علیرضا قزوه، شاعر، در آخرین مطلبی که در وبلاگش منتشر کرده است، ضمن انتشار شعری از رهبر معظم انقلاب با عنوان «مناجات ناشنوایان» که روز چهارشنبه 8 مهر برای نخستین‌بار در مراسم روز جهانی ناشنوایان قرائت شد، تحشیه‌ای درباره ذوق ایشان نوشته است. قزوه در این یادداشت نوشته است: «18 سال است که در مراسم دیدار شاعران با رهبر انقلاب حضور دارم. از زمانی که استاد اوستا زنده بود و خیلی‌های دیگر زنده بودند. در این همه سال بسیاری شعر از زبان شاعران جوان و گاه حتی پیشکسوت می‌شنیدم که در برخی مصرع‌ها کاستی‌هایی داشت و با خود می‌گفتم ای کاش این تکه از شعرش را عوض می‌کرد و درست همان وقت یا بعد از شنیدن شعر، آن کاستی‌ها را از زبان رهبری می‌شنیدیم و این نکته‌‌یابی ایشان و نقدشان بر شعر این و آن مخصوص این سال‌ها نبوده که حتی یک‌بار از زبان شاعر بزرگ خراسان روانشاد استاد کمال - که استاد شفیعی کدکنی نیز او را استاد خود می‌داند- شنیده شد که می‌گفت شعری که هیچ‌کس نتواند از آن عیب بگیرد، آقای خامنه‌ای می‌تواند عیب بگیرد و شاعر بزرگ و آزاده‌ای چون روانشاد ذبیح‌الله صاحبکار که اسوه انسانیت و مهربانی بود در کتابی که با دستخط خودش به من هدیه داد در جایی از کتاب ایشان را «صائب دیگر» خطاب می‌کنند که نشانگر مقام و منزلت ادبی ایشان است».
قزوه در ادامه مطلب خود می‌آورد: «در این 18 سال که از این دیدارها گذشته نه من مدحی برای ایشان گفته‌ام و نه ایشان از مدح این و آن خوشش آمده و نه صله‌ای به کسی داده و نه کسی از او جز همان چفیه ساده، صله‌ای خواسته است. تنها همان چای و غذای ساده بوده است و همان تهمت‌هایی که بگذاريد بزنند. چندبار هم در شعرخوانی‌ها نکاتی را به من گفته‌اند که بعد از سال‌ها فکر می‌کنم نکات درست و راهگشایی بوده است». وی در تحشیه خود بر شعر رهبر معظم انقلاب آورده است: «به هر تقدیر ای کاش همه مسؤولان ما اینقدر ذوق داشتند. در آخر به نقل از دوست بسیار عزیزم مرتضی امیری اسفندقه نقل قولی از استاد دکتر شفیعی کدکنی را - که هر کجا هستند خدا حفظ‌شان کند - برایتان بازمی‌گویم که این آزاده مرد در منزلشان و در جمعی بسیار خصوصی به مرتضی گفته بود که اگر همه ذوق مسؤولان را در دیگی بجوشانند و ملاقه‌ای کنند آن ذوق فلانی خواهد شد. چیزی به این مضمون. این را گفتم تا در روزگاری که کژان و ناجوانمردان از راستی‌ها عیب می‌گیرند شهادت‌نامه کوچکی نوشته باشم که به این همه ذوق و قریحه افتخار می‌کنم و افتخار می‌کنم که ملتی نجیب و رهبری نجیب‌تر داریم که ادب را می‌شناسد و ادیبان را قدر می‌نهد. ای کاش برخی گوش‌ها سخنانش را دست‌کم به اندازه این طفلان معصوم می‌شنیدند». تحشیه «قزوه» بر شعر«مناجات ناشنوایان» رهبر معظم انقلاب
ای کاش همه مسؤولان این قدر ذوق داشتند
علیرضا قزوه، شاعر، در آخرین مطلبی که در وبلاگش منتشر کرده است، ضمن انتشار شعری از رهبر معظم انقلاب با عنوان «مناجات ناشنوایان» که روز چهارشنبه 8 مهر برای نخستین‌بار در مراسم روز جهانی ناشنوایان قرائت شد، تحشیه‌ای درباره ذوق ایشان نوشته است. قزوه در این یادداشت نوشته است: «18 سال است که در مراسم دیدار شاعران با رهبر انقلاب حضور دارم. از زمانی که استاد اوستا زنده بود و خیلی‌های دیگر زنده بودند. در این همه سال بسیاری شعر از زبان شاعران جوان و گاه حتی پیشکسوت می‌شنیدم که در برخی مصرع‌ها کاستی‌هایی داشت و با خود می‌گفتم ای کاش این تکه از شعرش را عوض می‌کرد و درست همان وقت یا بعد از شنیدن شعر، آن کاستی‌ها را از زبان رهبری می‌شنیدیم و این نکته‌‌یابی ایشان و نقدشان بر شعر این و آن مخصوص این سال‌ها نبوده که حتی یک‌بار از زبان شاعر بزرگ خراسان روانشاد استاد کمال - که استاد شفیعی کدکنی نیز او را استاد خود می‌داند- شنیده شد که می‌گفت شعری که هیچ‌کس نتواند از آن عیب بگیرد، آقای خامنه‌ای می‌تواند عیب بگیرد و شاعر بزرگ و آزاده‌ای چون روانشاد ذبیح‌الله صاحبکار که اسوه انسانیت و مهربانی بود در کتابی که با دستخط خودش به من هدیه داد در جایی از کتاب ایشان را «صائب دیگر» خطاب می‌کنند که نشانگر مقام و منزلت ادبی ایشان است».
قزوه در ادامه مطلب خود می‌آورد: «در این 18 سال که از این دیدارها گذشته نه من مدحی برای ایشان گفته‌ام و نه ایشان از مدح این و آن خوشش آمده و نه صله‌ای به کسی داده و نه کسی از او جز همان چفیه ساده، صله‌ای خواسته است. تنها همان چای و غذای ساده بوده است و همان تهمت‌هایی که بگذاريد بزنند. چندبار هم در شعرخوانی‌ها نکاتی را به من گفته‌اند که بعد از سال‌ها فکر می‌کنم نکات درست و راهگشایی بوده است». وی در تحشیه خود بر شعر رهبر معظم انقلاب آورده است: «به هر تقدیر ای کاش همه مسؤولان ما اینقدر ذوق داشتند. در آخر به نقل از دوست بسیار عزیزم مرتضی امیری اسفندقه نقل قولی از استاد دکتر شفیعی کدکنی را - که هر کجا هستند خدا حفظ‌شان کند - برایتان بازمی‌گویم که این آزاده مرد در منزلشان و در جمعی بسیار خصوصی به مرتضی گفته بود که اگر همه ذوق مسؤولان را در دیگی بجوشانند و ملاقه‌ای کنند آن ذوق فلانی خواهد شد. چیزی به این مضمون. این را گفتم تا در روزگاری که کژان و ناجوانمردان از راستی‌ها عیب می‌گیرند شهادت‌نامه کوچکی نوشته باشم که به این همه ذوق و قریحه افتخار می‌کنم و افتخار می‌کنم که ملتی نجیب و رهبری نجیب‌تر داریم که ادب را می‌شناسد و ادیبان را قدر می‌نهد. ای کاش برخی گوش‌ها سخنانش را دست‌کم به اندازه این طفلان معصوم می‌شنیدند». ارسال نظر
پربیننده