پیروزی‌های مطمئن 32

هیچیک از دست‌اندرکاران فوتبال آسیا در گفت‌وگو با من به صراحت نگفت که در برچیدن بساط تبانی و فساد روی هم رفته موفق عمل کرده است. به عنوان نمونه: «ما نسلی کامل از بازیکنان را از دست دادیم و چنانچه شما امروز مدعی باشید که دیگر رشوه‌خواری در کار نیست، نمی‌توانم حرف‌تان را بپذیرم. ما دورانی را داشتیم که در آن تمام اعضای تیم از جمله بازیکنان ذخیره در تبانی دست داشته و در آن سهیم بوده‌اند.» این حرف‌های یک مقام برجسته ورزشی در آسیا بود. ویلسون لی و دیگر هواداران لیورپول از تبانی و تقلب بخوبی آگاهی دارند. زمانی که از آنها پرسیدم، چرا شما از سنگاپور یا تیم محلی دیگری پشتیبانی نمی‌کنید، آنها در گفتن عقیده و باورشان تردیدی به خود راه ندادند: «ما در گذشته این کار را می‌کردیم. 10 سال پیش زمانی که سنگاپور بازی داشت، همیشه به کوالالامپور می‌رفتیم. باشکوه بود. 60 هزار نفر در ورزشگاه حاضر بودند. اما امروز؟ رشوه‌خواری بیش از حد شده است. هواداران و تماشاگران پول زیادی را برای بازی پرداخت می‌کنند و بعد ناگهان تیم‌شان 2‌بر صفر یا 3 بر صفر بازنده از زمین خارج می‌شود؛ آن هم بدون دلیل. ریخت و پاش و پول». یان راش برخلاف آنچه که درباره‌اش می‌گویند، فرد باهوشی است. راش یکی از بزرگ‌ترین گلزنان دهه 80 بود؛ مردی چابک و لاغر با سبیلی کوچک. گفته می‌شد که او کمی «خل» است. او از لیورپول راهی یوونتوس شد ولی در تورین کارها خوب پیش نرفت. زمانی که از او درباره ایتالیا پرسیده شد، کمی سکوت کرد و بعد گفت: «در ایتالیا احساس غربت می‌کردم. گویی در کشوری بیگانه زندگی می‌کردم». روشنفکران انگلیسی از طبقه متوسط که خیال می‌کنند «footballerati» هستند. افرادی که نمی‌توانند بازی کنند ولی بهتر از بازیکنان فوتبال از بازی سردر می‌آورند، درباره راش با نگاهی تحقیرآمیز حرف می‌زنند و او را نمونه‌ای از یک کشاورز ابله می‌دانند. آنها او را کاملا دست‌کم می‌گیرند. با راش چند ماه پیش از فروپاشی منحنی شرط‌بندی در کلوپی در سنگاپور آشنا شدم. هر دوی ما میهمان خبرنگاران ESPN (شبکه ورزش و سرگرمی) بودیم. ESPN لیگ برتر، بازی‌های ایتالیا، اسپانیا و همچنین لیگ قهرمانان اروپا را در 25 کشور آسیایی پخش می‌کند. آنها گهگاه یک بازیکن بزرگ اروپایی را دعوت می‌کنند تا برایشان بازی‌ها را تفسیر کند. راش میهمان آنها بود. او در آن زمان مهاجمان لیورپول را تمرین می‌داد. او همانطور به نظر می‌رسید که در دوران فوتبالش بود؛ فرز و چابک و ورزیده. تنها دیگر از سبیل‌هایشان خبری نبود. ما درباره فرصت‌های لیورپول حرف زدیم. اینکه این تیم چطور پیشرفت کرد و اینکه چرا آنها در لیگ قهرمانان بهتر از لیگ برتر بازی می‌کنند. او درک می‌کرد که بازیکنان چگونه کار و فکر می‌کنند. از همنشینی و هم‌صحبتی با او لذت بردم. سپس از من پرسید، چکار می‌کنم. برایش کمی در زمینه تحقیق‌هایم درباره تبانی تعریف کردم و بعد از او درباره بروس گروبلار، دروازه‌بان معروف و شناخته‌شده لیورپولی‌ها که گفته می‌شد برای تبانی در مسابقه‌ها پول گرفته است، پرسیدم. جوری به من نگاه کرد که انگار از سیاره دیگری آمده‌ام و به من گفت: در این ساعت به هیچ سوالی جواب نمی‌دهم. سپس به طرف دیگر کلوپ رفت،‌ جایی که هواداران انگلیسی با صورت‌های سرخ‌شان و سن و سال غیر قابل تخمین دور و بر او را احاطه کردند. هرگز قصد نداشتم به راش تهمت بزنم که به شکلی در تبانی دست داشت. با این حال برای نخستین بار احساس کردم این موضوع با مخالفت و امتناع روبه‌رو می‌شود. به طرف خبرنگاران ESPN رفتم. آنها بی‌اندازه خوش‌برخورد بودند. ما با هم گپ زدیم و به آنها گفتم که برنامه‌شان را دیده‌ام. بسیار خوب بود و پرسیدم برنامه‌شان به طور متوسط چه تعداد بیننده دارد؟ یکی از سخنگوهای آنها با ابروهایی در هم کشیده به من نگاه می‌کرد. او گفت: «در زمان پخش یک مسابقه خوب، یک فینال یا مسابقه‌ای بزرگ در حدود 280 میلیون نفر. در شب‌های معمولی، در مسابقه‌های عادی لیگ برتر در میان هفته که در آنها پای چیزی در میان نیست، شاید تنها 140 میلیون نفر». 140 میلیون نفر یعنی بخش اعظمی از جمعیت آمریکا‌ی شمالی که یک مسابقه فوتبال متوسط اروپایی را تماشا می‌کنند. در رقابت‌های بسیار بزرگ رقم بینندگان تلویزیونی آسیا از تمام جمعیت اروپای غربی فراتر می‌رود. این موقعیت این طور تفسیر می‌شود: بخش بزرگی از جمعیت شیفته قمار بر سر هر چیزی هستند. با ظهور اینترنت آنها این امکان را دارند تا بر سر مسابقه‌ها در تمام دنیا شرط‌بندی کنند. لیگ‌های داخلی آنها تا حدود زیادی با فساد و هرج و مرج درگیر بود که بخشی از آن به تبانی و تقلب برمی‌گشت. هوای بد و توفانی که کوین کیم و آن گروه سنگاپوری تجربه کرده بودند و در نهایت به فروپاشی منحنی شرط‌بندی انجامید، اعتبار و درستی لیگ‌ها را از بین برد. در واقع بسیاری از قماربازهای آسیایی روی تبانی و نه مسابقه‌ها شرط‌بندی می‌کردند. آنها می‌کوشند تا پی‌ببرند که کدام بازی‌ها و از طریق چه کسی دستخوش تبانی شده‌اند و به جای مسابقه‌ها روی این جور چیزها شرط‌بندی می‌کنند. ناگهان پخش بازی‌های اروپایی از راه رسید و هواداران باشگاه‌های فوتبال اروپا رشدی فزاینده و بی‌سابقه پیدا کردند؛ آن طور که تعداد تماشاگران برای یک بازی وسط هفته به 140 میلیون می‌رسيد. پس یک تبانی‌کننده آسیایی کاردان چکار می‌کند؟ او راهی اروپا می‌شود. ترجمه: محمد علیجانی بائی