بیوگرافی

کاپلو؛ تصویری از یک برنده ادامه قسمت چهارم: یوونتوس، تیم دهه 70 برای دومین‌بار طی 2 سال، کاپلو از نزدیک شاهد یک مرگ زودهنگام و غیرمنطقی در فوتبال بود. یوفا با عجله 2 روز بعد بازی دیگری را برگزار کرد. یوونتوس 2 بار از حریف پیش افتاد که دومین‌بار به لطف گل کاپلو بود اما لیدز به بازی برگشت و توانست یک تساوی 2-2 حیاتی به‌دست آورد. یک جو رویایی بر زمین حاکم بود. بازیکنان و هواداران هنوز از مرگ پیچی حیرت‌زده بوده و به سوگواری می‌پرداختند. 5 روز بعد در «الاندرود» یوونتوس و لیدز به تساوی یک-یک دست یافتند و باشگاه انگلیسی از شهر یورکشایر به لطف قانون گل زده در خانه حریف موفق شد قهرمان اروپا شود. تابستان آن سال، یووه چند تغییر در تیم خود به وجود آورد. این احساس به وجود آمده بود که با توجه به آسیب‌های مرگ پیچی، بهتر بود بازیکنان تیم بیش از حد دچار افسردگی نشوند. به علاوه، تیم جوان یوونتوس خمیره خود را با رسیدن به فینال اروپا و کسب جایگاه چهارم در فوتبال ایتالیا نشان داده بود. خارج از زمین، کاپلو و خانواده نوپای او سرانجام با شرایط تطبیق پیدا کردند. لائورا در مدرسه مشغول تدریس شد. در آن زمان، زنان تنها مشغول حضور در میهمانی‌ها و خرید کردن نبودند. فابیو و لائورا در انتظار به دنیا آمدن دومین بچه خود بودند. در حالی که بسیاری بازیکن جوان در تیم وجود داشتند، در میان آنها برخی بودند که دور از چشم دیگران به شب‌زنده‌داری می‌پرداختند. بسیاری از این شب‌زنده‌داری‌ها نزدیک رستورانی با نام I Due Mondi که بیشتر با نام Da Ilio (لقب مالک رستوران) شناخته می‌شد، به‌وقوع می‌پیوستند. کاپلو هم در بین بازیکنان حاضر می‌شد اما تنها تا پاسی از شب؛ برخلاف بسیاری از بازیکنان تیم، او در آن زمان ازدواج کرده و صاحب یک فرزند بود، به علاوه او معمولاً به خواب زودهنگام شبانه علاقه داشت. برخی از هم‌تیمی‌های او اعتقاد داشتند رفتار و عمل کاپلو بیشتر از سن خودش بود. حقیقتاً، صرف نظر از عینکی که او این روزها استفاده می‌کند و چند چین و چروک صورتش، کاپلو به طرز عجیبی شبیه عکاسان دهه 70 است. یکی از هم‌تیمی‌های سابق او به من گفت که کاپلو واقعاً از گروه جدا اما با این حال درست مانند یک برادر مسن‌تر فردی بسیار تاثیرگذار بود. کائوسیو یکی دیگر از هم‌تیمی‌های کاپلو درباره او چنین می‌گوید: «می‌توانستید به سرعت احساس کنید که کاپلو ذهنیت تبدیل شدن به یک مربی یا مدیر اجرایی را داشت. او مثل یک بازیکن فکر نمی‌کرد و رابطه نزدیکی با کادر مربیگری و مسؤولان باشگاه داشت. ما بخوبی با همدیگر کنار می‌آمدیم، هرچند همانطوری که همه می‌دانند او شخصیت خاص خودش را دارد. با این همه، فابیو تا حد زیادی به عنوان یکی از رهبران ما محسوب می‌شد». برخی اوقات، یک رهبر نیاز دارد که به نحوی از کسانی که پیرو او هستند، متمایز شود‌ و کاپلو هم از این ویژگی بهره می‌برد، هرچند به هیچ‌وجه منزوی و گوشه‌نشین نبود. آنگونه که یکی دیگر از هم‌تیمی‌های سابق او می‌گوید: «کاپلو با همه صحبت می‌کرد و به حرف همه گوش می‌داد؛ اما افراد بسیار کمی در میان هم‌تیمی‌هایش بودند که او با آنها رابطه نزدیکی داشت». یکی از کسانی که کاپلو مدت زمان زیادی را در کنارش سپری می‌کرد، لوچانو اسپینوزی بود که فابیو وی را با شکار آشنا کرد. اسپینوزی می‌گوید: «فابیو مرا برای گرفتن مجوز شکار با خود می‌کشاند. شکار کردن به علاقه شخصی من تبدیل شد، همانطوری که قسمتی از علایق شخصی فابیو بود. گهگاه بونیپرتی هم به ما می‌پیوست. آن روزها، روزهای بسیار خاصی بودند». شاید عجیب به نظر برسد که کاپلو در سن 25 سالگی ترجیح می‌داد اوقات فراغت خود را در کنار رئیس باشگاه بونیپرتی، مردی که تقریباً 20 سال از او بزرگ‌تر بود، سپری کند‌ اما حتی در آن زمان هم به نظر می‌رسید کاپلو از همنشینی با افراد مهم و صاحب قدرت لذت می‌برد‌ و بی‌تردید بونیپرتی دست‌کم در یووه، از هردوی این ویژگی‌ها بهره‌مند بود. او صرفاً رئیس باشگاه نبود. بونیپرتی بهترین گلزن تاریخ باشگاه بود و بیش از هر بازیکن دیگری تجربه پوشیدن پیراهن یووه را داشت. او بازیکن وفادار یوونتوس بود و عامل رشد و ترقی در زادگاهش باعث شد تا بونیپرتی در کنار «امر سیووری» آتشین آرژانتینی و «جان چارلز» ولزی ملقب به «غول آرام» به عنوان یکی از اعضای مثلث جادو در اواخر دهه 50 شناخته شود. ترجمه: رشید سعدلو ژاوی 135 پاس سالم داد هافبک طراح و متفکر تیم ملی فوتبال اسپانیا با 135 پاس سالم خود در یک بازی رکوردی عجیب و بی‌سابقه را به ثبت رساند. ژاوی هرناندس در نشست خبری پس از بازی با ارمنستان گفت: از اینکه مربیان تیم از من رضایت کامل دارند بسیار خوشحالم و امیدوارم این روند ادامه داشته باشد. خود من چنین آماری را باور نمی‌کنم و در طول بازی هرگز به این مساله فکر نمی‌کردم و تلاشم این بود که تنها دستورات مربی را به درستی اجرا کنم. پیش از این بهترین رکورد پاس سالم در فوتبال اسپانیا در اختیار رائول گونسالس در سال 1999 بود که توانسته بود 98 پاس سالم و 2 پاس منجر به گل بدهد. تیم ملی اسپانیا در بازی برابر ارمنستان روی پاس ژاوی به فابرگاس صاحب گل اول شد و توسط ماتا در ضربه پنالتی به گل دوم و برتری خود رسید. اسپانیا در این دیدار 2 بر یک پیروز شد.