شنیدم من که عارف جانم آمد
رفیق سابق تهرانم آمد
نشسته گفته از سردرگمی‌ها
مدیریت بدون جهرمی‌ها
که در کشور مدیریت شعار است
و بی برنامگی در رأس کار است
شعار چاره ساز اُنچنانی
فقط تدبیر و امید فلانی
هم اکنون جای تدبیر گذشته
و امیدی که حالا در گذشته
چنان دردی به من وارد نموده
که از خواب و خورم ساقط نموده
به قول شاعر نامیِ والا
جناب سعدی شیرازی ما:
امیدوار بود آدمی به خیر کسان
مرا به خیر تو امید نیست شر مرسان