وارد ساختمان بزرگ اما فرسـوده بیمارستان که می‌شوی، بوی نامطبوعی میهمان مشامت می‌شود و بعد از چند ثانیه مجبورت می‌کند برخلاف میل باطنی جلوی بینی و دهانت را بگیری و وارد بخش‌ها شوی. اینجا بیمارستانی در جنوبی‌ترین قسمت پایـــتخت و هـمسایه ریل‌هایی است که مسافران را به شـــهرهای جنوبی می‌برد. وضعیت عمومی بیمارستان حتی بدتر از حال بیمارانی است که به امید معالجه در آن بستری شده‌اند. انبوهی از خاک و آجر فضای سبز بیمارستان را اشغال کرده است. فلش‌هایی که در روزگاران گذشته از سفیدی به برف طعنه می‌زدند به مرور زمان به سمت محو شدن در دل آسفالت‌ها می‌روند و هنوز قرار است نقش راهنمای مراجعه‌کنندگان را به محوطه داخلی بیمارستان بازی‌کنند. کمبود نیروی پرستاری نیز که در مراکز درمانی دولتی مشهود است، مشکلات بیماران بستری را دوچندان می‌کند. محوطه وسیع بیمارستان اجازه استفاده از هلی‌کوپتر امداد را به مرکز اورژانس داده است اما از در ورودی که داخل می‌شوی به فضای متفاوتی برمی‌خوری؛ راهروهایی با سقف کوتاه و لامپ‌های کم نور که فضا را دلگیر می‌کند. این درحالی است که این بیمارستان از معدود مراکز درمانی است که وقف وزارت بهداشت و درمان شده است. بيمارستان فیروزآبادی در جنوبی‌ترین نقطه پایتخت قرار دارد و بیش از 73 سال از عمر آن می‌گذرد. گفته می‌شود نحوه ساخت این بیمارستان مطابق با بیمارستان‌سازی در کشور فرانسه است و ساختمان‌های آن در فضای سبز و بزرگ محوطه به صورت پراکنده قرار دارد همین امر سرویس‌دهی را مشکل و هزینه‌های نگهداری از این مرکز آموزشی را بالا برده است. ساختمان این بیمارستان نیز در مقابل زلزله به هیچ وجه مقاوم نیست و بر اثر بروز حادثه‌ای طبیعی، فاجعه‌ای مرگبار را رقم می‌زند.
به گفته پایدار- رئیس بیمارستان فیروزآبادی- این بیمارستان در سال‌های 78 تا 85 با بدهی 2میلیارد و 600 میلیون تومانی مواجه شد که بر اثر بالا رفتن هزینه‌های بیمارستانی، پرسنلی، تعمیر و تجهیزات اداری- اجرایی بود و خوشبختانه درحال حاضر این میزان به نصف رسیده است و تا پایان سال درطول برنامه‌ای منظم معوقه پرستاران و کارمندان نیز پرداخت خواهد شد. با این وجود واقع شدن بیمارستان در منطقه‌ای پرجمعیت و به روز نشدن تجهیزات، شهروندان منطقه و پرسنل این بیمارستان را با مشکلات عدیده‌ای مواجه می‌کند. پایدار معتقد است: بیشتر تجهیزات بیمارستانی در بیمارستان‌های دولتی شمال شهر متمرکز شده و قابل مقایسه با مراکز جنوب شهر نیست. وی می‌گوید: در زمینه بهداشت و درمان نه تنها محرومیت‌زدایی نشده است که این فاصله‌ها به مرور زمان بیشتر و بیشتر شده است و بیمارستان‌های جنوب شهر همچنان در محرومیت دست و پا می‌زنند. طرح هیات امنایی شدن بیمارستان‌ها و طرح‌هایی نظیر این که اتفاقا طرح‌های خوبی به نظر می‌رسند، ظاهرا کمی بی‌برنامه است و علت بروز این قبیل مشکلات فقط نداشتن بودجه و اعتبار نیست؛ بلکه نابسامانی در مدیریت هم عاملی موثر است. پایدار دراین باره معتقد است: هیات امنایی شدن بیمارستان‌ها مزایا و معایب زیادی دارد و موجب می‌شود تا کمک‌های دولت به این بیمارستان قطع شود و مشکلات آن افزایش یابد. با توجه به اینکه بدهی سازمان‌های بیمه‌گر در سال 88 به 12 میلیارد رسیده است رئیس بیمارستان فیروزآبادی اعلام می‌کند هیچ بیمه‌ای از ابتدای سال جاری بدهی خود را به این بیمارستان پرداخت نکرده است.
پایدار درباره مشکل همیشگی کمبود نیروی انسانی در بیمارستان‌های دولتی با اشاره به اینکه این مراکز تحت فشار زیادی هستند، ادامه می‌دهد: کمبود پرستار و نیروی متخصص در بیمارستان‌های دولتی معضلی است که همیشه فشار زیادی را به پرستارها و بیماران وارد می‌کند. در فضای بیمارستان فیروزآبادی، بیمارستان جدید 317 تختخوابی در حال ساخت بوده و بخش‌های مختلفی همچون ICU، اورژانس و درمانگاه در حال بازسازی و تعمیر است. بسیاری از بیماران برای مراجعه به بیمارستان‌های دولتی هیچ میل و رغبتی ندارند و از درمان در چنین بیمارستانی ناراضی‌اند، چراکه فضای برخی از این بیمارستان‌ها موجب افزایش بیماری و کسل شدن روحیه بیمار می‌شود. به گفته پایدار آمار بالای مراجعه به مراکز درمانی دولتی ناخواسته سطح کیفیت را پایین می‌آورد زیرا تعداد بالای بیماران علاوه بر نیاز به ارائه خدمات هزینه بیمارستان را نیز افزایش می‌دهد، به عنوان مثال هزینه تخت‌های بیمارستانی در بیمارستان‌های دولتی بسیار کمتر از بیمارستان‌های خصوصی است همچنین هزینه عمل‌های جراحی و درمان هم به همین صورت است، بنابراین افراد بیشتری به این بیمارستان‌ها رجوع می‌کنند که این امر نیازمند ارائه خدمات و صرف هزینه بیشتر است. آمار بالای مراجعان به بیمارستانی که حدود 8 دهه از ساخت آن می‌گذرد یک نکته را بیش از هرچیزی به ما گوشزد می‌کند؛ این بیمارستان نیازمند توجه بیشتر و برنامه‌ریزی دقیق‌تر است تا قادر باشد سطح خدمات‌رسانی به بیماران را افزایش دهد. یک روز در بیمارستان فیروزآبادی
بمیرید و درمان شوید!
وارد ساختمان بزرگ اما فرسـوده بیمارستان که می‌شوی، بوی نامطبوعی میهمان مشامت می‌شود و بعد از چند ثانیه مجبورت می‌کند برخلاف میل باطنی جلوی بینی و دهانت را بگیری و وارد بخش‌ها شوی. اینجا بیمارستانی در جنوبی‌ترین قسمت پایـــتخت و هـمسایه ریل‌هایی است که مسافران را به شـــهرهای جنوبی می‌برد. وضعیت عمومی بیمارستان حتی بدتر از حال بیمارانی است که به امید معالجه در آن بستری شده‌اند. انبوهی از خاک و آجر فضای سبز بیمارستان را اشغال کرده است. فلش‌هایی که در روزگاران گذشته از سفیدی به برف طعنه می‌زدند به مرور زمان به سمت محو شدن در دل آسفالت‌ها می‌روند و هنوز قرار است نقش راهنمای مراجعه‌کنندگان را به محوطه داخلی بیمارستان بازی‌کنند. کمبود نیروی پرستاری نیز که در مراکز درمانی دولتی مشهود است، مشکلات بیماران بستری را دوچندان می‌کند. محوطه وسیع بیمارستان اجازه استفاده از هلی‌کوپتر امداد را به مرکز اورژانس داده است اما از در ورودی که داخل می‌شوی به فضای متفاوتی برمی‌خوری؛ راهروهایی با سقف کوتاه و لامپ‌های کم نور که فضا را دلگیر می‌کند. این درحالی است که این بیمارستان از معدود مراکز درمانی است که وقف وزارت بهداشت و درمان شده است. بيمارستان فیروزآبادی در جنوبی‌ترین نقطه پایتخت قرار دارد و بیش از 73 سال از عمر آن می‌گذرد. گفته می‌شود نحوه ساخت این بیمارستان مطابق با بیمارستان‌سازی در کشور فرانسه است و ساختمان‌های آن در فضای سبز و بزرگ محوطه به صورت پراکنده قرار دارد همین امر سرویس‌دهی را مشکل و هزینه‌های نگهداری از این مرکز آموزشی را بالا برده است. ساختمان این بیمارستان نیز در مقابل زلزله به هیچ وجه مقاوم نیست و بر اثر بروز حادثه‌ای طبیعی، فاجعه‌ای مرگبار را رقم می‌زند.
به گفته پایدار- رئیس بیمارستان فیروزآبادی- این بیمارستان در سال‌های 78 تا 85 با بدهی 2میلیارد و 600 میلیون تومانی مواجه شد که بر اثر بالا رفتن هزینه‌های بیمارستانی، پرسنلی، تعمیر و تجهیزات اداری- اجرایی بود و خوشبختانه درحال حاضر این میزان به نصف رسیده است و تا پایان سال درطول برنامه‌ای منظم معوقه پرستاران و کارمندان نیز پرداخت خواهد شد. با این وجود واقع شدن بیمارستان در منطقه‌ای پرجمعیت و به روز نشدن تجهیزات، شهروندان منطقه و پرسنل این بیمارستان را با مشکلات عدیده‌ای مواجه می‌کند. پایدار معتقد است: بیشتر تجهیزات بیمارستانی در بیمارستان‌های دولتی شمال شهر متمرکز شده و قابل مقایسه با مراکز جنوب شهر نیست. وی می‌گوید: در زمینه بهداشت و درمان نه تنها محرومیت‌زدایی نشده است که این فاصله‌ها به مرور زمان بیشتر و بیشتر شده است و بیمارستان‌های جنوب شهر همچنان در محرومیت دست و پا می‌زنند. طرح هیات امنایی شدن بیمارستان‌ها و طرح‌هایی نظیر این که اتفاقا طرح‌های خوبی به نظر می‌رسند، ظاهرا کمی بی‌برنامه است و علت بروز این قبیل مشکلات فقط نداشتن بودجه و اعتبار نیست؛ بلکه نابسامانی در مدیریت هم عاملی موثر است. پایدار دراین باره معتقد است: هیات امنایی شدن بیمارستان‌ها مزایا و معایب زیادی دارد و موجب می‌شود تا کمک‌های دولت به این بیمارستان قطع شود و مشکلات آن افزایش یابد. با توجه به اینکه بدهی سازمان‌های بیمه‌گر در سال 88 به 12 میلیارد رسیده است رئیس بیمارستان فیروزآبادی اعلام می‌کند هیچ بیمه‌ای از ابتدای سال جاری بدهی خود را به این بیمارستان پرداخت نکرده است.
پایدار درباره مشکل همیشگی کمبود نیروی انسانی در بیمارستان‌های دولتی با اشاره به اینکه این مراکز تحت فشار زیادی هستند، ادامه می‌دهد: کمبود پرستار و نیروی متخصص در بیمارستان‌های دولتی معضلی است که همیشه فشار زیادی را به پرستارها و بیماران وارد می‌کند. در فضای بیمارستان فیروزآبادی، بیمارستان جدید 317 تختخوابی در حال ساخت بوده و بخش‌های مختلفی همچون ICU، اورژانس و درمانگاه در حال بازسازی و تعمیر است. بسیاری از بیماران برای مراجعه به بیمارستان‌های دولتی هیچ میل و رغبتی ندارند و از درمان در چنین بیمارستانی ناراضی‌اند، چراکه فضای برخی از این بیمارستان‌ها موجب افزایش بیماری و کسل شدن روحیه بیمار می‌شود. به گفته پایدار آمار بالای مراجعه به مراکز درمانی دولتی ناخواسته سطح کیفیت را پایین می‌آورد زیرا تعداد بالای بیماران علاوه بر نیاز به ارائه خدمات هزینه بیمارستان را نیز افزایش می‌دهد، به عنوان مثال هزینه تخت‌های بیمارستانی در بیمارستان‌های دولتی بسیار کمتر از بیمارستان‌های خصوصی است همچنین هزینه عمل‌های جراحی و درمان هم به همین صورت است، بنابراین افراد بیشتری به این بیمارستان‌ها رجوع می‌کنند که این امر نیازمند ارائه خدمات و صرف هزینه بیشتر است. آمار بالای مراجعان به بیمارستانی که حدود 8 دهه از ساخت آن می‌گذرد یک نکته را بیش از هرچیزی به ما گوشزد می‌کند؛ این بیمارستان نیازمند توجه بیشتر و برنامه‌ریزی دقیق‌تر است تا قادر باشد سطح خدمات‌رسانی به بیماران را افزایش دهد. ارسال نظر
پربیننده