ذهنیت بازیکنان ایراني غلط است

زمانی مشاور تیم ملی بود و در کنار علی دایی روزهای سختی را گذراند.مولر علاوه بر اینکه مربی خوبی است براحتی می‌تواند مسابقات فوتبال را آنالیز کند. مولر این بار تیمی را مورد آنالیز قرار داده که خودش به عنوان دستیار در آن فعالیت می‌کرد.هرچند که خودش از نسبت دادن عنوان دستیار ابراز ناراحتی می‌کرد و می‌گفت، «من مدیر فنی هستم». مصاحبه با مرد آلمانی به نوعی بازخوانی خاطرات او از مدت حضورش در تیم ملی بود. حرف‌های او نه بر ضد کسی است و نه در دفاع از کسی. او تنها آنچه از نظرش منطقی است را بیان می‌کند. مصاحبه سایت گل با روته مولر در هتل استقلال در روزی انجام شد که مرد آلمانی منتظر بود تا فرزندانش را پس از مدت‌ها ملاقات کند اما حساس‌ترین لحظات مصاحبه 90 دقیقه‌ای آنجا بود که صحبت از ناکامی تیم ملی به میان آمد و او متهم شد به اینکه اشتباهات علی دایی را به او گوشزد نمی‌کرده است: «یک مربی خوب باید چند خصوصیت داشته باشد. شخصیت بالا، تجربه خوب، دانش خوب و از همه مهم‌تر، قدرت انتقال. بلد بودن کافی نیست، باید بتوانی اطلاعاتت را یاد بدهی. دایی برخی فاکتورها را نداشت مثلا تجربه. من فکر می‌کنم او قدم بزرگی برداشت که تیم ملی را قبول کرد. باید بیشتر صبر می‌کرد. مربیگری تیم ملی برای او کمی زود بود. من خیلی متأسفم، هم برای او و هم برای خودم. این منصفانه نیست که دایی را مقصر بدانیم یا سرزنش کنیم. این به همه مربوط است. علی شخصیت خاصی داشت. او هیچ وقت دنبال این نبود که کسی نظری بدهد. من عادت دارم که اگر کسی کمک خواست یا نظر خواست حرف بزنم. علی هم نمی‌خواست. کار کردن من با دایی اشتباه نبود. از اینکه با او کار کردم خوشحالم. اگر دوباره تاریخ به عقب برمی‌گشت و ما از نو شروع می‌کردیم باز هم همکاری با او را می‌پذیرفتم. این بار اما نقش بیشتری را برعهده می‌گرفتم، با دایی حرف می‌زدم. قانعش می‌کردم. رفتارش را تا آن حدی که می‌توانستم تغییر می‌دادم. او روی انتخاب‌هایش پافشاری می‌کرد و من مخالفتی نداشتم اما اگر یکبار دیگر این اتفاق تکرار بشود این بار با او بیشتر و بیشتر حرف می‌زنم. او در مربیگری خیلی پیشرفت می‌کند اما قبلش نیاز به اندکی تجربه بیشتر دارد». وی در پاسخ به این سوال که چرا تیم ملی به جام جهانی نرفت، می‌گوید: «چرا به جام جهانی نرفتیم؟ سوال خوبی است. اول از همه من کره جنوبی و شمالی، استرالیا، ژاپن و ایران را ملت‌های دارای قدرت فوتبال در آسیا می‌دانم که البته عربستان جایی در این لیست ندارد. در تهران هم از آنها سرتر بودیم. آنها فقط شانس آوردند. به نظر من آنچه باعث شد تا به جام جهانی نرویم بدشانسی بود و یک نکته بسیار مهم درباره ذهنیت بازیکنان ایرانی. ما از کره‌جنوبی‌ یک بر صفر جلو افتادیم اما بازی مساوی شد. از عربستان یک بر صفر جلو افتادیم اما باختیم. از کره جنوبی در سئول یک بر صفر جلو افتادیم اما باز هم مساوی شد. ایراد این است؛ ذهنیت بازیکنان ایرانی این است که گل اول را که زدی برگرد عقب، این غلط است. این فاجعه است. از آنها می‌خواستیم عقب نیایند اما آنها حرف گوش نمی‌کردند. اجازه بدهید یک چیزی را صادقانه بگویم. صعود به جام جهانی برای هر مربی یک رویاست. باختن به عربستان در تهران دومین شکست تلخ زندگی من بود. دومین شکست بزرگ زندگی مربیگری‌ام. نخستین‌ آن در کلن بود. در سال اول مربیگری‌ام. ما به فینال جام حذفی رسیدیم و اگر قهرمان می‌شدیم من به یک مربی افسانه‌ای تبدیل می‌شدم اما در پنالتی باختیم. جوان بودم و مثل بچه‌ها گریه کردم. به وردربرمن باختیم. این اولین شکست بزرگ زندگی من بود، دومی هم عربستان بود. متأسفم، شب تلخی بود دایی را همان شب عوض کردند». وی درباره همکاری با صمد مرفاوی در استقلال هم می‌گوید: «درباره صمد. من صمد را در کلاس شناختم. خودش را نشان نمی‌داد و بیشتر گوش می‌کرد. تلاش می‌کرد تا یاد بگیرد. از این روحیه خوشم می‌آید. البته صمد یک مشکل بزرگ دارد، او در کلاس هم همین مشکل را داشت؛ مشکل زبان. صمد و بقیه مربیان که می‌خواهند در سطح بالا کار کنند، باید زبانشان را تقویت کنند».