مصائب مارادونا

محمد مهوار: 22 امتیاز از 16 بازی و مکان پنجمی که چندان هم مطمئن و قطعی به نظر نمی‌رسد، باعث شده تا «دست خدا» و آلبی چلستی در آستانه از دست دادن جام‌جهانی نوزدهم فوتبال باشد. مارادونا و سربازانش هفته‌ای پرالتهاب و تنش را پیش رو دارند. نخست بازی خانگی شنبه برابر پروی قعرنشین در بوئنوس آیرس و سپس دیدار سرنوشت‌ساز برابر اروگوئه مدعی در مونته ویدئو. سرنوشت حضور قهرمان جام‌های جهانی 1978 و 1986 تا حدود زیادی به این 2 مسابقه بستگی دارد. آیا آرژانتین که از جام جهانی 1970 تا کنون در بزرگ‌ترین رخداد فوتبالی جهان حضور داشته، با مارادونای افسانه‌ای‌اش نمی‌تواند در آفریقای‌جنوبی حاضر شود؟ آیا داستان مارادونا – آرژانتین تنها یک سال و اندی دوام خواهد داشت؟ دیه‌گو آرماندو مارادونا به کناره‌گیری از مربیگری در تیم ملی کشورش فکر می‌کند؛ خواه شاگردانش مسافر قاره سیاه بشوند یا نشوند. سرمربی تیم ملی آرژانتین که این روزها با فشار و انتقادهای فراوانی رو‌به‌رو است، می‌گوید، در پایان رقابت‌های مقدماتی جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی درباره شرایطش برای ادامه کار در تیم ملی آرژانتین با سران فوتبال این کشور گفت‌وگو خواهد کرد. او از اینکه پابلو زابالتا، بازیکنش برای منچسترسیتی بازی و خودش را مصدوم کرده، بشدت عصبانی است. بهترین بازیکن جام جهانی 1986 مکزیک گفت: «ما 2 مسابقه دشوار در راه جام جهانی را در پیش رو داریم. آسیب‌دیدگی او بسیار دردناک و ناراحت کننده است. با این ترتیب نمی‌شود کار کرد». او که روزگاری نماد فوتبال و حتی کشورش شناخته می‌شد، اکنون با سرسختی‌های زیادی رو به رو است، روزهایی تلخ‌تر از آن چه تاکنون بر سرش آمده؛ در ناپولی و در جام جهانی 1994 آمریکا. سیاه‌تر از محرومیتی که در روزهای اوج فوتبال گریبانگیرش شد. همان محرومیتی که به باور بسیاری تاوان حذف ایتالیا از جام جهانی 1990 در نیمه نهایی بود، محرومیتی که ستاره را به تاریکی برد. تاریکی‌اي که دیگر نتوانست از دستش خلاص شود. حالا همه با او لجبازی می‌کنند. بازی را به جای «روساریو»ی مورد نظر او در «بوئنوس آیرس» برگزار می‌کنند و در سفر به ایتالیا برای درمان اضافه وزنش هم گوشواره‌هایش را به بهانه عدم تسویه حساب مالیاتی از روزهای حضور در ناپولی از گوش‌هایش در می‌آورند. حالا این مارادونای پریشان که حتی تابوت مرگش را نیز آماده کرده‌اند، باید با کدام روحیه سربازانش را برای نبرد مرگ و زندگی به پیکار پرو و اروگوئه بفرستد، کسی نمی‌داند. مارادونایی که آسیب‌دیدگی زابالتا را به خاطر سهل‌انگاری کارلوس بیلاردویی می‌داند که مانع نشد تا این بازیکن برای سیتی به میدان نرود. یا حتی کارلوس ته‌وسی که با بازی برای سیتی دیرهنگام به آرژانتین سفر کرد. مارادونا گلایه‌کنان می‌گوید: «زمانی که گروندونا مربیگری در تیم ملی آرژانتین را به من پیشنهاد کرد، خوشبخت‌ترین انسان روی زمین بودم اما پس از آن اتفاق‌هایی رخ داد که هیچ از آنها خوشم نمی‌آمد». مارادونا البته در این میان حامیانی هم دارد و تنهای تنها هم نیست. از خورخه والدانو، همبازی‌اش در جام جهانی 1986 مکزیک گرفته تا بازیکنانش همانند گونسالو هیگوآین، خوآن سباستین ورون یا مارتین دمیکلیس به پشتیبانی از «دست خدا» پرداخته‌اند. والدانو، مدیر ورزشی این روزهای رئال مادرید می‌گوید: «او اکنون با چالشی بی‌اندازه بزرگ روبه‌رو است و باید آرژانتین را به جام‌جهانی ببرد. این 2 بازی بسیار دشوار خواهد بود اما بر این باورم که او با تیم ملی آرژانتین از پس این مشکل برمی‌آید. او سپس در جام جهانی به همه نشان خواهد داد که بهترین مربی دنیا هم هست». هیگوآین، مهاجم 21 ساله رئالی‌ها هم می‌گوید آرزویی جز راهیابی مستقیم آرژانتین به جام جهانی 2010 ندارد و قول می‌دهد که برای تحقق این آرزو تمام توانش را به کار گیرد. او خودش را منجی معرفی نمی‌کند اما به مارکا می‌گوید که می‌خواهد یاریگر آرژانتین برای رسیدن به جام جهانی باشد. مارتین دمیکلیس، بازیکن آرژانتینی بایرن مونیخ هم می‌گوید: «اکنون زمانی است که ما آرژانتینی‌ها باید شخصیت مان را نشان دهیم. به حذف از رقابت‌های انتخابی فکر نمی‌کنم اما از آن می‌ترسم».