست‌های بالاتر را داشتم و الان هم که می‌بینی رسیدم، یعنی به جایی که شما در 20 سال رسیدی من در 2 سال رسیدم. آن آقا فقط نگاهت می‌کرد و لب‌هایش هم کمی کش می‌رفت که انگار دارد به حالت می‌خندد یا افسوس می‌خورد که خامی و شهرت‌طلبی و فکر یک‌شبه راه 20 ساله رفتن، چه بلایی سرت آورده و به سرنگونی تو می‌خندید که چه زود پف و ورم تو خواهد ترکید به طوری که حتی دیگر نمی‌توانی از اول یا حتی صفر هم شروع کنی. تو خیلی اصرار کردی که چرا آن آقا پیشرفت نکرد. آنقدر پرسیدی که آن آقا زبان باز کرد و گفت: من جواب شما را ندارم ولی فقط چند بیت شعر ناصرخسرو را می‌خوانم شاید قانع بشوی و شروع کرد به خواندن ولی اول گفت: اسم این شعر کدوبنی است که با هم می‌شنویم.
نشنیده‌ای که زیر چناری، کدوبنی
بر رست و بردوید بر و بر به روز، بیست
پرسید از آن چنار که تو چند روزه‌ای؟
گفت چنار سال، مرا بیشتر ز بیست
خندید پس بدو که من از تو به بیست روز
برتر شدم بگوی که این کاهلیت چیست
او را چنار گفت که امروز ای کدو
با تو مرا هنوز نه هنگام داوریست
فردا که برمن و تو وزد باد مهرگان
آن گه شود پدید که نامرد و مرد کیست؟
و تو باز هم فکر کردی او نامرد است
و تو مرد، ولی چه زود دیر شده بود که تو بفهمی! گاهی دیر، خیلی زود است
هنوز نمی‌دانستی با زور بازوی خود نان خوردن یعنی چه؟ با پاهای خود به مقصود رسیدن یعنی چه؟ هنوز نمی‌دانستی فرق چاق بودن و ورم کردن چیست؟ یا نفهمیده بودی با گل‌های دیگری، آقای گل شدن عاقبت، رسوایی است. زمانی فهمیده بودی که آب از سرت گذشته بود. در عرض 2 سال از صفر رسیده بودی به 20. جای پاهای تو روی شانه خیلی‌ها مانده بود. برای خودت شده بودی رئیس، استاد، عالیجناب و کلی هم خدم و حشم. اگر یک زیردستی جلوی پاهایت بلند نمی‌شد یا اخراج می‌شد یا از حقوقش می‌زدی یا حداقل توبیخ روی شاخش بود. کنار هرکس که می‌نشستی فکر می‌کردی با او برابری. حتی اگر آن‌کس با زور بازوی خودش با پاهای تاول‌زده خودش رسیده بود آنجا! سال‌ها استخوان فرسوده؛ شب‌ها بیدار مانده بود و در پی لیاقت و تلاش به آنجا دست پیدا کرده بود. یادت که نرفته سال‌ها پیش، داشتی الفبا را از آقایی می‌آموختی که در چشم به هم زدنی به‌عنوان همکار کنارش نشستی و گمان غلط در تو افتاد که با او برابری! یک روز از همان آقا پرسیدی، البته با بادی در غبغب و سیگاری گوشه لب که: آقای ... ! چه شد که با این همه سابقه پس از سال‌ها تازه به جایی رسیدی که بنده با این سابقه کم رسیده‌ام؟ آن آقا جواب نداد و فقط نگاهت کرد. نگاه عاقل اندر سفیه! و تو ادامه دادی و گفتی: خب! همه که نمی‌توانند یک جور باشند. مسلما من با شما خیلی فرق دارم. حتما زرنگ‌تر و هوشیارترم. از فرصت‌ها خوب استفاده کردم. هرگز بیش از 2ماه در یک پست نماندم چون آرزوی رسیدن به پست‌های بالاتر را داشتم و الان هم که می‌بینی رسیدم، یعنی به جایی که شما در 20 سال رسیدی من در 2 سال رسیدم. آن آقا فقط نگاهت می‌کرد و لب‌هایش هم کمی کش می‌رفت که انگار دارد به حالت می‌خندد یا افسوس می‌خورد که خامی و شهرت‌طلبی و فکر یک‌شبه راه 20 ساله رفتن، چه بلایی سرت آورده و به سرنگونی تو می‌خندید که چه زود پف و ورم تو خواهد ترکید به طوری که حتی دیگر نمی‌توانی از اول یا حتی صفر هم شروع کنی. تو خیلی اصرار کردی که چرا آن آقا پیشرفت نکرد. آنقدر پرسیدی که آن آقا زبان باز کرد و گفت: من جواب شما را ندارم ولی فقط چند بیت شعر ناصرخسرو را می‌خوانم شاید قانع بشوی و شروع کرد به خواندن ولی اول گفت: اسم این شعر کدوبنی است که با هم می‌شنویم.
نشنیده‌ای که زیر چناری، کدوبنی
بر رست و بردوید بر و بر به روز، بیست
پرسید از آن چنار که تو چند روزه‌ای؟
گفت چنار سال، مرا بیشتر ز بیست
خندید پس بدو که من از تو به بیست روز
برتر شدم بگوی که این کاهلیت چیست
او را چنار گفت که امروز ای کدو
با تو مرا هنوز نه هنگام داوریست
فردا که برمن و تو وزد باد مهرگان
آن گه شود پدید که نامرد و مرد کیست؟
و تو باز هم فکر کردی او نامرد است
و تو مرد، ولی چه زود دیر شده بود که تو بفهمی! ارسال نظر
پربیننده