بسكتبال ايران فراتر از آسياست

محمود مشحون را همه یک مدیر موفق می‌دانند. پیشرفت‌های بسکتبال در سال‌های اخیر به حدی رسیده که در همه رده‌ها ایران در صدر آسیا قرار بگیرد. مطمئناً پشت این پیشرفت‌ها تفکراتی وجود دارد و تصادفی نیست. می‌خواهیم نظر شما را نیز در این‌باره بدانیم. با عرض سلام خدمت شما و خوانندگان محترم روزنامه «وطن‌امروز». درباره موضوعی که شما مطرح کردید باید بگویم مدیرموفق نمی‌شود به من گفت. باید بگویم ما، یعنی فدراسیون بسکتبال «یک گروه موفق» است. به نظر من هیچ وقت یک مدیر به تنهایی نمی‌تواند موفقیت کسب کند. ما در فدراسیون بسکتبال یک گروه هستیم. همه کارها بر اساس هماهنگی‌ها صورت می‌گیرد. این گروه برای رسیدن به اهدافش خیلی تلاش می‌کند. خیلی صبوری به خرج می‌دهد و با بسیاری از مشکلات کنار می‌آید. ما اگر برنامه‌ریزی خوبی نداشته باشیم و برای اجرای آن تلاش کافی نکنیم هرگز نمی‌توانیم به آنچه که می‌خواهیم دست پیدا کنیم. برای همین است که من بدون تعارف می‌گویم هرگز خودم را به تنهایی یک مدیر موفق نمی‌دانم. اما همه از شما به‌عنوان یک الگوی خوب یاد می‌کنند. دست‌کم نتایج به دست آمده نشان می‌دهد فوق‌العاده کار کرده‌اید حتی اگر خودتان هم این موضوع را قبول نداشته باشید. همه این موفقیت‌هایی که شما از آن سخن گفتید حاصل یک کار گروهی است. من یاران خیلی خوبی دارم. برنامه‌های خوبی ارائه کرده‌ایم که باعث شده بسکتبال ایران متحول بشود. این برنامه‌ها همانطور که دیدید موقتی نبوده‌اند. ما افق دوردست بسکتبال را در نظر گرفتیم و فقط به امروز نگاه نکردیم. همکاران خوبی که دارم همگی عاشق بسکتبال هستند. باور کنید اگر آنها به این کار عشق نمی‌ورزیدند الان بسکتبال ایران تیم اول آسیا نبود. ما در مسیر تفکرات خوب حرکت کردیم و این به تنهایی امکانپذیر نیست. بسکتبالی بودن شما چقدر در کسب این موفقیت‌ها نقش داشته است. در یکی، 2 سال اخیر هرگاه کارشناسان نسبت به حضور مدیران ورزشی در فدراسیون‌ها تاکید کرده‌اند از شما و بسکتبال به‌عنوان یک نمونه خوب یاد شده است. اگر بخواهم راجع به این مسائل صحبت کنم شاید کمی مساله لوث شود. الان هم اگر حرفی بزنم عده‌ای می‌گویند چون این اتفاقات رخ داده حالا راجع به بسکتبالی بودن صحبت می‌کند. بهترین افراد برای قضاوت و حتی نظر دادن مردم هستند. همانطور که گفتم ما یک کار گروهی انجام می‌دهیم که الحمدلله ماحصل آن باعث عزت و افتخار ایرانی‌ها شده است. من ممنون همه دوستان و همکارانم هستم. از علاقه‌مندان بسکتبال هم تشکر می‌کنم. نقش رسانه‌ها را هم زیاد می‌دانم که به من انرژی مضاعف می‌دهند. امیدوارم هیچ‌وقت از مسیری که برای پیشرفت بسکتبال و کسب افتخار برای این مملکت است دور نشویم. آیا روزی که عهده‌دار ریاست فدراسیون شدید تصور چنین موفقیت‌هایی را داشتید؟ به هیچ‌وجه چنین تصوری نداشتم. خیلی صادقانه می‌گویم فکر نمی‌کردم چین یا دیگر قدرت‌ها را کنار بزنیم و با این سرعت پیشرفت کنیم. آن موقع بسکتبال ایران در غرب آسیا هم جایگاهی نداشت. با همکاری و تلاش دوستان و اهالی بسکتبال توانستیم در مسیر خوبی قرار بگیریم. اوایل دنبال چنین هدفی نبودیم. بسکتبال کمبودها و مشکلات بسیاری داشت. خیلی کارها باید انجام می‌گرفت. البته بعد از یکی، 2سال به این هدف بزرگ هم فکر کردیم. قهرمانی در آسیا و حضور در المپیک و جام جهانی اهداف بزرگی هستند. اگر تصور دست یافتن به این اهداف را نداشتیم خیلی راحت شانه خالی می‌کردیم. نمی‌خواهم الان که به این هدف‌های والا دست یافته‌ایم این حرف‌ها را بزنم، ما به کارمان ایمان کامل داشته و داریم. هر جا هم که به مشکل بخوریم یا بدانیم که برنامه‌هایمان اثرات لازم را ندارند آن را تغییر می‌دهیم. هدف نهایی همه یکی است که آن خدمت به بسکتبال این مملکت است. در این راه خداوند هم لطف خود را شامل ما کرد تا تلاش‌هایمان نتیجه بدهد. در یک جمله رمز موفقیت این فدراسیون واقعا در چیست؟ کم توقعی. اعضای فدراسیون هیچ وقت توقع بیجا یا مضاعف نداشته‌اند. اینکه با نداری‌ها کنار بیایید و عاشقانه خدمت کنید خیلی مهم است. در فدراسیون بسکتبال کمبودها واقعا زیاد است. صادقانه می‌گویم ‌ همکارانم روی پول این فدراسیون هیچ حسابی باز نکردند. اگر دستمزد همکارانم را بگویم باعث شرمندگی من خواهد شد. آنقدر مبلغ کم است که شاید پول بنزین آنها هم نشود. اما وقتی صداقت و صلابت باشد خداوند هم کمک می‌کند. من تردید ندارم که تنها با لطف خداوند و تلاش فراوان دوستان توانسته‌ایم بسکتبال را به جایگاه واقعی آن برسانیم. محمود مشحون ایده‌ال‌هایی برای خود در نظر دارد. فاصله شما تا ایده‌آل‌هایتان چقدر است؟ اگر حمل بر خودستایی نشود فاصله خیلی کوتاه شده است. همه تلاش‌های ما برای این مملکت و جوانان و نوجوانان است تا نام ایران را بیشتر از گذشته در عرصه‌های بین‌المللی مطرح کنیم. اما یکسری واقعیت‌ها وجود دارد که نمی‌توانم آنها را نادیده بگیرم. الان با این واقعیت‌ها نمی‌توانیم به ایده‌آل‌هایمان برسیم. شما در هر بخش و رده‌ای بررسی کنید، می‌بینید ابزار کاری و امکانات آنها از سطح دیگر تیم‌های آسیا بسیار کمتر است ولی تا اینجای کار با داشته‌هایمان ساخته‌ایم و پیش رفته‌ایم. کنار آمدن با نداری‌ها تا مرزهای آسیا‌یی جواب داده است اما قبول کنید تیم‌های جهانی ابزاری جهانی می‌خواهند. ما اگر می‌خواهیم در این تیم‌های بزرگ جایی برای خودمان دست و پا کنیم باید شرایط کنونی را تغییر دهیم. شما باید امکانات ما را با تیم‌های دیگر مقایسه کنید بعد متوجه منظور من خواهید شد. ما تا همین‌ جای کار هم همت کرده‌ایم. نمی‌خواهم بعد از قهرمانی اخیر این صحبت‌ها را مطرح کنم ولی فدراسیون بسکتبال اهداف بزرگ‌تری دارد. نمی‌خواهیم با صرف حضور در جام جهانی همه چیز را تمام‌شده بدانیم. ما باید حضوری شایسته داشته باشیم و خود را به تیم‌های بزرگ نزدیک‌تر کنیم. فکر می‌کنم همه به این باور رسیده‌اند که بسکتبال مظلوم واقع شده است. همه بسکتبال ایران را در یک سالن قدیمی خلاصه کرده‌ایم و متاسفانه از 2 سال پیش که ایران قهرمان آسیا شد تاکنون هیچ قدمی برای ساخت یک سالن اختصاصی برداشته نشده است. در حالی که فوتبال کمپ دارد و برای والیبال هم در مرکز شهر یک سالن جدید ساخته شده است. بسکتبال مظلوم است. من و یارانم کم مظلومیت نداشته‌ایم اما رسالتی بر دوش‌مان قرار گرفته که براساس آن وظایف خودمان را انجام می‌دهیم. خدا را شاکرم که به بسیاری از اهداف‌مان رسیدیم در حال حاضر هم پیگیر اهداف‌مان هستیم. اینکه از قبل هیچ پاداشی برای این افتخار بزرگ در نظر نگرفته‌اند در نوع خود جالب توجه است. الان برای تیم ملی فوتبال، حتی پیروزی بر یک تیم درجه چندمی هم پاداش‌های کلانی دارد! به هر حال این وظیفه بزرگان است تا در مقابل رفتار فرهنگی و فنی تیم ملی بسکتبال واکنش نشان دهند و باید صبر کرد و دید. ما فرهنگ رفتاری، اخلاقی و اسلامی را به بهترین شکل در تیم خود داریم. اینجا واقعا همه چیز بهترین است. در روز فینال جام ملت‌ها قبل از ورود به سالن، ایرانی‌های بسیاری نزدیک رختکن جلوی مرا گرفتند و گفتند اگر بچه‌ها قهرمان شدند چه پاداشی به آنها می‌دهید؟ من هم گفتم بزرگ‌ترین پاداش ما شاد کردن دل ملت ایران است. امیدوارم بسکتبال از این مظلومیت خارج شود و این جریانی که در بسکتبال وجود دارد آنطور که شایسته است مورد توجه قرار گیرد. قبل از اینکه تیم ملی به چین اعزام شود واقعا فکر می‌کردید تیم قهرمان شود، آن هم در شرایطی که چین میزبان بازی‌ها بود؟ صادقانه می‌گویم بله. من در هیچ دوره از مسابقات با این قدرت درباره تیم ملی حرف نزده بودم. همیشه شرایط را می‌بینم و صحبت می‌کنم. من وضعیت تیم ملی را می‌دانستم و با توجه به کیفیتی که داشت آن حرف‌ها را زدم. حتی گفتم اگر تیم ملی به همین منوال پیشرفت کند و مورد استثنایی و اتفاق بدی رخ ندهد‌ ما قهرمان جام ملت‌ها خواهیم شد. منظورم از موارد استثنایی مثل مصدومیت کامرانی بود. آن روز که کامرانی مصدوم شد و به بیمارستان انتقال یافت، همه نگران شدند. مهدی کامرانی بازیکن اثرگذار تیم بود و نقش مهمی در راه‌اندازی تیم داشت ولی خداوند کمک کرد و او هم رسید تا تیم ملی در 2 بازی پایانی با ترکیب کامل به جنگ حریفان رفت. من به این تیم و شایستگی‌هایش ایمان کامل داشتم و ما بحق روی سکوی نخست آسیا قرار گرفتیم. بسکتبال در عرصه باشگاهی و جوانان نیز موفقیت‌های زیادی کسب کرده و مسلماً هیچ‌کدام از این جریانات اتفاقی نبوده‌اند. اما تیم ملی قبل از بازی‌های جام ملت‌های آسیا در تورنمنت ویلیام جونز 2 باخت داشت و در چند بازی هم متزلزل ظاهر شد. شاید نبود حدادی و مسمومیت چند بازیکن مقابل کره‌جنوبی توجیه خوبی برای آن روزها بود اما تردیدهای زیادی قبل از آغاز جام ملت‌ها به وجود آورد. بازی‌های تدارکاتی همانطور که این اسم را برایش گذاشته‌اند یک نوع تدارک است تا تیم‌ها ضعف و قوت خود را بشناسند. ما برای کسب نتیجه به چین تایپه نرفته بودیم. هماهنگی تیم خیلی خوب نبود و مربی درصدد شناخت نفراتش بود. ما در آلمان هم 2 بازی انجام دادیم و نتایج خوبی کسب نکردیم. خیلی‌ها انتقاد کردند و ما در جواب می‌گفتیم که دنبال نتیجه نیستیم و «ماتیچ» در حال شناخت تیم و نفراتش است. در نهایت هم دیدید که تیم ملی قهرمان شد. قهرمانی در جام ملت‌های آسیا، حاصل همان بازی‌های تدارکاتی و بی‌توجهی به نتایج آن‌ بوده است. سرمربی تیم ملی باید به‌طور‌ کامل از تیم شناخت پیدا می‌کرد و باید به او فرصت و تمرکز کامل می‌دادیم. ظاهرا از ماتیچ خیلی راضی هستید. فکر می‌کنید با این مربی می‌توانیم در جام جهانی آبرومندانه ظاهر شویم. آیا تیم ملی به یک مربی بزرگ‌تر احتیاج ندارد؟ ماتیچ مربی بزرگی است. این را بدون اغراق می‌گویم که او واقعا در سطح بالایی کار می‌کند. این مربی نشان داد در بازیخوانی تبحر بالایی دارد و در شرایط متفاوت تاکتیک‌های جداگانه‌ای را به کار می‌گیرد. ما هر موقع که برای تیم ملی مربی آوردیم در زمان خودش مربی بزرگی بوده است. سالی که «نناد» آمد تیم ملی در رده چهاردهم آسیا بود. بعد با تلاش این مربی پنجم آسیا شدیم. اتفاقا در چین بود که پنجم شدیم و بعد «بوسنیاک» آمد که بعد از مدتی کار کردن با او، تیم امید قهرمان آسیا شد. «اوینکا» مربی دیگری بود که هدایت تیم ملی را برعهده گرفت و با کارهای مثبتی که انجام داد یک نتیجه درخشان کسب کرد. این مربی نیجریه‌ای توانست پس از 54 سال عنوان سوم بازی‌های آسیایی دوحه را کسب کند که بسیار مهم بود. «ترومن» دیگر مربی‌ای بود که برای تیم ملی آوردیم تا راه پرافتخار بسکتبال را با شتاب بیشتری طی کند. ترومن 2 سال پیش تیم ملی را برای نخستین بار قهرمان جام ملت‌های آسیا کرد و در المپیک پکن حاضر شد. حضور در المپیک یک اتفاق بزرگ بود که بویژه از نظر تبلیغاتی برای ایران بسیار اثرگذار شد. حضور در المپیک باعث شد نگاه‌ها به بسکتبال کشورمان تغییر کند و دنیا پیشرفت ایران را بپذیرد. ترومن به هر دلیل از ایران رفت اما بسکتبال راه خودش را رفت چرا که به یک فرد وابسته نیست. فدراسیون با ماتیچ توافق کرد. خیلی‌ها از اینکه ماتیچ را دیر انتخاب کردیم انتقاد کردند اما باید لیگ را برگزار می‌کردیم و در صورتی که بلافاصله پس از رفتن ترومن یک مربی دیگر انتخاب می‌کردیم هیچ برنامه‌ای برایش نداشتیم و در عوض باید کلی پول پرداخت می‌کردیم. ماتیچ، ایران را قهرمان آسیا کرد و به جام جهانی برد. ما همه چیز را بررسی کردیم و ماتیچ را برگزیدیم. در واقع شما اگر نگاه کنید در هر مقطعی که یک مربی رفت مربی بزرگ‌تری آوردیم و الان هم به ماتیچ اعتقاد داریم و می‌خواهیم این همکاری تداوم داشته باشد. حتی در روزهای آتی که تیم ملی برنامه‌ای ندارد از وی در بخش‌های دیگر مثل تیم جوانان استفاده می‌کنیم. باید از تجربیات و دانش این مربیان استفاده کنیم، اجازه نمی‌دهیم پول بگیرند و بیکار بمانند. محمود مشحون چقدر انتقادپذیر است، اگر تصمیمی بگیرید و نسبت به آن انتقاد بشود امکان دارد تجدیدنظر کنید؟ بی‌نهایت لذت می‌برم وقتی می‌بینم کارم را به نقد می‌کشند. معمولا انتقادها 3 دسته‌اند؛ ‌ مغرضانه، صمیمانه یا دوستانه. اگر مغرضانه عنوان شود که به نظر من نام آن را نمی‌شود انتقاد گذاشت. وقتی پای غرض به میان می‌آید منطق وجود ندارد و بسیاری از نکات مثبت ممکن است نادیده گرفته شود‌ اما در موارد دیگر فرق می‌کند. اصولا انتقادهای سالم زمینه‌های ترقی را فراهم می‌آورند. من صادقانه اعلام می‌کنم که اگر انتقادهای سالم و سازنده مطرح کنند با همه وجودم می‌پذیرم و از آنها استفاده خواهم کرد. با این حساب می‌توان گفت مدیر مشورت‌پذیری هستید؟ باید عرض کنم ‌ فدراسیون بسکتبال مدیریت مشورتی دارد و در تمام زمینه‌ها هیات رئیسه بررسی‌های لازم را انجام می‌دهد. ما برای یک برنامه به ظاهر ساده دست‌کم ساعت‌ها در هیات رئیسه تشکیل جلسه می‌دهیم و بحث و گفت‌وگو می‌کنیم. در این بین من فقط یک نظر دارم اما دوستان و کارشناسان دیگر هم پیشنهادهایشان را مطرح می کنند تا با بررسی‌های کامل بهترین تصمیم را بگیریم. با وجود تمام موفقیت‌هایی که کسب کرده‌اید و به نوعی موفق‌ترین مدیر بین فدراسیون‌ها شناخته می‌شوید این انتقاد را به شما وارد می‌کنند که چندان به جوان‌ها اهمیت نمی‌دهید. وقتی به اطراف‌تان نگاه می‌کنیم اکثرا آدم‌های باتجربه حضور دارند تا جوان. ببینید، وقتی شما با جوان کار می‌کنید مجبور هستید نیازهای زندگی و مادی او را برطرف کنید. متاسفانه فدراسیون بسکتبال به لحاظ مالی با محدودیت‌های بسیار مواجه است، بنابراین دوستانی که با ما کار می‌کنند بدون کوچک‌ترین چشمداشتی در حال خدمت هستند. کسانی را در فدراسیون جایگزین می‌کنیم که امورات زندگی‌شان می‌گذرد. هیچکدام از آنها دنبال مادیات نیستند. همانطور که گفتم حتی پولی که برایشان در نظر گرفته می‌شود جوابگوی هزینه رفت و آمدشان هم نیست. من اگر مبالغ را اعلام کنم فقط باعث شرمندگی‌ام می‌شود. با این دستمزدی که دوستانم می‌گیرند جایگزین کردن آنها بسیار دشوار است. همکارانم به عشق بسکتبال مشغول به کار شده‌اند و با همه وجود هم کار می‌کنند. معمولا روزانه چند ساعت در فدراسیون هستید؟ حداقل 10 ساعت را فقط در فدراسیون می‌گذرانم. بعد از آن هم در سالن‌ها و مکان‌های تمرینی و بازی هستیم. کلا از صبح تا شب را با بسکتبال سپری می‌کنم. نحوه تعامل شما با هیات‌ها چگونه است، چقدر بر کار آنها نظارت دارید؟ فکر می‌کنم در حق هیات‌ها در این مدت کوتاهی کردیم. البته تیم ملی شرایط حساسی داشت و فکر می‌کنم تیم ملی آنقدر ارزش دارد که دوستان‌مان کوتاهی ما را بپذیرند. ما همکاری خوبی با هیات‌ها داریم و همه آنها برایمان ارزنده هستند. اگر تلاش هیات‌ها نبود، نمی‌توانستیم چنین لیگی را برگزار کنیم و از دل آن قهرمان آسیا بیرون نمی‌آمد. به هر حال یکی از برنامه‌هایمان این است که به کمبودهای هیات‌ها رسیدگی کنیم و امیدوارم مشکلات را به حداقل برسانیم. پایبندی به اصول اخلاقی یکی از نکته‌های بارز شماست. به یاد دارم یکی از ملی‌پوشان سرشناس را که در بازی‌های باشگاهی غرب آسیا به دلایلی برای تیمش بازی نکرد، محروم کردید. آن روزها همه گفتند این محرومیت به تیم ملی آسیب می‌رساند ولی شما کوتاه نیامدید؟ تمام اثراتی را که در اردوها و تیم ملی شاهد هستید حاصل همان اعمال است. بازیکنی که برای پرچم کشورش ارزش قائل نشود و بگوید تا پول نگیرم بازی نمی‌کنم دیگر به درد این بسکتبال نمی‌خورد. ما هر‌چه داریم از همین مرز و بوم است. شما اسم بازیکن را نیاوردید اما من رودربایستی ندارم و اسم می‌برم. همین حامد حدادی را 2 بار محروم و جریمه‌اش کردیم تا شد حامد حدادی! فکر می‌کنید حامد چند سال پیش همینطوری بود؟ اما حامد الان شده اسطوره بسکتبال ایران. همه به او افتخار می‌کنند، منش و اخلاق، جدیت و صلابتش را تحسین می‌کنند. باید عرض کنم من در یک خانواده فرهنگی بزرگ شده‌ام. اخلاق حاکم بر همه چیز است. برای من اخلاقیات حرف اول و آخر را می‌زند و تنها از این طریق است که می‌توانیم پیشرفت لازم و مداوم ‌داشته باشیم. اجازه بدهید درباره تیم جوانان یک نکته را مطرح کنم. بعد از اینکه نیوشا رایچوویچ این تیم را قهرمان آسیا کرد تصمیم به قطع همکاری با وی گرفتید. قرار بود یک مربی مطرح خارجی جای او را بگیرد اما در نهایت تیم را به رضا نوری دادید تا در جام جهانی نتایج ضعیفی کسب کنیم. قبول دارید تصمیم‌های خوبی برای این تیم نگرفتید؟ با شما هم‌عقیده هستم. ما می‌توانستیم مصر را ببریم و صعود کنیم. آن اتفاق هیچ وقت پیش‌بینی نشده بود. تیم ما خیلی قوی‌تر از مصر است. حداقل پیش‌بینی می‌کردیم یازدهم یا دوازدهم بشویم. حالا که گذشته اما واقعیت این است که تیم ما باید دهم جهان می‌شد نه پانزدهم. عوامل زیادی نقش داشتند که بخشی از آن به جوانی بچه‌ها برمی‌گردد. بازی با مصر مثل جدال با اردن در جام ملت‌ها بود. جوان‌ها که در نیوزیلند تبحر نداشتند اما بزرگسالان مقابل اردن حتی 14 امتیاز پیش افتادند ولی در کوارتر چهارم تمرکز خود را از دست دادند و بازی را رها کردند. خدا را شکر که خیلی سریع بر شرایط مسلط شدند و خودشان را جمع کردند. به هرحال این تجربه خوبی بود. بسکتبال بازی لحظه‌هاست. فکر می‌کنید تیم جوانان بتواند راه این تیم ملی را ادامه دهد؟ کار خیلی سخت است. همه آسیا روی ایران تمرکز کرده‌اند. اگر یک لحظه غفلت کنیم و از حرکت بایستیم از دیگر رقبا عقب می‌افتیم. بسکتبال ما پتانسیل زیادی دارد و هر نسل می‌تواند افتخار بزرگی را به ارمغان بیاورد. نسل کنونی مربیان لیگ برتر یک نسل تحصیلکرده و کارآمد است. برخی حتی این نسل را با تیم ملی کنونی مقایسه می‌کنند. آیا این امکان هم وجود دارد از بین مربیان داخلی یک نفر به‌عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب شود؟ خیلی خوشحالم که این پرسش را مطرح کردید. آرزوی هر ایرانی این است که با اسم ایرانی در جهان مطرح شود و افتخار کسب کند؛ چرا که نه. ما همه دوست داریم سرمربی تیم ملی یک ایرانی باشد ولی باید قابلیت‌ها به وجود آید. من 8 سال است که به فدراسیون آمدم، دیدم خیلی چیزها کم داریم. مربی که دلسوز نباشد و صرفا به خاطر چند تجربه باشگاهی که کسب کرده، نمی‌تواند مربی خیلی خوبی تلقی شود. به نظر من مربی باید عاشق باشد و بالاترین احترام را برای خود و دیگران قائل شود، نه اینکه بگوید من فلانی هستم و من این کار را انجام دادم و... مربی ملی باید با همه فرق کند؛ باید نمونه باشد. چیزی که الان می‌توان گفت این است که همه چیز دست خودشان است. امیدوارم روزی شاهد حضور یک ایرانی روی نیمکت تیم ملی و افتخارآفرینی بیشتر باشیم. یکی از نکته‌هایی که باعث جذابیت و بالا رفتن سطح کیفی لیگ ایران شده، حضور بازیکنان بزرگ خارجی است. شما چقدر حضور آنها را در پیشرفت بسکتبال ایران موثر می‌دانید؟ این موضوع صددرصد اثرگذار بوده است. منتها باید مراقب بود که القای فرهنگ غلط بر جوان‌ها حاکم نشود. ما راجع به این موضوع وسواس زیادی به خرج می‌دهیم. باید به آنها فرهنگ ناب ایرانی را یاد بدهیم، باید دست به دست هم بدهیم تا برای رشد بسکتبال از همه عوامل ممکن استفاده کنیم ولی باید مراقب مسائل جانبی بود. شما به رشته دیگری غیر از بسکتبال علاقه‌مند هستید؟ قبل از اینکه قهرمان بسکتبال بشوم و خدا عزت بدهد به این قشر خدمت کنم عضو تیم ملی شنا و واترپلو بودم. بعد «آقانعمت» که پیشکسوت بی‌نهایت محترمی بود و خواهد ماند مرا به بسکتبال برد. من والیبال، شنا و تنیس روی میز بازی می‌کردم الان هم فرصت باشد برنامه‌های ورزشی را تماشا می‌کنم. با این حساب فرصت کمی برای مطالعه خواهید داشت؟ من در 2 بعد زندگی‌ام همیشه مطالعه می‌کنم؛ یکی دامداری که در زندگی شخصی‌ام به آن پرداخته‌ام و بسکتبال که عشق همیشگی من است. رضا مشحون- برادرتان- چقدر در کسب این موفقیت‌ها سهیم است؟ همه تلاش می‌کنند و من به همه دوستان و آشنایان می‌گویم که در حق من برادری کنید. بدون رضا و چند تا از دوستانم نمی‌توانستم به اینجا برسم. ستون‌های من، رضا و نوربخش هستند اما عنایت آتشی، ایلیاوی، قهرمانلو، رضا مهندسی، مرحوم ادب و... با برنامه‌ریزی‌ها و تلاش‌هایشان واقعا به من کمک بزرگی کرده‌اند. حرف پایانی؟ فقط امیدوارم بسکتبال آن‌طور که شایسته است مورد توجه قرار گیرد. بسکتبال نمی‌طلبد بدون سالن بماند. استان‌ها هم امکانات می‌خواهند. اگر بخواهیم با این امکانات پیش برویم کار خیلی سخت است.