تو ز «پارک سو»ی بیدل، گل شادمان، چه دانی؟ که خزان به جانش افتاد و نماندهاش جوانی ز غم «نمیتوانیم» به اشک دیده میگفت: ندهم چنین غمی را به هزار شادمانی!
