ادامه قسمت چهارم: یوونتوس، تیم دهه 70
کاپلو تحت‌تاثیر آنچه پیچی انجام داد قرار گرفته بود. پیچی منفعت تیم را بالاتر از هرگونه خشمی که ممکن بود در نتیجه انتقادهای کاپلو به وجود بیاید، قرار داده بود. شاید همان روز سرد ماه فوریه بود که کاپلو درس بزرگی از این مساله آموخت؛ درسی که تا آخر عمر در ذهنش باقی خواهد ماند: «یک مربی باید مسائل مربوط به تیم خود را مهم‌تر از هرچیز دیگری بداند.» و اگر معنای این درس کنار گذاشتن غرور باشد، باید گاهی دست به این کار زد. یکی از ویژگی‌های سبک مربیگری کاپلو، همانطوری که بعدها در این کتاب به آن پی خواهیم برد، این است که کاپلو هرگز دست به لجبازی نزده و اجازه نمی‌دهد احساسات شخصی وی بویژه احساسات منفی، تصمیمات مربیگری‌اش را تحت‌تاثیر قرار دهد. حتی اگر این مساله به معنای تحمل گهگاه برخوردهای غلط از سوی ستارگان تیم باشد.
صبح روز بعد، زستمیر ویسپالک، مربی تیم جوانان یوونتوس به عنوان مربی تیم اصلی باشگاه منصوب شد. همه آرزو می‌کردند پیچی هرچه زودتر بهبود پیدا کند. در آن روز، یوونتوس با نتیجه 2 بر یک ورونا را شکست داد. کاپلو که در صورت حضور پیچی روی نیمکت هرگز نمی‌توانست یک دقیقه هم در این دیدار بازی کند، 9 دقیقه مانده به پایان گل پیروزی‌بخش تیمش را به ثمر رساند. طبیعتاً این پیروزی به پیچی و بازگشت او تقدیم شد، هرچند این اتفاق هرگز رخ نداد. روز 26 مه 1971، پس از انجام آخرین تشریفات مذهبی از سوی کشیش کلیسای محل، پیچی با تنها 36 سال سن درگذشت. باشگاه یوونتوس برای ادامه فصل، تصمیم مهمی را به اجرا درآورد. آنها از رسانه‌ها خواستند برای حریم شخصی پیچی احترام قائل شده و هیچ گزارشی پیرامون بیماری وی منتشر نکنند. رسانه‌ها هم این خواسته باشگاه یوونتوس را برآورده کردند. بازیکنان یووه می‌دانستند پیچی حال خوبی نداشت، اما اطلاعات آنها فراتر نمی‌رفت و هیچ گزارش بیشتری درباره اوضاع پیچی در دست نداشتند. بازیکنان یووه همچنین تنها یک بار اجازه ملاقات پیچی را پیدا کردند. هواداران یووه هم تنها ایده‌ای مبهم درباره مرگ پیچی داشتند. آنها فقط می‌دانستند پیچی مدت زمانی را برای بازپروری خود سپری کرده بود که در نتیجه خستگی نیازمند آن بود و اکنون ویسپالک روی کار آمده بود. یوونتوس روند صعودی در جدول را پیش گرفته و در نهایت رده چهارم را از آن خود کرد، اما آنها در اروپا همگان را به طرز شگفت‌انگیزی غافلگیر کردند. یووه به فینال رقابت‌ها راه یافته بود و در این مسیر، آنها بارسلونا را از پیش رو برداشته بودند (کاپلو در پیروزی 4 بر 2 در مجموع 2 دیدار یکی از گل‌های تیمش را به ثمر رساند). حریف یوونتوس در دیدار نهایی تیم لیدزیونایتد بود که هدایت آن را «دان روی» به عهده داشت. آنها به لطف در اختیار داشتن بازیکنانی همچون بیلی برمنر، پیتر لوریمر و جانی گیلز تلفیقی از تکنیک و بازی فیزیکی را در اختیار داشتند. رقابت‌های سری A روز 23 ماه مه به پایان رسیده بود و همانطوری که در آن زمان‌ها چنین مسائلی مرسوم بود، بازیکنان یوونتوس برای دوری از هرگونه حواس‌پرتی و تمرکز روی فینالی که 5 روز بعد برگزار می‌شد، به هتل منتقل شدند. در این برهه زمانی، نقش کاپلو در تیم بیش از پیش خود را نمایان می‌کرد. با وجود اینکه او تنها 24 سال سن داشت، مسن‌تر از بسیاری از بازیکنان حاضر در تیم بود و در رختکن هم خصوصیات خود را به دیگران تحمیل می‌کرد. برخی از هم‌تیمی‌های آن زمان کاپلو می‌گویند او درست همانند یک دستیار مربی برنامه‌های تاکتیکی خود را پیرامون چگونه شکست دادن لیدز مطرح می‌کرد و در واقع جانشین ویسپالک شده بود. با این حال، این گفته‌ها معقولانه به نظر نمی‌رسند. ویسپالک که اهل جمهوری چک بود 10 سال با تیم‌های پایه کار کرده بود. او به لطف وجود بونیپرتی که بلافاصله بعد از جنگ در کنار او بازی کرده بود، تقریباً به عنوان یک راه چاره به یوونتوس پیوست. بعدها کاپلو، ویسپالک را یک روانشناس بزرگ صدا می‌کرد که می‌دانست دقیقاً باید کدام دکمه‌ها را فشار دهد. برخی بودند که نظریات کاپلو را تحسین نمی‌کردند. در نهایت، او تنها یک بازیکن بود و در آن زمان سن کمی داشت. با این حال 48 ساعت مانده به فینال رقابت‌های اروپایی، کاپلو از قدرت خود استفاده کرده و سعی در تصمیم‌گیری پیرامون تاکتیک‌ها و چیدمان تیم داشت. این مساله خارج از حیطه کاری کاپلو بود. شرایط سختی به وجود آمد و برخی از بازیکنان از کارهای کاپلو به خشم آمدند. سرانجام با میانجیگری ویسپالک و به مرور زمان، بیشتر هم تیمی‌های کاپلو به سبک تفکرات او روی خوش نشان دادند.
روز 26 ماه مه 1971، یوونتوس برای برگزاری دیدار رفت برابر لیدزیونایتد به ورزشگاه کاموناله تورین پا گذاشت. تقریباً در همان زمان و چند مایل دورتر، پیچی جان خود را از دست داد. مسؤولان باشگاه ترجیح دادند این خبر را بعدها به اطلاع بازیکنان برسانند. با ورود بازیکنان به زمین، رعد و برق وحشتناکی رخ داد. باران به حدی شدید بود که در اوایل نیمه دوم، در حالی که بازی با نتیجه بدون گل دنبال می‌شد، داور چاره‌ای جز به تعویق انداختن بازی نداشت؛ گویی که آسمان فرمان می‌داد هیچ بازی فوتبالی نباید در روز درگذشت پیچی برگزار شود.
ترجمه: رشید سعدلو کاپلو؛ تصویری از یک برنده
ادامه قسمت چهارم: یوونتوس، تیم دهه 70
کاپلو تحت‌تاثیر آنچه پیچی انجام داد قرار گرفته بود. پیچی منفعت تیم را بالاتر از هرگونه خشمی که ممکن بود در نتیجه انتقادهای کاپلو به وجود بیاید، قرار داده بود. شاید همان روز سرد ماه فوریه بود که کاپلو درس بزرگی از این مساله آموخت؛ درسی که تا آخر عمر در ذهنش باقی خواهد ماند: «یک مربی باید مسائل مربوط به تیم خود را مهم‌تر از هرچیز دیگری بداند.» و اگر معنای این درس کنار گذاشتن غرور باشد، باید گاهی دست به این کار زد. یکی از ویژگی‌های سبک مربیگری کاپلو، همانطوری که بعدها در این کتاب به آن پی خواهیم برد، این است که کاپلو هرگز دست به لجبازی نزده و اجازه نمی‌دهد احساسات شخصی وی بویژه احساسات منفی، تصمیمات مربیگری‌اش را تحت‌تاثیر قرار دهد. حتی اگر این مساله به معنای تحمل گهگاه برخوردهای غلط از سوی ستارگان تیم باشد.
صبح روز بعد، زستمیر ویسپالک، مربی تیم جوانان یوونتوس به عنوان مربی تیم اصلی باشگاه منصوب شد. همه آرزو می‌کردند پیچی هرچه زودتر بهبود پیدا کند. در آن روز، یوونتوس با نتیجه 2 بر یک ورونا را شکست داد. کاپلو که در صورت حضور پیچی روی نیمکت هرگز نمی‌توانست یک دقیقه هم در این دیدار بازی کند، 9 دقیقه مانده به پایان گل پیروزی‌بخش تیمش را به ثمر رساند. طبیعتاً این پیروزی به پیچی و بازگشت او تقدیم شد، هرچند این اتفاق هرگز رخ نداد. روز 26 مه 1971، پس از انجام آخرین تشریفات مذهبی از سوی کشیش کلیسای محل، پیچی با تنها 36 سال سن درگذشت. باشگاه یوونتوس برای ادامه فصل، تصمیم مهمی را به اجرا درآورد. آنها از رسانه‌ها خواستند برای حریم شخصی پیچی احترام قائل شده و هیچ گزارشی پیرامون بیماری وی منتشر نکنند. رسانه‌ها هم این خواسته باشگاه یوونتوس را برآورده کردند. بازیکنان یووه می‌دانستند پیچی حال خوبی نداشت، اما اطلاعات آنها فراتر نمی‌رفت و هیچ گزارش بیشتری درباره اوضاع پیچی در دست نداشتند. بازیکنان یووه همچنین تنها یک بار اجازه ملاقات پیچی را پیدا کردند. هواداران یووه هم تنها ایده‌ای مبهم درباره مرگ پیچی داشتند. آنها فقط می‌دانستند پیچی مدت زمانی را برای بازپروری خود سپری کرده بود که در نتیجه خستگی نیازمند آن بود و اکنون ویسپالک روی کار آمده بود. یوونتوس روند صعودی در جدول را پیش گرفته و در نهایت رده چهارم را از آن خود کرد، اما آنها در اروپا همگان را به طرز شگفت‌انگیزی غافلگیر کردند. یووه به فینال رقابت‌ها راه یافته بود و در این مسیر، آنها بارسلونا را از پیش رو برداشته بودند (کاپلو در پیروزی 4 بر 2 در مجموع 2 دیدار یکی از گل‌های تیمش را به ثمر رساند). حریف یوونتوس در دیدار نهایی تیم لیدزیونایتد بود که هدایت آن را «دان روی» به عهده داشت. آنها به لطف در اختیار داشتن بازیکنانی همچون بیلی برمنر، پیتر لوریمر و جانی گیلز تلفیقی از تکنیک و بازی فیزیکی را در اختیار داشتند. رقابت‌های سری A روز 23 ماه مه به پایان رسیده بود و همانطوری که در آن زمان‌ها چنین مسائلی مرسوم بود، بازیکنان یوونتوس برای دوری از هرگونه حواس‌پرتی و تمرکز روی فینالی که 5 روز بعد برگزار می‌شد، به هتل منتقل شدند. در این برهه زمانی، نقش کاپلو در تیم بیش از پیش خود را نمایان می‌کرد. با وجود اینکه او تنها 24 سال سن داشت، مسن‌تر از بسیاری از بازیکنان حاضر در تیم بود و در رختکن هم خصوصیات خود را به دیگران تحمیل می‌کرد. برخی از هم‌تیمی‌های آن زمان کاپلو می‌گویند او درست همانند یک دستیار مربی برنامه‌های تاکتیکی خود را پیرامون چگونه شکست دادن لیدز مطرح می‌کرد و در واقع جانشین ویسپالک شده بود. با این حال، این گفته‌ها معقولانه به نظر نمی‌رسند. ویسپالک که اهل جمهوری چک بود 10 سال با تیم‌های پایه کار کرده بود. او به لطف وجود بونیپرتی که بلافاصله بعد از جنگ در کنار او بازی کرده بود، تقریباً به عنوان یک راه چاره به یوونتوس پیوست. بعدها کاپلو، ویسپالک را یک روانشناس بزرگ صدا می‌کرد که می‌دانست دقیقاً باید کدام دکمه‌ها را فشار دهد. برخی بودند که نظریات کاپلو را تحسین نمی‌کردند. در نهایت، او تنها یک بازیکن بود و در آن زمان سن کمی داشت. با این حال 48 ساعت مانده به فینال رقابت‌های اروپایی، کاپلو از قدرت خود استفاده کرده و سعی در تصمیم‌گیری پیرامون تاکتیک‌ها و چیدمان تیم داشت. این مساله خارج از حیطه کاری کاپلو بود. شرایط سختی به وجود آمد و برخی از بازیکنان از کارهای کاپلو به خشم آمدند. سرانجام با میانجیگری ویسپالک و به مرور زمان، بیشتر هم تیمی‌های کاپلو به سبک تفکرات او روی خوش نشان دادند.
روز 26 ماه مه 1971، یوونتوس برای برگزاری دیدار رفت برابر لیدزیونایتد به ورزشگاه کاموناله تورین پا گذاشت. تقریباً در همان زمان و چند مایل دورتر، پیچی جان خود را از دست داد. مسؤولان باشگاه ترجیح دادند این خبر را بعدها به اطلاع بازیکنان برسانند. با ورود بازیکنان به زمین، رعد و برق وحشتناکی رخ داد. باران به حدی شدید بود که در اوایل نیمه دوم، در حالی که بازی با نتیجه بدون گل دنبال می‌شد، داور چاره‌ای جز به تعویق انداختن بازی نداشت؛ گویی که آسمان فرمان می‌داد هیچ بازی فوتبالی نباید در روز درگذشت پیچی برگزار شود.
ترجمه: رشید سعدلو ارسال نظر
پربیننده