آه! عزیزان، وقتی اکتبر گذشته «دیه‌گو مارادونا» سرمربی آرژانتین شد، همه ما می‌دانستیم به چنین نشیبی می‌رسد. آنها که حساس‌تر بودند (و نمی‌گویم شکاک‌تر) از همان اول پیش‌بینی می‌کردند که آرژانتین با مارادونا پتانسیل خیلی بدتر از آن شدن را هم دارد. با این حال معدود افرادی بودند که در تیره‌ترین رویاهایشان چنین وضع وخیمی را پیش‌بینی کنند. برزیل صعودش را به جام جهانی آفریقای جنوبی 2010 ماه‌پیش قطعی کرد، پاراگوئه هم بلافاصله به آنها پیوست و هر دو به لطف پیروزی بر همسایه نگونبخت جنوبی‌شان به این مهم دست یافتند تا آرژانتین مارادونا یک بار دیگر تیتر یک‌های جهان را به خود اختصاص دهد و امروز حال و روز بد مارادونا ورد زبان همه مردم جهان است. وقتی بولیوی، آرژانتین را 6تایی کرد، می‌شد درباره یک حادثه قلمفرسایی کرد اما اینکه آنها شانس خود در کیتو را با شکست 2 بر صفر مقابل اکوادور از دست دادند نشانه‌ای بود از بحران جدی‌تر و اگر شکست يك بر صفر ماه قبل در خانه پاراگوئه از جهاتی قابل بخشش باشد (چون آسونسیون هرگز سفری آسان برای آلبی چلستی نبوده است) اما نمی‌توان نادیده گرفت که شکست خانگی پیش از آن در مقابل برزیل، تنها دومین شکست خانگی آرژانتینی‌ها در تاریخ مقدماتی جام جهانی بوده است. آرژانتین- برزیل یک بازی عجیب بود. میزبان مالکیت توپ را در سراسر بازی در اختیار داشت ولی نمی‌توانست به هیچ شکلی توپ را به سمت دروازه برزیل شلیک کند. میهمانان مدافع هم اگرچه از نظر فیزیکی تحت سیطره میزبان بوده و به ندرت واکنشی نشان می‌دادند ولی در همان حال برزیل 4 بخت روی دروازه میزبان ایجاد کرد و از 3 تای آن گل ساخت. 2 گل اول مدل کاملی بودند از سر‌به‌هوایی دفاع آرژانتین و گل سوم (و گل دوم لوئیس فابیانو) تیر خلاصی بود به شقیقه خسوس داتولو (خرید تازه ناپولی از بوکا) و هم‌تیمی‌هایش که تازه فکر می‌کردند پس از آن تک‌گل از فاصله 30 متری به بازی بازگشته‌اند. یکی از مربیان باشگاهی آرژانتین، آنخل کاپا، سرمربی هوراکان، پس از باخت مقابل برزیل تاکید داشت آرژانتین فقط بدشانس بوده و برزیل مثل یک تیم کوچک بازی کرده است. البته التفات سینیور «کاپا» به ارزش‌های فوتبال هجومی قابل ستایش است ولی او فراموش کرد بگوید که برزيل دست‌کم یک تیم بوده است ولی آرژانتین هرگز شبیه یک تیم بازی نمی‌کرد. آنها مثل شیر توپ را می‌گرفتند و به زمین حریف می‌بردند ولی در آنجا به خاطر ناهمگونی میان بازیکنان‌شان هیچ کاری از پیش نمی‌بردند و در کل به هیچ‌وجه شایسته پیروزی در این مسابقه نبودند. تنها شکست قبلی آرژانتین در بازی‌های مقدماتی جام جهانی هم 16 سال پیش از این در خانه رقم خورده بود. در سال 1993 یک تیم کلمبیایی با درخشش کارلوس والدراما و فاوستینو آسپریا (که بعدها به نیوکاسل پیوست) آرژانتین را در ورزشگاه مونومنتال درهم پیچیدند و 5 گل به ملتی تحمیل کردند که ناگهان خاطره فینالیست شدن در 3 جام جهانی از 4 جام پیش از آن و 2 قهرمانی جهان از سرش پرید. به نظر می‌رسد از آن روز تا به امروز فوتبال ملی آرژانتین هنوز تحت تاثیر آن شکست کابوس‌وار است و دیگر نمی‌تواند در میان غول‌های فوتبال کمر راست کند چون در 4 جام جهانی پس از آن، آنها حتی دیگر به نیمه‌نهایی هم نرسیده‌اند. شاید از این منظر شکست 3 بر یک مقابل برزیل خیلی سنگین جلوه نکند ولی جدای از نتیجه عملکرد آنها در این مسابقه غیرقابل گذشت است، اما در مقابل پاراگوئه رفتار سرمربی عجیب‌تر بود. به وضوح روشن بود که به حضور فیزیکی بیشتری در محوطه جریمه حریف نیاز است اما مارادونا به جای آنکه از لیساندرو لوپس و دیه‌گو میلیتو ـ که در کمال ناباوری در مقابل برزیل گوش راست بازی کرد ـ استفاده کند از آغاز آدم کوچولویش آگوئرو را جایگزین ته‌وس مصدوم کرد و 2 مهاجم مذکور را تا آخر روی نیمکت گذاشت و هیچکس هم نفهمید چرا. در همین حال تنها شماره 9 سنتی تمام اردوی آرژانتین یعنی مارتین پالرمو که دعوت از او در 36 سالگی بحث‌های زیادی را برانگیخته بود نیز تا آخر نیمکت‌نشین شد. در آسونسیون هم داستانی مشابه چند روز جلوتر که در روساریو رخ داد در حال اتفاق بود؛ آرژانتین در دقایق نخست حمله می‌کرد و ناگهان از اواسط نیمه نخست از نفس می‌افتاد و بعد دیگر بی‌خطر می‌نمود. گلی که نلسون هائدو والدس پاراگوئه‌ای به ثمر رساند با تنها یک چشمه از مهارت بازی‌سازی سالوادور کابانیاس پایه گذاشته شد که بخوبی ضعف عناصر حیاتی را در بازی آرژانتین نشان می‌داد. کابانیاس دومین فوتبالیست برتر آمریکای جنوبی در سال 2009 پس از ورون، همتایش در قلب ترکیب آلبی چلستی بود ولی او با کنترل استادانه یک توپ بلند با داخل پا، یار مستقیمش را به مرخصی فرستاد و بعد 2 نبرد تن به تن دیگر را در همان اطراف با یک و دو با جناح چپ تیمش پشت سر گذاشت تا ورون در اعماق فوتبال خلاق آمریکای لاتین محو شود. در پایان کابانیاس توپ را به والدس رساند تا کار را تمام کند. آنچه در پایان این حركت استادانه به ذهن متبادر می‌شد این بود که چگونه آرژانتین با داشتن چنين ستاره‌هایی مقهور خلاقیت حریف می‌شود.
البته لیونل مسی در یک نظر برای آرژانتین بازیکن متفاوتی بود. در هر دو مسابقه گذشته او بشدت برای کشورش تلاش می‌کرد. در بارسلونا که او در آن رشد کرده و خانواده‌اش هم در کنارش بودند همه‌چیز بر وفق مراد اوست تا بهترین بازیکن سیاره خاکی باشد اما اینجا فشار یک ملت بر‌شانه‌های نحیف یک پسر 22 ساله سنگینی می‌کردند. با این وجود او مثل مردی که بار انتظارات همه دنیا را بر دوش دارد، تلاش می‌کرد. بسیاری ـ از جمله خود من ـ تصور می‌کردند آرژانتین تحت هدایت مارادونا دست‌کم انگیزه‌های مضاعفی پیدا خواهد کرد اما نتیجه کاملا خلاف این بود، آنها تحت فشار به جای آنکه برانگیخته شوند وا‌می‌روند. این واقعیت هم که مارادونا یک مربی به درد نخور است دیگر جای گفتن ندارد. مارادونا همانقدر از فوتبال می‌داند که یک هوادار. اصلاً او مثل یک هوادار به فوتبال فکر می‌کند نه یک مربی، بنابراین به جای آنکه بازیکنان را بر مبنای آمادگی‌شان برگزیند آنها را برحسب سلایق شخصی انتخاب می‌کند و تازه وقتی بازی برخلاف میل تیم او پیش می‌رود احساساتش را بر تفکر مربیگری ارجحیت می‌دهد. شخصیت فرماندهی او در تناقضی کامل با دونگاست؛ مرد برزیلی که هنوز هم محبوب فوتبال‌دوستان کشورش نیست. او این حق را دارد که با وجود پیروزی پشت پیروزی به انتقاداتی که از او می‌شود پاسخ دهد. تیم او براحتی صعود کرده و تازه جام کنفدراسیون‌ها را هم در این میان فتح کرد. آرژانتین اما هنوز برای صعود تقلا می‌کند و مارادونا هم قصد رفتن ندارد حتی با اینکه صدای ضبط شده بعضی مقامات فدراسیون فوتبال آرژانتین حاکی از تصمیمی عاجل برای بیرون انداختن اسطوره بی‌عرضه باشد. کار به جایی رسیده که «الخاندرو ورون» رئیس «کلیسای مارادونا» (که در آن عاشقان سینه‌چاک ال‌ديه‌گو او را به عنوان نشانه‌ای از خداوند پرستش می‌کنند!) پس از شکست مقابل پاراگوئه بر ضد قهرمان و خدایگان فرضی خود صحبت کرد: «او هیچ راه‌حل استراتژیک یا تاکتیکی ندارد. او حتی سیستم بازی هم ندارد و بازیکنان هیچ واکنشی به دستوراتش نشان نمی‌دهند». این دیگر چه خدایگانی است که پرستندگانش هم او را قبول ندارند؟!
منبع: ساكرنت وقتي پيروان كليساي مارادونا هم او را زير سؤال مي‌برند
او هوادار است نه مربي
آه! عزیزان، وقتی اکتبر گذشته «دیه‌گو مارادونا» سرمربی آرژانتین شد، همه ما می‌دانستیم به چنین نشیبی می‌رسد. آنها که حساس‌تر بودند (و نمی‌گویم شکاک‌تر) از همان اول پیش‌بینی می‌کردند که آرژانتین با مارادونا پتانسیل خیلی بدتر از آن شدن را هم دارد. با این حال معدود افرادی بودند که در تیره‌ترین رویاهایشان چنین وضع وخیمی را پیش‌بینی کنند. برزیل صعودش را به جام جهانی آفریقای جنوبی 2010 ماه‌پیش قطعی کرد، پاراگوئه هم بلافاصله به آنها پیوست و هر دو به لطف پیروزی بر همسایه نگونبخت جنوبی‌شان به این مهم دست یافتند تا آرژانتین مارادونا یک بار دیگر تیتر یک‌های جهان را به خود اختصاص دهد و امروز حال و روز بد مارادونا ورد زبان همه مردم جهان است. وقتی بولیوی، آرژانتین را 6تایی کرد، می‌شد درباره یک حادثه قلمفرسایی کرد اما اینکه آنها شانس خود در کیتو را با شکست 2 بر صفر مقابل اکوادور از دست دادند نشانه‌ای بود از بحران جدی‌تر و اگر شکست يك بر صفر ماه قبل در خانه پاراگوئه از جهاتی قابل بخشش باشد (چون آسونسیون هرگز سفری آسان برای آلبی چلستی نبوده است) اما نمی‌توان نادیده گرفت که شکست خانگی پیش از آن در مقابل برزیل، تنها دومین شکست خانگی آرژانتینی‌ها در تاریخ مقدماتی جام جهانی بوده است. آرژانتین- برزیل یک بازی عجیب بود. میزبان مالکیت توپ را در سراسر بازی در اختیار داشت ولی نمی‌توانست به هیچ شکلی توپ را به سمت دروازه برزیل شلیک کند. میهمانان مدافع هم اگرچه از نظر فیزیکی تحت سیطره میزبان بوده و به ندرت واکنشی نشان می‌دادند ولی در همان حال برزیل 4 بخت روی دروازه میزبان ایجاد کرد و از 3 تای آن گل ساخت. 2 گل اول مدل کاملی بودند از سر‌به‌هوایی دفاع آرژانتین و گل سوم (و گل دوم لوئیس فابیانو) تیر خلاصی بود به شقیقه خسوس داتولو (خرید تازه ناپولی از بوکا) و هم‌تیمی‌هایش که تازه فکر می‌کردند پس از آن تک‌گل از فاصله 30 متری به بازی بازگشته‌اند. یکی از مربیان باشگاهی آرژانتین، آنخل کاپا، سرمربی هوراکان، پس از باخت مقابل برزیل تاکید داشت آرژانتین فقط بدشانس بوده و برزیل مثل یک تیم کوچک بازی کرده است. البته التفات سینیور «کاپا» به ارزش‌های فوتبال هجومی قابل ستایش است ولی او فراموش کرد بگوید که برزيل دست‌کم یک تیم بوده است ولی آرژانتین هرگز شبیه یک تیم بازی نمی‌کرد. آنها مثل شیر توپ را می‌گرفتند و به زمین حریف می‌بردند ولی در آنجا به خاطر ناهمگونی میان بازیکنان‌شان هیچ کاری از پیش نمی‌بردند و در کل به هیچ‌وجه شایسته پیروزی در این مسابقه نبودند. تنها شکست قبلی آرژانتین در بازی‌های مقدماتی جام جهانی هم 16 سال پیش از این در خانه رقم خورده بود. در سال 1993 یک تیم کلمبیایی با درخشش کارلوس والدراما و فاوستینو آسپریا (که بعدها به نیوکاسل پیوست) آرژانتین را در ورزشگاه مونومنتال درهم پیچیدند و 5 گل به ملتی تحمیل کردند که ناگهان خاطره فینالیست شدن در 3 جام جهانی از 4 جام پیش از آن و 2 قهرمانی جهان از سرش پرید. به نظر می‌رسد از آن روز تا به امروز فوتبال ملی آرژانتین هنوز تحت تاثیر آن شکست کابوس‌وار است و دیگر نمی‌تواند در میان غول‌های فوتبال کمر راست کند چون در 4 جام جهانی پس از آن، آنها حتی دیگر به نیمه‌نهایی هم نرسیده‌اند. شاید از این منظر شکست 3 بر یک مقابل برزیل خیلی سنگین جلوه نکند ولی جدای از نتیجه عملکرد آنها در این مسابقه غیرقابل گذشت است، اما در مقابل پاراگوئه رفتار سرمربی عجیب‌تر بود. به وضوح روشن بود که به حضور فیزیکی بیشتری در محوطه جریمه حریف نیاز است اما مارادونا به جای آنکه از لیساندرو لوپس و دیه‌گو میلیتو ـ که در کمال ناباوری در مقابل برزیل گوش راست بازی کرد ـ استفاده کند از آغاز آدم کوچولویش آگوئرو را جایگزین ته‌وس مصدوم کرد و 2 مهاجم مذکور را تا آخر روی نیمکت گذاشت و هیچکس هم نفهمید چرا. در همین حال تنها شماره 9 سنتی تمام اردوی آرژانتین یعنی مارتین پالرمو که دعوت از او در 36 سالگی بحث‌های زیادی را برانگیخته بود نیز تا آخر نیمکت‌نشین شد. در آسونسیون هم داستانی مشابه چند روز جلوتر که در روساریو رخ داد در حال اتفاق بود؛ آرژانتین در دقایق نخست حمله می‌کرد و ناگهان از اواسط نیمه نخست از نفس می‌افتاد و بعد دیگر بی‌خطر می‌نمود. گلی که نلسون هائدو والدس پاراگوئه‌ای به ثمر رساند با تنها یک چشمه از مهارت بازی‌سازی سالوادور کابانیاس پایه گذاشته شد که بخوبی ضعف عناصر حیاتی را در بازی آرژانتین نشان می‌داد. کابانیاس دومین فوتبالیست برتر آمریکای جنوبی در سال 2009 پس از ورون، همتایش در قلب ترکیب آلبی چلستی بود ولی او با کنترل استادانه یک توپ بلند با داخل پا، یار مستقیمش را به مرخصی فرستاد و بعد 2 نبرد تن به تن دیگر را در همان اطراف با یک و دو با جناح چپ تیمش پشت سر گذاشت تا ورون در اعماق فوتبال خلاق آمریکای لاتین محو شود. در پایان کابانیاس توپ را به والدس رساند تا کار را تمام کند. آنچه در پایان این حركت استادانه به ذهن متبادر می‌شد این بود که چگونه آرژانتین با داشتن چنين ستاره‌هایی مقهور خلاقیت حریف می‌شود.
البته لیونل مسی در یک نظر برای آرژانتین بازیکن متفاوتی بود. در هر دو مسابقه گذشته او بشدت برای کشورش تلاش می‌کرد. در بارسلونا که او در آن رشد کرده و خانواده‌اش هم در کنارش بودند همه‌چیز بر وفق مراد اوست تا بهترین بازیکن سیاره خاکی باشد اما اینجا فشار یک ملت بر‌شانه‌های نحیف یک پسر 22 ساله سنگینی می‌کردند. با این وجود او مثل مردی که بار انتظارات همه دنیا را بر دوش دارد، تلاش می‌کرد. بسیاری ـ از جمله خود من ـ تصور می‌کردند آرژانتین تحت هدایت مارادونا دست‌کم انگیزه‌های مضاعفی پیدا خواهد کرد اما نتیجه کاملا خلاف این بود، آنها تحت فشار به جای آنکه برانگیخته شوند وا‌می‌روند. این واقعیت هم که مارادونا یک مربی به درد نخور است دیگر جای گفتن ندارد. مارادونا همانقدر از فوتبال می‌داند که یک هوادار. اصلاً او مثل یک هوادار به فوتبال فکر می‌کند نه یک مربی، بنابراین به جای آنکه بازیکنان را بر مبنای آمادگی‌شان برگزیند آنها را برحسب سلایق شخصی انتخاب می‌کند و تازه وقتی بازی برخلاف میل تیم او پیش می‌رود احساساتش را بر تفکر مربیگری ارجحیت می‌دهد. شخصیت فرماندهی او در تناقضی کامل با دونگاست؛ مرد برزیلی که هنوز هم محبوب فوتبال‌دوستان کشورش نیست. او این حق را دارد که با وجود پیروزی پشت پیروزی به انتقاداتی که از او می‌شود پاسخ دهد. تیم او براحتی صعود کرده و تازه جام کنفدراسیون‌ها را هم در این میان فتح کرد. آرژانتین اما هنوز برای صعود تقلا می‌کند و مارادونا هم قصد رفتن ندارد حتی با اینکه صدای ضبط شده بعضی مقامات فدراسیون فوتبال آرژانتین حاکی از تصمیمی عاجل برای بیرون انداختن اسطوره بی‌عرضه باشد. کار به جایی رسیده که «الخاندرو ورون» رئیس «کلیسای مارادونا» (که در آن عاشقان سینه‌چاک ال‌ديه‌گو او را به عنوان نشانه‌ای از خداوند پرستش می‌کنند!) پس از شکست مقابل پاراگوئه بر ضد قهرمان و خدایگان فرضی خود صحبت کرد: «او هیچ راه‌حل استراتژیک یا تاکتیکی ندارد. او حتی سیستم بازی هم ندارد و بازیکنان هیچ واکنشی به دستوراتش نشان نمی‌دهند». این دیگر چه خدایگانی است که پرستندگانش هم او را قبول ندارند؟!
منبع: ساكرنت ارسال نظر
پربیننده