اولین موضوعی که در بررسی‌ها نمایان شد ساختمان مورد استفاده برای کارگاه تولیدی بود که به هیچ‌وجه استاندارد نبود، پس شخصی که این کارگاه را بازدید کرده و نسبت به غیراستاندارد نبودن آن عکس‌العملی نشان نداده اولین مقصر این حادثه است. به دنبال آن مدیر این کارگاه تولیدی که در مکانی غیراستاندارد فعالیت را ادامه داده مقصر است و این موضوع در حال حاضر در بسیاری از کارگاه‌های شهر ما در جریان است اما ما بی‌تفاوت از کنار آن می‌گذریم و این ناشی از فرهنگ غلط ماست که «معلول نگر»یم نه «علت نگر». برای پایان دادن به این نوع جنجال‌آفرینی‌ها باید این فرهنگ را اصلاح کنیم. مورد دیگری که در بررسی این حادثه مشخص شد نحوه عملکرد نردبان آتش‌نشانان بود که نیازمند انجام کار کارشناسی است تا مشخص شود که آیا چکاپ‌های لازم در زمان مقرر انجام شده یا نه. اما در هر صورت از جان باختن دو شهروند در این حادثه متاثر هستیم و وظیفه داریم برای جبران این ضایعه وارد عمل شویم اما باید بدانیم که تبدیل آن به منازعه سیاسی درست نیست و دردی از ما دوا نمی‌کند. آنچه موجب دل‌نگرانی من درباره این حادثه شد ایجاد آسیب روحی و روانی به آتش‌نشانان بود که کمتر مورد توجه قرار گرفت. هر حادثه‌ای می‌تواند آغاز بحران باشد و نیروهای عمل‌کننده در بحران به هیچ وجه نباید احساس ناامنی کنند یا روحیه آنها تضعیف شود تا بتوانند در مواقع لزوم عملکرد مناسب داشته باشند. به همین منظور و براساس تجربیات خود در انجام کارهای امنیتی و بحرانی، 48ساعت پس از این اتفاق به ایستگاه آتش‌نشانی حسن‌آباد رفتم و با آنها ملاقات داشتم. با آنها صحبت کردم و سعی کردم فضای به وجود آمده را با کار و فعالیت آنها جدا کنم تا روحیه این خدمتگزاران تضعیف نشود.
به هر دلیل سانحه خیابان جمهوری اتفاق افتاد و آنچه پس از این حادثه باید برای ما مهم باشد درس‌هایی است که از آن می‌توان گرفت تا بار دیگر شاهد چنین اتفاقاتی نباشیم و به قول معروف از یک سوراخ دوبار گزیده نشویم. یعنی به جای جنجال‌آفرینی و ایجاد هیاهو با مقاصد سیاسی به فکر بستن راه‌های تکرار حوادث مشابه باشیم. در حال حاضر با تمام تمهیداتی که در بازار تهران برای ایمن‌سازی صورت گرفته هنوز این نگرانی‌برطرف نشده و یکی از نگرانی‌های ما وقوع آتش‌سوزی در بازار تهران است. هزاران کارگاه مشابه دیگر در خیابان جمهوری وجود دارد که امکان وقوع آتش‌سوزی در آن فراهم است. اگر قصد دلسوزی برای شهروندان را داریم باید به فکر چنین کارگاه‌هایی باشیم نه اینکه به دنبال مقصر حادثه پس از به وقوع پیوستن آن باشیم. باید پیشگیری را در اولویت قرار دهیم و آن را به عنوان سیاست راهبردی در مسیر حرکت خود قرار دهیم تا خسارات کاهش یابد.
آیا می‌توانیم حاشیه‌های این آتش‌سوزی را ادامه جریانی بدانیم که در شورای شهر برخی به دنبال تعیین شهردار مورد نظر خود هستند و از این حاشیه‌سازی‌ها برای این هدف بهره‌برداری می‌کنند؟
به هر حال می‌توان این مورد را ادامه همین طرز تفکر دانست. یعنی هر چیزی که بتواند زیر پای شهردار را سست کند می‌تواند برای این جریان به مقدمه‌ای برای رسیدن به هدف تعبیر شود.
چه مدت باید از این دوره شورا بگذرد تا تلاش برای تغییر شهردار متوقف شود؟
سال 93 سال تعیین‌کننده‌ای برای شورای اسلامی شهر تهران و شهرداری تهران است. طبق پیش‌بینی‌های انجام شده این حاشیه‌ها در درون شورا روز به روز در حال تعدیل است اگرچه در بیرون از شورا دست‌های آشکار و پنهان و جریان‌های گوناگون به دنبال اهداف خود هستند اما در درون شورا اوضاع رو به بهبود و کاهش تنش‌هاست.
به نظر شما لابی‌های کانون‌های قدرت بیرون از شورا با اعضای شورا که به صورت استعفا و فشارهای اینچنینی خودنمایی می‌کند تا چه زمانی ادامه دارد؟
به نظرم نمی‌توان برای توقف تلاش‌های جریان‌های بیرونی زمانی را متصور بود اما این امید وجود دارد که در درون شورا از این فضا روز به روز فاصله بیشتری بگیریم و زمینه‌های تعامل و هماهنگی بیشتری به وجود آید تا این نوع فشارهای بیرونی هم خنثی شود.
آیا سیاست‌زدگی در برخورد با حادثه آتش‌سوزی خیابان جمهوری بر روحیه پرسنل سازمان آتش‌نشانی به عنوان یک سازمان حیاتی در کنترل بحران، تاثیرگذار بود؟
بله! اعتماد مردم به سازمان آتش‌نشانی و اعتبار این سازمان در نزد مردم با رفتارهای ما آسیب دید. ما می‌توانستیم فارغ از فضای سیاسی این ماجرا را دنبال کنیم و اجازه ندهیم این اتفاقات بیفتد و ادامه پیدا کند. باید بدانیم برخی اظهارنظرهای ما هزینه‌های جبران ناپذیری را تحمیل می‌کند که در برابر آن مسؤول هستیم.
من به عنوان کسی که از سال80 با مجموعه‌های اینچنینی مانند اورژانس و امداد سروکار داشته‌ام باید بگویم که سازمان آتش‌نشانی هر چه جلوتر آمده کارآتر شده اما هنوز برای شهدای آتش‌نشانی مشکلاتی وجود دارد. در همین حادثه جمهوری کسی از آتش‌نشانی که با این حجم دود وارد کارگاه شد و جان افراد را نجات داد، عیادت نکرده و خدا قوت نگفته است. باید این نوع نگاه تغییر کند و همه جنبه‌های ماجرا در کنار هم دیده شود تا قضاوت ما منصفانه باشد. در کل می‌خواهم این نکته را بیان کنم که ایرادهای موجود را نفی نمی‌کنم اما نحوه برخورد با موضوع را هم نمی‌پسندم.
چرا هنگام بروز این سانحه درخواست استعفای شهردار مطرح شد؟
این درخواست و تمام مواردی از این دست را فقط می‌توان تیرهایی تصور کرد که برای به هدف خوردن رها می‌شود. درست است که در وهله اول این درخواست موجب ایجاد آسیب‌هایی شد اما در ادامه سبب به وجود آمدن این توقع برای رسانه‌ها و نخبگان شد که انتظار صدور چنین در خواست‌هایی را هنگام بروز سوانح بعدی داشته باشند و این به ضرر آنها تمام شد.
آقای طلایی! دوران ناجا برای شما شیرین‌تر بود یا دوران نمایندگی در شورای شهر تهران؟
واقعیت این است که دوران ناجا برایم شیرین‌تر بود و خدمت در نیروی انتظامی را شیرین‌تر می‌دانم چون در آنجا زمینه و بستر برای خروج از اعتقادات کمتر فراهم بود. افراد کمتر به دنبال ریاکاری بودند و جنس کار از نوع خدمت بود و جنس کار سیاسی نبود. یعنی جنس کار بیشتر اجرایی تلقی می‌شد و هنگامی که مال مالباخته‌ای را پیدا می‌کردیم و به صاحب مال بازمی گرداندیم، می‌دادیم برای ما رضایتبخش و خوشحال‌کننده بود. یعنی نوع کار و خدمت‌رسانی در نیروی انتظامی آغشته به مسائل مادی و سیاسی نبود اما متاسفانه شغل فعلی من هم به موضوعات سیاسی و هم به مسائل مالی آغشته است.
پس در این شرایط کار جهادی برای یک عضو شورای شهر چطور تعریف می‌شود؟
اول باید کار جهادی را با تمام شاخصه‌هایش تعریف کرد تا بتوان وظیفه یک عضو شورای شهر را در این باره تعریف کرد. در همین راستا شاخصه‌های مادی و معنوی را می‌توان برای کار جهادی در شورا در نظر گرفت. اولین شاخصه معنوی کار جهادی این است که در این نوع از کار، رضای خدا هدف است. خودباوری و اعتماد به نفس هم از دیگر ملزومات این نوع کار است. یعنی «ضعف» و «ما نمی‌توانیم» شعار نباشد. یک مدیر جهادی باید تمام وقتش را صرف کارش کند. برخی از ما چند کار با هم انجام می‌دهیم در واقع چند هندوانه را با یک دست برمی‌داریم. این شیوه عملکرد با مدیریت جهادی در تعارض است جنس کار جهادی مردمی است و نگاهش کار را برای مردم انجام دادن است و نه منفعت‌طلبی. من فکر می‌کنم در حال حاضر تلاشی که برای آرام نگاه داشتن فضای شورای اسلامی شهر تهران انجام می‌دهم و اینکه سعی دارم راه را بر انجام سوءاستفاده‌ها ببندم به نوعی کار جهادی من در شورا باشد.