گروه فرهنگ و هنر: «هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق»؛ این شعر جاودانه حافظ مصداق هنرمندانی است که سال‌های سال با عشق کار می‌کنند و مرارت‌ها را به جان می‌خرند تا چراغ هنر این مرز و بوم روشن بماند.اکبر رادی نمونه‌ای از هزاران هنرمند پرتلاشی است که جامعه تئاتری با گذشت 2 سال از رفتنش هنوز در غم فراقش هستند. یازدهم مهرماه این هنرمند نمایشنامه نویس 71 ساله شد و به همت دوستدارانش جشن تولدی برای او در فرهنگسرای بهمن برپا شد. در این مراسم حمیده بانو عنقا، همسر این نمایشنامه‌نویس فقید، کیک تولد او را برید و از هادی مرزبان که همواره در حد توانش برای رادی و آثار او مایه گذاشته، تشکر کرد. همسر زنده یاد رادی گفت: تولد رادی مرا هم خوشحال می‌کند، امروز احساس می‌کنم هنرمند همیشه زنده است. همچنان که بعد از مرگ رادی هرگز نبود او را حس نکردم. تمام لحظات من با اوست و او همیشه برای من زنده است. حمیده بانو عنقا آغاز هفتاد و یکمین سالروز تولد رادی را به همه علاقه‌مندان تئاتر و ادبیات نمایشی ایران تبریک گفت و یاد‌آور شد: رادی 50 سال عاشقانه برای تئاتر ایران زحمت کشید و من همیشه او را پشت میزش احساس می‌کنم که عاشقانه می‌نویسد. او همچنین از اعضای هیات موسس بنیاد اکبر رادی تقدیر و تشکر کرد و گفت: به امید روزی هستیم که بنیاد رادی کارش را بیش از این تداوم ببخشد و این زحمات پایمال نشود و نام رادی بر تارک هنر ایران بدرخشد.
یک جمله بسیار موثر!
دراین برنامه نمایشنامه «لبخند باشکوه آقای گیل» به کارگردانی «محمد امیریاراحمدی» روخوانی شد و سپس نغمه ثمینی به تحلیل این نمایشنامه پرداخت. ثمینی با ابراز خرسندی از برگزاری سخنرانی‌اش در سالروز تولد اکبر رادی به بیان خاطره‌ای از او پرداخت و گفت: زمانی که یکی از نمایشنامه‌هایم را به استاد «اکبر رادی» داده بودم، تا نظر خود را درباره آن بگوید، جمله‌ای به من گفت که همین یک جمله در آینده کاری من بسیار موثر بود. او گفت ورود شما را به عرصه ادبیات نمایشی تبریک می‌گویم و همین جمله در حضور من دراین عرصه بسیار موثر بود و فکر می‌کنم اکبر رادی به همه دانشجویانش چنین جملاتی را می‌گفت.
ثمینی متذکر شد: بخشی از هنر رادی در نگارش نمایشنامه‌های بزرگ است، اما بخش اعظم هنر او از بهره‌وری شاگردانش از سخنان این استاد ادبیات نمایشی ما است که این جملات گرچه در جایی چاپ نشده، اما کمتر از نمایشنامه‌های او نیست و اینچنین است که هرگز حس نمی‌کنم، اکبر رادی از دنیا رفته است.
سهل و ممتنع بودن «لبخند باشکوه آقای گیل»
این استاد دانشگاه سخن گفتن از نمایشنامه «لبخند باشکوه آقای گیل» را بسیار دشوار و در عین حال ساده دانست و گفت: این نمایشنامه از جهتی اثر دشواری است، زیرا تمام شخصیت‌ها بر صحنه عملی انجام می‌دهند و اینچنین نیست که بتوان بر مبنای یک شخصیت جلو رفت. این متن همانند ارکستری است که همه با هم در آن ساز می‌زنند و به موقع خاموش می‌شوند و اینچنین است که شخصیت‌ها در کنار یکدیگر معنا پیدا می‌کنند. ثمینی این نمایشنامه را یکی از کامل‌ترین و بهترین کارهای رادی برشمرد و افزود: برای درک دیگر آثار او این متن اثر کلیدی است. او سپس به تحلیل برخی از ویژگی‌های این نمایشنامه پرداخت و عنصر خانه را یکی از مهم‌ترین مولفه‌های کارهای رادی برشمرد و توضیح داد: در مقایسه با بسیاری از آثار دهه 40 که بسیار رها بوده‌اند، بسیاری از کارهای رادی در خانه و در میان خانواده می‌گذرد، اما آنچه عنصر خانه را در آثار او ویژه می‌کند، استفاده‌ای است که از این عنصر می‌شود. در نمایشنامه «لبخند باشکوه...» خانه تنها یک خانه نیست، بلکه نشانگر روابط مغشوش در جامعه در حال گذار ما است. بنابراین هرچند اصل این متن در دهه 50 نوشته شده است، اما نمایشنامه‌ای تاریخ مصرف‌دار نیست. چرا که در این نمایشنامه اکبر رادی نشان می‌دهد، تنها کسانی می‌مانند که قاعده بازی را می‌دانند. به گزارش ایسنا، ثمینی سپس به تکرار شخصیت‌ها در آثار رادی اشاره کرد و افزود: در نمایشنامه نامبرده مجموعه‌ای از شخصیت‌های آثار رادی وجود دارند و اصولا این نمایشنامه محمل این شخصیت‌هاست. این استاد دانشگاه نمایشنامه نامبرده را به عنوان یکی از غم‌انگیز‌ترین آثار رادی توصیف کرد و افزود: در این اثر رادی تا حد ممکن طرح را کمرنگ کرده و همه چیز را به شخصیت‌ها سپرده است و این بسیار خطرناک است، اما کشش درونی شخصیت‌ها بخوبی مخاطب را با خود همراه می‌کند. شجاعت رادی در نگارش این متن تا پایان ادامه دارد که همان جدال با آرمانگرایی است.
سایه جاودان او بر ادبیات نمایشی
در ادامه این برنامه، هادی مرزبان هم با بیان خاطراتی از اکبر رادی گفت: همواره گفته‌ام رادی همیشه استاد من است. امیدوارم که همیشه زندگی‌کردن را و تا آخرین لحظه‌بودن را بتوانم از او بیاموزم. مرزبان ادامه داد: همیشه باید تولد رادی را تبریک بگوییم، چرا که سایه او برسر ادبیات نمایشی ما و خود ما جاودان است. تا زمانی که چراغ تئاتر در این مملکت روشن است، نام «رادی» همیشه زنده است. همچنین جعفر والی، دیگر کارگردان و بازیگر باسابقه تئاتر با بیان خاطراتی از دوست سابق خود گفت: 50 سال پیش اکبر رادی جوان شوریده‌ای بود که تازه کار خود را آغاز کرده بود. نخستین اثرش متن زیبایی به نام « افول» بود که به دلیل حجم بالایش امکان اجرا نداشت. او با نوشتن کارهای تک‌پرده‌ای، بینش و استعداد خود را در جامعه‌شناسی و مردم‌شناسی نشان داد و چه بسیار مهم است که اثر نویسنده به‌دست اهلش بیفتد و رادی این بخت را داشت که چند اثرش توسط عباس جوانمرد اجرا شد که نشان داد در تئاتر ایران بزرگی از راه می‌رسد. والی در پایان سخنان خود دوستی با اکبر رادی را بزرگ‌ترین سعادتمندی خود در زندگی دانست و افزود: هرگز آن دوستی‌ها، صمیمیت‌ها و تا صبح بیدار ماندن‌ها را فراموش نخواهم کرد. فرامرز طالبی، دیگر نمایشنامه‌نویس و همشهری رادی در این برنامه پیام عذر‌خواهی محمود دولت‌آبادی را که نتوانست در این مراسم حضور پیدا کند، ارائه کرد. این مراسم به همت بنیاد اکبر رادی و با حضور هیات موسس این بنیاد مرکب از شهرام کرمی، شکر‌خدا گودرزی، عطاء‌الله کوپال، فرامرز طالبی و حمیده‌بانو عنقا برگزار شد. شمع تولد 71 سالگی اکبر رادی خاموش شد
هنرمند همیشه زنده است
گروه فرهنگ و هنر: «هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق»؛ این شعر جاودانه حافظ مصداق هنرمندانی است که سال‌های سال با عشق کار می‌کنند و مرارت‌ها را به جان می‌خرند تا چراغ هنر این مرز و بوم روشن بماند.اکبر رادی نمونه‌ای از هزاران هنرمند پرتلاشی است که جامعه تئاتری با گذشت 2 سال از رفتنش هنوز در غم فراقش هستند. یازدهم مهرماه این هنرمند نمایشنامه نویس 71 ساله شد و به همت دوستدارانش جشن تولدی برای او در فرهنگسرای بهمن برپا شد. در این مراسم حمیده بانو عنقا، همسر این نمایشنامه‌نویس فقید، کیک تولد او را برید و از هادی مرزبان که همواره در حد توانش برای رادی و آثار او مایه گذاشته، تشکر کرد. همسر زنده یاد رادی گفت: تولد رادی مرا هم خوشحال می‌کند، امروز احساس می‌کنم هنرمند همیشه زنده است. همچنان که بعد از مرگ رادی هرگز نبود او را حس نکردم. تمام لحظات من با اوست و او همیشه برای من زنده است. حمیده بانو عنقا آغاز هفتاد و یکمین سالروز تولد رادی را به همه علاقه‌مندان تئاتر و ادبیات نمایشی ایران تبریک گفت و یاد‌آور شد: رادی 50 سال عاشقانه برای تئاتر ایران زحمت کشید و من همیشه او را پشت میزش احساس می‌کنم که عاشقانه می‌نویسد. او همچنین از اعضای هیات موسس بنیاد اکبر رادی تقدیر و تشکر کرد و گفت: به امید روزی هستیم که بنیاد رادی کارش را بیش از این تداوم ببخشد و این زحمات پایمال نشود و نام رادی بر تارک هنر ایران بدرخشد.
یک جمله بسیار موثر!
دراین برنامه نمایشنامه «لبخند باشکوه آقای گیل» به کارگردانی «محمد امیریاراحمدی» روخوانی شد و سپس نغمه ثمینی به تحلیل این نمایشنامه پرداخت. ثمینی با ابراز خرسندی از برگزاری سخنرانی‌اش در سالروز تولد اکبر رادی به بیان خاطره‌ای از او پرداخت و گفت: زمانی که یکی از نمایشنامه‌هایم را به استاد «اکبر رادی» داده بودم، تا نظر خود را درباره آن بگوید، جمله‌ای به من گفت که همین یک جمله در آینده کاری من بسیار موثر بود. او گفت ورود شما را به عرصه ادبیات نمایشی تبریک می‌گویم و همین جمله در حضور من دراین عرصه بسیار موثر بود و فکر می‌کنم اکبر رادی به همه دانشجویانش چنین جملاتی را می‌گفت.
ثمینی متذکر شد: بخشی از هنر رادی در نگارش نمایشنامه‌های بزرگ است، اما بخش اعظم هنر او از بهره‌وری شاگردانش از سخنان این استاد ادبیات نمایشی ما است که این جملات گرچه در جایی چاپ نشده، اما کمتر از نمایشنامه‌های او نیست و اینچنین است که هرگز حس نمی‌کنم، اکبر رادی از دنیا رفته است.
سهل و ممتنع بودن «لبخند باشکوه آقای گیل»
این استاد دانشگاه سخن گفتن از نمایشنامه «لبخند باشکوه آقای گیل» را بسیار دشوار و در عین حال ساده دانست و گفت: این نمایشنامه از جهتی اثر دشواری است، زیرا تمام شخصیت‌ها بر صحنه عملی انجام می‌دهند و اینچنین نیست که بتوان بر مبنای یک شخصیت جلو رفت. این متن همانند ارکستری است که همه با هم در آن ساز می‌زنند و به موقع خاموش می‌شوند و اینچنین است که شخصیت‌ها در کنار یکدیگر معنا پیدا می‌کنند. ثمینی این نمایشنامه را یکی از کامل‌ترین و بهترین کارهای رادی برشمرد و افزود: برای درک دیگر آثار او این متن اثر کلیدی است. او سپس به تحلیل برخی از ویژگی‌های این نمایشنامه پرداخت و عنصر خانه را یکی از مهم‌ترین مولفه‌های کارهای رادی برشمرد و توضیح داد: در مقایسه با بسیاری از آثار دهه 40 که بسیار رها بوده‌اند، بسیاری از کارهای رادی در خانه و در میان خانواده می‌گذرد، اما آنچه عنصر خانه را در آثار او ویژه می‌کند، استفاده‌ای است که از این عنصر می‌شود. در نمایشنامه «لبخند باشکوه...» خانه تنها یک خانه نیست، بلکه نشانگر روابط مغشوش در جامعه در حال گذار ما است. بنابراین هرچند اصل این متن در دهه 50 نوشته شده است، اما نمایشنامه‌ای تاریخ مصرف‌دار نیست. چرا که در این نمایشنامه اکبر رادی نشان می‌دهد، تنها کسانی می‌مانند که قاعده بازی را می‌دانند. به گزارش ایسنا، ثمینی سپس به تکرار شخصیت‌ها در آثار رادی اشاره کرد و افزود: در نمایشنامه نامبرده مجموعه‌ای از شخصیت‌های آثار رادی وجود دارند و اصولا این نمایشنامه محمل این شخصیت‌هاست. این استاد دانشگاه نمایشنامه نامبرده را به عنوان یکی از غم‌انگیز‌ترین آثار رادی توصیف کرد و افزود: در این اثر رادی تا حد ممکن طرح را کمرنگ کرده و همه چیز را به شخصیت‌ها سپرده است و این بسیار خطرناک است، اما کشش درونی شخصیت‌ها بخوبی مخاطب را با خود همراه می‌کند. شجاعت رادی در نگارش این متن تا پایان ادامه دارد که همان جدال با آرمانگرایی است.
سایه جاودان او بر ادبیات نمایشی
در ادامه این برنامه، هادی مرزبان هم با بیان خاطراتی از اکبر رادی گفت: همواره گفته‌ام رادی همیشه استاد من است. امیدوارم که همیشه زندگی‌کردن را و تا آخرین لحظه‌بودن را بتوانم از او بیاموزم. مرزبان ادامه داد: همیشه باید تولد رادی را تبریک بگوییم، چرا که سایه او برسر ادبیات نمایشی ما و خود ما جاودان است. تا زمانی که چراغ تئاتر در این مملکت روشن است، نام «رادی» همیشه زنده است. همچنین جعفر والی، دیگر کارگردان و بازیگر باسابقه تئاتر با بیان خاطراتی از دوست سابق خود گفت: 50 سال پیش اکبر رادی جوان شوریده‌ای بود که تازه کار خود را آغاز کرده بود. نخستین اثرش متن زیبایی به نام « افول» بود که به دلیل حجم بالایش امکان اجرا نداشت. او با نوشتن کارهای تک‌پرده‌ای، بینش و استعداد خود را در جامعه‌شناسی و مردم‌شناسی نشان داد و چه بسیار مهم است که اثر نویسنده به‌دست اهلش بیفتد و رادی این بخت را داشت که چند اثرش توسط عباس جوانمرد اجرا شد که نشان داد در تئاتر ایران بزرگی از راه می‌رسد. والی در پایان سخنان خود دوستی با اکبر رادی را بزرگ‌ترین سعادتمندی خود در زندگی دانست و افزود: هرگز آن دوستی‌ها، صمیمیت‌ها و تا صبح بیدار ماندن‌ها را فراموش نخواهم کرد. فرامرز طالبی، دیگر نمایشنامه‌نویس و همشهری رادی در این برنامه پیام عذر‌خواهی محمود دولت‌آبادی را که نتوانست در این مراسم حضور پیدا کند، ارائه کرد. این مراسم به همت بنیاد اکبر رادی و با حضور هیات موسس این بنیاد مرکب از شهرام کرمی، شکر‌خدا گودرزی، عطاء‌الله کوپال، فرامرز طالبی و حمیده‌بانو عنقا برگزار شد. ارسال نظر
پربیننده